جمهوری اسلامی ایران، چین و روسیه در بیانیهای مشترک در نشست شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی تأکید کردند که ازسرگیری کامل فعالیتهای راستیآزمایی آژانس در ایران، منوط به پایان همهجانبه خصومتها، رفع تمامی تهدیدهای تجاوز مجدد و ارائه تضمینهای معتبر برای جلوگیری از تکرار حملات است.
سخنگوی وزارت امور خارجه، با انتقاد از انتشار ادعاهای بیاساس روزنامه نیویورکتایمز درباره ارتباط سدهای ایران با تأسیسات نظامی، این اقدام را عدول از اصول روزنامهنگاری حرفهای و قرار گرفتن در خدمت ماشین تبلیغاتی جنگ دانست و تأکید کرد که تغییر صورتبندی یک ادعا، مسئولیت رسانه در قبال انتشار آن را از بین نمیبرد.
بنگاههای رسانهای آمریکایی یک بار دیگر در خدمت ایفای کارویژه غیراخلاقی توجیه جنایتهای جنگی و آمادهسازی افکار عمومی برای پذیرش اقدامات نظامی مغایر با کنوانسیونهای بینالمللی ناظر بر رویاروییهای نظامی قرار گرفتهاند.
افول قدرتهای بزرگ بارها رخ داده است، اما کمتر نمونهای میتوان یافت که رهبری یک قدرت رو به افول آشفته و بیثبات باشد. دونالد ترامپ، که دو بار به ریاستجمهوری آمریکا رسیده، نماد وضعیتی است که در آن بحران سیاسی با بحرانی جهانی همزمان شده است. او بهویژه گرمایش زمین را انکار میکند و تغییرات اقلیمی را فریبکاری میخواند؛ موضعی که سالهاست دنبال میکند. با وجود این انکارها، رأیدهندگان آمریکایی در سال ۲۰۲۴ او را انتخاب کردند.
مناقشه ایران و آمریکا فراتر از اختلافی دوجانبه، آزمونی برای اعتبار پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) و کارآمدی نظام بینالمللی کنترل تسلیحات است. این بحران تعادل میان سه رکن پیمان را به چالش کشیده است: جلوگیری از گسترش سلاحهای هستهای، حق استفاده صلحآمیز از انرژی هستهای و تعهد به خلع سلاح.
ویلیلام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: این حمله به سنتها عمدتاً توسط اعضای تحصیلکرده طبقات متوسط و بالای جامعه رهبری میشد و نماینده اکثریت مردم مصر نبود. از اواخر دهه ۱۹۲۰، بخشهایی از جامعه که از شرایط اقتصادی و اجتماعی ناراضی بودند، به دنبال راهکارهای عملی برای حل مشکلات خود رفتند و به سازمانهایی پیوستند که خارج از چارچوب نظام حزبی فعالیت میکردند.
اگر در این روزهای پرمشغله به دنبال فرصتی برای فاصله گرفتن از روزمرگی و مواجهه با هنری اصیل و تأملبرانگیز هستید، نمایشگاه «یک مجموعه» میتواند پیشنهاد مناسبی باشد. این نمایشگاه در گالری اِو فرصتی است برای تماشای ۱۶ اثر از اردشیر محصص؛ هنرمندی که با چند خط ساده، تاریخ معاصر ایران را روایت میکرد.
اشعار مولانا از دیرباز جایگاه ویژهای در موسیقی ایرانی داشته و خوانندگان بسیاری با بهرهگیری از سرودههای این شاعر و عارف بزرگ، آثاری ماندگار خلق کردهاند؛ آثاری که با صدای هنرمندانی چون غلامحسین بنان، محمدرضا شجریان، شهرام ناظری، علیرضا قربانی و همایون شجریان به گوش مخاطبان رسیدهاند. با این حال، ظرفیت موسیقایی اشعار مولانا تنها به آثار خوانندگان محدود نمانده و همواره مورد توجه آهنگسازان و نوازندگان موسیقی ایرانی نیز بوده است.
پایان قصه را از کودکی میدانیم: ضحاک از پا درمیآید، کاوه پیشبندش را بر نیزه میکند و فریدون بر تخت مینشیند. پس چرا باید دوباره به تماشای آن بنشینیم؟
شاید چون این بار قصه را کسی روایت میکند که صدایش برایمان آشناست.
«کمدی بدنام» با نگاهی به تاریخ تئاتر لالهزار و نمایشهای عامهپسند ایرانی، مخاطب را به دورانی میبرد که سالنهای نمایش از مهمترین مقاصد مردم برای سرگرمی بودند؛ روزگاری که تئاتر و سینما دنیایی متفاوت و تا حدی دستنیافتنی داشتند.
پشت هر پرونده قتل، روایتی تلخ از خشم، لحظهای تصمیم اشتباه و پایانی جبرانناپذیر پنهان است؛ روایتهایی که بازپرس و پلیس را نه تنها با چالشی بزرگ، بلکه گاه با عمیقترین زخمهای انسانی روبهرو میکند. اما برگ برگ این پروندهها برای آنها که به دنبال کشف حقیقت هستند و شاهد تلخترین لحظات زندگی انسانها بودهاند یک پیام روشن دارد: «گاهی تنها چند لحظه خویشتنداری میتواند مانع از یک فرجام شوم شود.»
لوئیجی پیراندلو، ۲۸ ژوئن ۱۸۶۷ در سیسیل ایتالیا به دنیا آمد و ۱۰ دسامبر ۱۹۳۶ درگذشت. او از مهمترین نویسندگان و نمایشنامهنویسان ایتالیایی قرن بیستم به شمار میرود.
گاهی برای آنکه زندگی مشترک دو نفر به میدان رقابت و کشمکش تبدیل شود، نیازی به حضور شخص سومی نیست؛ حتی لازم نیست پای خیانت یا بیوفایی در میان باشد. کافی است خاطره کسی که سالها پیش از دنیا رفته، همچنان در خانه حضور داشته باشد؛ در قاب عکسی که بر دیوار آویختهاند، در نامی که هر روز بر زبان میآید، در وسایلی که کسی حاضر نیست آنها را جابهجا کند و در خاطراتی که بارها و بارها بازگو میشوند.