مدیریت شکاف عرضه و تقاضا
اقتصاد
130210
بحران کنونی آب در تهران نتیجه سالها سرمایهگذاری صرف بر منابع جدید بدون توجه به مدیریت مصرف و تقاضاست. از سوی دیگر کار عمدهای نیز در این زمینه به صورت منسجم صورت نگرفت. در حالی که باید در حال حاضر ذخایر آب سدها بیشتر میبود تا بتوانیم از این بحران بیآبی به راحتی عبور کنیم، اما متأسفانه به اندازهای از منابع آب زیرزمینی استفاده کردهایم که دیگر نمیتوانیم از آنها برداشت داشته باشیم.
انوش اسفندیاری_ عضو شورای راهبردی اندیشکده آب: با اینکه از ابتدای سال نشانههای بحران مشخص بود، مدیران شهری اقدام جدیای در پیش نگرفتند و تنها روزمره و کوتاه مدت را در نظر گرفته و فکر میکردند بارندگی صورت میگیرد و از این دوران عبور خواهند کرد.
شما وضعیت کشورهای حاشیه خلیجفارس را در نظر بگیرید که سالها با خشکسالی روبهرو هستند. اما آنها با برنامهریزی و کنترل مصرف توانستند شکاف عرضه و تقاضا را مدیریت کنند. جمعیت شهری کمتر و جداسازی آب شرب از دیگر مصارف، تابآوری آنها را بالا برده است. در حالی که ما مصرف را رها کرده و تنها به تأمین بیشتر آب پرداختهایم.
طی سالهای ۵۷ تا ۶۷ سرمایهگذاری دولت در طرحهای عمرانی آب کاهش داشت، اما پس از آن سدهای متعددی ساخته شد؛ از جمله سدهای طالقان و ماملو. تعداد تصفیهخانهها نیز افزایش یافته، اما استفاده گسترده از آب زیرزمینی همچنان ادامه دارد.
مشکل اصلی، تصمیمات بیرون از حوزه آب است؛ وزارتخانههایی که بدون توجه به محدودیت منابع، صنایع آببر را در مناطق خشک توسعه دادند. راهکار خروج از این بحران مدیریت تقاضا و مصرف است و نیازی نیست پروژههای پرهزینه مانند انتقال آب از خزر یا خلیج فارس آغاز شود. به طور مثال در حال حاضر ۸۰ تا ۸۵ درصد آب مصرفی تهران به فاضلاب تبدیل میشود و مسئولین باید شرایطی را مهیا کنند تا دوباره مورد استفاده قرار گیرد. در واقع چنین اقدامی (بازچرخانی آب) میتواند بهشدت در بهرهوری و بهینهسازی مصرف آب ما را یاری کند.
انتهای پیام/