القای بی‌اعتمادی به مسئولان همراستا با پروژه تفرقه‌افکنی است

مصطفی هاشمی طبا، معاون رئیس‌جمهور  در دولت‌های ششم و هفتم: متأسفانه امروز برخی از کسانی که مدعی طرح انتقاد هستند، از ادبیات توأم با هیجان و به‌دور از منطق استفاده می‌کنند. این روند باید اصلاح شود و به نظر من، قوه قضائیه باید در این زمینه نقش فعال‌تری ایفا کند.

افرادی که برخلاف رهنمودهای رهبر انقلاب، برخلاف مصالح کشور و در تعارض با جوهره انسجام ملی، به فضاسازی و التهاب‌آفرینی می‌پردازند، باید مورد برخورد قانونی قرار گیرند. نمی‌شود از یک سو بر انسجام تأکید کرد و از سوی دیگر، عده‌ای به اخلال در این انسجام دامن بزنند. اگر سیاست‌های کلی نظام بر موضوعی استوار است، همه باید از آن پیروی و حمایت کنند.

همچنین تفاوتی نمی‌کند که مخالفان در لباس دفاع از انقلاب باشند یا در لباس منتقد سیاست‌های رسمی. اگر نتیجه عملکرد هر دو از بین بردن انسجام و وحدت ملی باشد در عمل تفاوتی میان آنها وجود ندارد. به قول معروف اینها دو لبه یک قیچی هستند که می‌خواهند وحدت ملی را از بین ببرند. بنابراین، اگر کسی این اصل را رعایت نکند، قوه قضائیه باید این اقدامات را به عنوان اخلال در امور کشور مورد پیگیری قرار دهد.

در عین حال باید این امکان فراهم باشد که اگر کسی انتقاد یا نظری دارد، آن را به‌صورت منطقی و در جایگاه مناسب بیان کند، نه اینکه در میانه میدان یا خیابان، با بلندگو، هر شعار یا سخن توهین‌آمیزی را علیه مسئولانی مطرح کند که در شرایط جنگی با تمام توان و با گذشتن از جان خود در حال انجام مسئولیت‌های خود هستند. روشن است که چنین رفتارهایی خوشایند مخالفان جمهوری اسلامی ایران و بخصوص رژیم صهیونیستی است که ایجاد تفرقه در داخل کشور را دنبال می‌کنند و مصداق تفرقه‌افکنی است. چرا که انتقاد جایگاه خود را دارد و انتقاد از مسئولان نیز امری پذیرفته‌شده است. مردم مطمئن باشند که صدای منتقدان به مسئولان می‌رسد و آنان از دیدگاه‌ها و نقدهای مطرح‌شده آگاه می‌شوند.

من افرادی را دیده‌ام که به‌راحتی امکان برقراری ارتباط با مسئولان و تصمیم‌گیرندگان کشور را دارند و می‌توانند انتقادهای خود را مستقیماً منتقل کنند، اما به جای استفاده از این ظرفیت، در جامعه به ایجاد هیاهو و جنجال می‌پردازند. از نگاه من چنین رفتاری در راستای تقویت وحدت و انسجام داخلی نیست. مسئولان جمهوری اسلامی در قالب سازوکارهای تعبیه شده قانونی تصمیم‌گیری می‌کنند بنابر این انتقاد از مسئولان یک بحث است و القای بی‌اعتمادی به آنان یک بحث جدای دیگر است. اولی اگر چه قابل دفاع است اما رویکرد دوم به هیچ وجه پذیرفته شده نیست.