چراغ‌هایی که نباید خاموش شوند / به بهانه تعطیلی موقت سینما قدس

  رضا صائمی؛ دبیر گروه فرهنگی /  سینما قدس فقط یک سالن نمایش فیلم نیست، بخشی از تاریخ زیسته چند نسل از مخاطبانی است که عشق به سینما را روی صندلی‌های همین سالن تجربه کرده‌اند. سینماهای قدیمی را نباید فقط با معیار سود و زیان اقتصادی سنجید. 

آنها تقریباً همان نقشی را در فرهنگ شهری دارند که بناهای تاریخی در معماری یک شهر. همان‌گونه که هیچ‌کس به بهانه فرسودگی، یک بنای تاریخی را رها نمی‌کند، نباید اجازه داد سینماهای ریشه‌دار نیز قربانی بی‌توجهی، تغییرات مدیریتی یا مشکلات مقطعی شوند.

 تعطیلی سینما قدس، حتی اگر موقتی باشد، یادآور این واقعیت است که سرمایه‌های فرهنگی بیش از آنکه با بمباران و چالش‌های بیرونی آسیب ببینند، از فرسایش تدریجی، بی‌برنامگی و فقدان نگاه فرهنگی لطمه می‌خورند. گاهی یک استعفا، چند نیروی خدماتی یا یک خلأ مدیریتی، سرنوشت سالنی را معلق می‌کند که دهه‌ها میزبان خاطرات مردم بوده است. این همان نقطه‌ای است که ضرورت سیاست‌گذاری فرهنگی خود را نشان می‌دهد؛ جایی که حفظ یک سینما، تنها حفظ یک کسب‌وکار نیست، بلکه پاسداری از بخشی از حافظه جمعی جامعه است.

 شهر بدون سینماهای قدیمی، شبیه انسانی است که آلبوم عکس‌های کودکی‌اش را گم کرده باشد. شاید زندگی ادامه پیدا کند، اما بخشی از هویت و خاطره از میان رفته است. هر سینمای قدیمی، روایتگر دوره‌ای از تاریخ اجتماعی، سلیقه هنری و زیست فرهنگی مردم است، جایی که  فیلم‌های ماندگار دیده شده و نسل‌های مختلف، تجربه‌ای مشترک از تماشای سینما را با هم زیسته‌اند.
 

در روزگاری که پرده‌های کوچک تلفن همراه جای پرده‌های بزرگ سینما را تنگ کرده‌اند، حفظ سینماهای نوستالژیک اهمیتی دوچندان پیدا می‌کند. این سالن‌ها تنها محل نمایش فیلم نیستند؛ آنها تجربه تماشای جمعی، حس تعلق به شهر و پیوند میان گذشته و امروز را زنده نگه می‌دارند. اگر این حلقه گسسته شود، چیزی بیش از یک ساختمان تعطیل خواهد شد.

  سینما قدس امروز بیش از آنکه به یک مدیر جدید نیاز داشته باشد، به یک نگاه جدید نیاز دارد؛ نگاهی که سینما را صرفاً مترمربعی از ملک و ترازنامه‌ای از درآمد و هزینه نبیند، بلکه آن را بخشی از سرمایه نمادین شهر بداند؛ سرمایه‌ای که بازتولید آن ممکن نیست و اگر از دست برود، تنها حسرتش برای نسل‌های بعد باقی خواهد ماند.