سید ابوالحسن نواب عضو جامعه روحانیت مبارز در یادداشتی به مهم‌ترین ویژگی‌ها و نکات برجسته نطق شب گذشته رئیس‌جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل پرداخت.
محمد نعیمی‌پور نماینده ادوار مجلس در یادداشتی به مهم‌ترین ویژگی‌ها و نکات برجسته نطق شب گذشته رئیس‌جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل پرداخت.
بیراه نیست اگر خلاصه سخنان رئیس‌جمهوری کشورمان از تریبون سازمان ملل را همین یادآوری‌ها به جهانیان بدانیم. هم استانداردهای دوگانه و ناعادلانه جبهه غربی به رهبری آمریکا را به رخ می‌کشد و هم مظلومیت ایران را.
هادی خسروشاهین سردبیر روزنامه ایران در یادداشتی به ویژگی‌های بارز نطق شب گذشته رئیس جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل پرداخت.
نطق شب گذشته پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل شاهکاری غیر منتظره بود.رئیس‌جمهوری دقیق و بدیع صورت بندی جدیدی از دکترین سیاست خارجی ایران ارائه کرد.
سخنرانی مسعود پزشکیان، رئیس جمهور ایران در مجمع عمومی سازمان ملل بازتاب گسترده‌ای را در رسانه‌های انگلیسی‌زبان به دنبال داشته است؛ اظهاراتی که بر تروریسم و جنایات آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران متمرکز بود.
مسعود پزشکیان در هشتاد ویکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد به ایراد سخنرانی پرداخت.
سید عباس عراقچی وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران که برای شرکت در اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک به سر می‌برد، بعد از ظهر سه‌شنبه در حاشیه اجلاس با ژان‌نوئل بارو وزیر امور خارجه فرانسه دیدار و گفتگو کرد.
گزارشی با عنوان «نیویورک، فرصت شکست انحصار تفسیر جنگ» در شماره امروز روزنامه ایران منتشر شد.
گزارشی با عنوان «نیویورک، فرصت شکست انحصار تفسیر جنگ» در شماره امروز روزنامه ایران منتشر شد.
سفر رئیس‌جمهوری ایران به نیویورک را نمی‌توان صرفاً یک سفر سیاسی یا تشریفاتی تلقی کرد. در شرایطی که مناسبات ایران با ایالات متحده و برخی کشورهای غربی در یکی از پرتنش‌ترین مقاطع خود قرار دارد، حضور در مجمع عمومی سازمان ملل را باید در چارچوب گسترده‌ترِ راهبرد سیاست خارجی و مدیریت منازعه تحلیل کرد. مخالفت با این سفر زمانی از پشتوانه منطقی برخوردار است که بتوان نشان داد هزینه‌های حضور بیش از منافع آن است؛ صرف نامطلوب‌بودن محیط سیاسی آمریکا برای ایران، به‌تنهایی چنین نتیجه‌ای را اثبات نمی‌کند.
گزارشی با عنوان «نیویورک، فرصت شکست انحصار تفسیر جنگ» در شماره امروز روزنامه ایران منتشر شد.
گزارشی با عنوان «نیویورک، فرصت شکست انحصار تفسیر جنگ» در شماره امروز روزنامه ایران منتشر شد.
سفر رئیس‌جمهوری ایران به نیویورک را نباید صرفاً سفری تشریفاتی برای سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل دانست. این سفر در یکی از حساس‌ترین مقاطع سیاست خارجی جمهوری اسلامی انجام می‌شود؛ زمانی که جنگ، تحریم، بحران هسته‌ای، ناامنی منطقه‌ای و انسداد روابط تهران-واشنگتن، همزمان فضای تصمیم‌گیری را پرریسک کرده‌اند. از این منظر، نیویورک بیش از آنکه مقصد یک سفر باشد، آزمونی برای توانایی ایران در تبدیل یک بحران چندلایه به یک فرصت دیپلماتیک است.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد هر سال در هفته پایانی ماه سپتامبر آغاز به کار می‌کند و به‌عنوان گسترده‌ترین و به‌نوعی بلندپایه‌ترین رویداد بین‌المللی، میزبان شمار زیادی از سران کشورها و دولت‌هاست.
امسال مجمع عمومی سازمان ملل در شرایطی برگزار می‌شود که حضور رئیس‌جمهوری ایران، همانند بسیاری از دوره‌های گذشته می‌تواند کارکردی دیپلماتیک و راهبردی داشته باشد.
مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهوری امروز برای شرکت در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد عازم نیویورک می‌شود؛ سفری که در روزهای اخیر با انتقادهایی درباره ضرورت حضور رئیس‌جمهوری در شرایط کنونی همراه بوده است.
اگر ایران در همنشینی نیویورک غایب باشد، چه کسی قرار است جای ایران درباره ایران حرف بزند؟ این پرسش در شرایطی مطرح می‌شود که جنگی تجاوزکارانه علیه ایران رخ داده، شمار زیادی از غیرنظامیان شهید شده‌اند و خطر بازگشت تنش همچنان بالای سر منطقه است.
رئیس‌جمهور پزشکیان امروز سه‌شنبه راهی نیویورک می‌شود تا در هشتاد‌ویکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد شرکت کند. حضور و سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل، دیدار و گفت‌وگو با برخی سران و مقام‌های کشورهای شرکت‌کننده، دیدار با ایرانیان فرهیخته و مقیم ایالات متحده و همچنین گفت‌وگو با نخبگان، صاحب‌نظران و نمایندگان اندیشکده‌های آمریکایی، از مهم‌ترین برنامه‌های رئیس‌جمهوری در این سفر اعلام شده است.
سخنگوی وزارت امور خارجه با اشاره به اینکه حتی در صورت بروز نقض در تفاهم اسلام‌آباد؛ سازوکارهایی برای بررسی پیش‌بینی شده بود؛ گفت: اینکه طرف مقابل در گام نخست تفاهم را خاتمه‌یافته بداند، محاصره دریایی را بازگرداند و تمام تعهدات خود را نقض کند، آشکارا نشان می‌دهد که این اقدام واکنشی فوق‌العاده نامتناسب بوده و واشنگتن از قبل زمینه را برای بهانه‌جویی آماده کرده بود تا از تفاهمی که منافعش را تأمین نمی‌کرد، خارج شود.