سیمون وی (۱۹۴۳-۱۹۰۹) از آن دسته متفکرانی است که نمیتوان میان زندگی و اندیشهاش مرزی روشن کشید. فلسفه او نه محصول تأملی انتزاعی در اتاقی آرام، بلکه نتیجه زیستی سخت، بدنمند، پرخطر و آگاهانه در معرض رنج است. وی فیلسوفی است که نوشتنش امتداد زیستنش است و زیستنش، نوعی ریاضت فکری و اخلاقی. به همین دلیل، مواجهه با آثار او بیش از آنکه شبیه خواندن یک دستگاه فلسفی منسجم باشد، شبیه به ورود به زیستجهانی است که در آن مفاهیمی چون «توجه»، «محنت»، «ریشهمندی»، «خلأ»، و «امر الهی» نه به مثابه مفاهیم نظری، بلکه همچون تجربههای زیسته فهم میشوند.
سیمون وی در کتاب «در باب استعمار» با صداقتی بیپروا از تناقضها، خشونتها و بیعدالتیهای ساختاری در دل استعمار پرده برمیدارد و نشان میدهد چگونه عقلانیت مدرن، بیآنکه به ارزشهای اخلاقی وفادار باشد، در خدمت سلطه قرار گرفته است. در این مطلب بیشتر در این باره میخوانید