آتشبس در لبنان را نه یک «توقف موقت درگیری» که باید یک «تحول مهم» در معادلات غرب آسیا ارزیابی کرد. آنچه در هفتههای اخیر رقم خورد، صرفاً یک توافق میدانی یا دیپلماتیک نبود، بلکه برگ برندهای بود که جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر هوشمندی سیاسی و قدرت میدان، آن را به نتیجه رساند. این آتشبس دقیقاً در چهارچوب شروط دهگانه ایران شکل گرفت؛ شروطی که رژیم صهیونیستی ناچار شد برخلاف میل باطنی خود، آن را بهعنوان طرف جنگ بپذیرد.
سالهای زیادی است که امارات متحده عربی از هر فرصتی، برای طرح ادعای بیاساس خود در مورد سه جزیره ایرانی تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی استفاده میکند. اما آنچه که تا حدودی تازگی دارد، تسری این رویکرد در نشستهای مشترکی است که شورای همکاری خلیج فارس یا اتحادیه عرب با دیگر بازیگران خارج از منطقه برگزار میکنند.
در چنین فضایی تمرکز بر تقویت رویکرد صلحطلبانه و عدالتمحور ایران در عرصه بینالمللی اهمیت حیاتی دارد. ایران همواره به عنوان کشوری فعال در حوزه صلح و قابل اعتماد در تعاملات جهانی شناخته شده و برخلاف برخی بازیگران بینالمللی، هیچگاه سیاست جنگطلبانه را دنبال نکرده است.
بحث خلع سلاح حزبالله لبنان، در آستانه تبدیل شدن به یکی از چالشهای اصلی سیاسی و امنیتی این کشور و حتی منطقه است.