میرزا محمدحسین نائینی در هنگامهای میزیست که استبداد دیرپا و نارضایتی اجتماعی دین را به عرصه سیاست فراخوان میکرد.
«اینکه چرا «قانون» در ایران همچنان به جای راهحل، خود به یک مسئلهٔ مزمن تبدیل شده است، ریشه در یک خلأ بنیادین دارد: عدم تعریف صحیح فلسفهٔ قانون، یعنی تبیین ماهیت و نسبت قانون با جامعه. این مسئله، میراثی از گسستهای فکری است که از دورهٔ مشروطه آغاز شده و باعث شده است جامعهٔ ما نه کاملاً به گذشته پیوند بخورد و نه خود را از آن جدا سازد.