این روزها «انسجام اجتماعی» برای جامعه ایران ضرورتی غیرقابلانکار است؛ اما این مفهوم زمانی معنا پیدا میکند که در پیوند با نظمی اجتماعی و پویا باشد. آنچه امروز به آن نیاز داریم «انسجام اجتماعی پویا» است؛ انسجامی که تفاوتها را به رسمیت بشناسد و آنها را در یک کلیت مشترک سامان دهد.
برخلاف روایتهای رایج از جنگ که عمدتاً بر ابعاد نظامی و سیاسی متمرکزند، جامعهشناسی میکوشد پیامدهای پنهان و ماندگار آن را در لایههای زندگی اجتماعی آشکار کند؛ پیامدهایی که گاه بسیار دیرپاتر از خود جنگاند.