سینمای سیاسی ایران در یک دهه اخیر از نظر کمی رشد قابل توجهی داشته، اما این گسترش به تحول دراماتیک در ساحت ساختار روایتهای سیاسی منجر نشده است. بخش عمده این آثار، به جای بهرهگیری از سنتهای رایج فرمی و ساختاری در سینمای سیاسی جهان و تجربه فیلمسازانی چون فرانچسکو رزی، همچنان در چارچوب قواعد تثبیتشده درامپردازی سینمای ایران حرکت میکنند.