اگر شفیعی کدکنی را فقط به عنوان شاعر بخوانیم، بخشی مهم از جایگاه او در ادبیات معاصر ایران را نادیده گرفته‌ایم؛ و اگر او را فقط در مقام پژوهشگر، مصحح و استاد دانشگاه بشناسیم شاید از فهم سرچشمه‌ای که به بسیاری از پژوهش‌های او جان بخشیده است، باز بمانیم. اهمیت شفیعی کدکنی دقیقاً در همین همنشینی کم‌نظیر شعر و تحقیق است؛ در اینکه شاعر و محقق در آثار او نه دو شخصیت جدا، بلکه دو شیوه متفاوت برای مواجهه با زبان و ادبیات‌اند.
«بزرگ بود و از اهالی امروز و با تمام افق‌های باز نسبت داشت.» سهراب سپهری در روزگاری از «حوضچه اکنون» و «صدای پای آب» شعر گفت که جامعه در تلاطم سیاسی و اجتماعی قرار داشت. او شاعری عارف و شیفته طبیعت بود و پیوند طبیعت با معنویت را به خوبی می‌دانست؛ شاعری که جهان را نه از دریچه جریان‌های سیاسی، بلکه از پنجره عرفان و مشاهده می‌دید. در این میان شاعرانی که سهراب را الگوی خود می‌دانستند این سهیل محمودی بود نگاه عمیق‌تری به اندیشه‌های سهراب داشت،
۱۵ مهر امسال نود وهشتمین زادروز سهراب سپهری شاعر و نقاشی است که نگاهش به طبیعت و بازتاب آن در شعر و نقاشی، دریچه‌ای تازه به سوی جهان هنر گشود. دلبستگی سپهری به مشرق‌زمین و تأثیر سفرهای او به کشورهایی چون چین، ژاپن و هند، در اشعارش به وضوح مشهود است.
سخنگوی وزارت امور خارجه به مناسبت روز بزرگداشت استاد شهریار و «روز شعر و ادب فارسی»، در شبکه ایکس پیامی منتشر کرد.
آیین وداع با پیکر جواد مجابی، شاعر، نویسنده، طنزپرداز، نقاش و منتقد ادبی و هنری، صبح روز گذشته، ۱۸ شهریور با حضور جمعی از چهره‌های فرهنگ و ادب مقابل خانه زنده‌یاد مجابی در کوی نویسندگان برگزار شد. حاضران در این مراسم با گرامیداشت یاد و خاطره این نویسنده، درباره ابعاد گوناگون شخصیت و میراث هنری‌اش گفتند. مجابی ۱۴ شهریور پس از یک دوره بیماری در ۸۷ سالگی درگذشت.
عصر شنبه ۱۴ شهریور، اهالی فرهنگ و دوستداران ادبیات، ناباورانه با خبر درگذشت یکی از چهره‌های سرشناس ادبیات و فرهنگ معاصر مواجه شدند؛ جواد مجابی، شاعر، نویسنده، طنزپرداز، نقاش و منتقد ادبی و هنری، پس از یک دوره بیماری در ۸۷ سالگی درگذشت؛ چهره‌ای چندوجهی که به رغم از سر گذراندن فراز و نشیب‌های بیشمار، زندگی‌اش همواره بر مدار امیدواری و امیدبخشی می‌چرخید.
جواد مجابی رفت، اما اشعار و نوشته‌های ارزشمندش همچنان پابرجاست. «روزنامه ایران» در ۲۵ اسفند ۱۳۹۷ در میزگردی میزبان این شاعر نامی و لوریس چکناواریان و رضا کیانیان بود؛ گفت‌وگویی درباره ایران فرهنگی، شناسنامه ملی، هنر و میراثی که به باور هر سه چهره، با همه موانع و بی‌مهری‌ها راه خود را ادامه می‌دهد. امروز در سوگ از دست دادن جواد مجابی، این میزگرد را بازنشر می‌کنیم. یادآوری گفت‌وگویی که در آن مجابی وطن را «محبوبه بی‌بدیل» دانست و از فرهنگی سخن گفت که هیچ قدرتی توان خاموش کردنش را ندارد.
جواد مجابی شاعر، نویسنده، منتقد ادبی و هنرهای تجسمی، نقاش، طنزپرداز و روزنامهنگار ایرانی شنبه ۱۴ شهریور پس از یک دوره بیماری درگذشت.