نایب رئیس فراکسیون ورزش مجلس در گفت و گو با «ایران»:
خصوصیسازی به نگاه ملی نیاز دارد
محرومیت از حق پخش، جفا در حق ورزش است
عباس صوفی، عضو فراکسیون ورزش، حضور کمرنگ بخش خصوصی در حوزه ورزش را عدم اجرای صحیح قانون میداند. او معتقد است قانون نظام جامع باشگاهداری باید بعد از ابلاغ، آسیبشناسی شود، چرا که با اجرای آن کمک بزرگی به باشگاههای ورزشی میشود، به شرط آنکه مدیران برای ورود بخش خصوصی مقاومت نکنند.
مهری رنجبر_ گروه ورزشی: برای بررسی و کالبدشکافی چالشهای موجود در خصوص فعالیت بخش خصوصی، سراغ نایب رئیس فراکسیون ورزش مجلس رفتیم که در ادامه گفتوگوی او را میخوانید.
چرا خصوصیسازی در ورزش ایران به درستی اجرا نشده است؟
ما باید ابتدا بستر مناسبی را در حوزههای مختلف آماده کنیم. وقتی مسیر درست باشد، آب در مسیر خودش میرود. در حال حاضر بخش خصوصی با پیدا کردن رانت بزرگ به ورزش میآید، بدون اینکه درست عمل کند. پس قوانین باید برای حضور بخش خصوصی منطقی باشد تا درست اجرا شود. وزارت ورزش و جوانان بهعنوان متولی، باید آسیبشناسی کند که چرا بخش خصوصی در ورزش چه در زمینه زیرساختها و چه قهرمانی و حرفهای و باشگاهداری، حضور فعال ندارد و این کار درست انجام نشده است.
از طرف دیگر قانون نظام جامع باشگاهداری مصوب مجلس باید بعد از ابلاغ آسیبشناسی شود. بدون شک این قانون کمک بزرگی به باشگاهداری میکند؛ البته قوانین قبلی درباره خصوصیسازی هم جامع و کارآمد نبود. اما چالش دیگر، مقاومت برخی مدیران نسبت به اجرای قوانین بخش خصوصی است. مدیران احساس میکنند با ورود بخش خصوصی، قدرتشان کم میشود یا از بین میرود؛ همین مسأله دردسرساز میشود و مدیران هم قوانین را درست اجرا نمیکنند.
یعنی مشکل قانونی برای حضور و فعالیت بخش خصوصی نداریم؟
ما اتفاقاً قوانین خوبی داریم، اما در مورد اجرای یکسری قوانین درست یا کامل عمل نکردهایم. همین مسأله دست مدیران اجرایی را بسته است.
قانون جامع نظام باشگاهداری مشکلات را حل میکند؟
این قانون را مجلس مصوب کرده و باید ابلاغ شود، به شرط اینکه مدیران نگاه ملی به آن داشته باشند، نه سازمانی. متأسفانه حالا نگاه مدیران به خصوصیسازی سازمانی است که باید اصلاح شود.
درست است که استقلال و پرسپولیس خصوصیسازی شدهاند اما همچنان از برخی منابع دولتی سود میبرند؟
شاید خصوصیسازی پرسپولیس و استقلال با خصوصیسازی واقعی فاصله داشته باشد اما باز هم این اتفاق یک قدم رو به جلو محسوب میشود. با واگذاری سرخابیها یک قدم برای تحقق خصوصیسازی برداشته شده است. البته هنوز خصوصیسازی دو باشگاه بزرگ جای کار داشته و نیاز به آسیبشناسی دارد. اگر آن قدم برداشته نمیشد، مسألهای هم قابل حل شدن نبود.
چرا بهرغم شرایط خاص اقتصادی، همچنان ریخت و پاشها در باشگاههای فوتبال و برخی رشتههای ورزشی دیگر ادامه دارد؟
باید ریخت و پاشها جمع شود. هیچ کسی قائل به این ریخت و پاشها نیست. از طرفی باید جلوی رانتها و سفارشها هم گرفته شود. در همه دنیا ورزش دست بخش خصوصی است و دولت کار حاکمیتی را میکند. اما در ایران به این منوال نیست.
آیا در این مسیر مجلس تعامل مناسبی داشته است؟
در ایران نهتنها در ورزش که در همه حوزهها به خاطر نگاه سازمانی برخی مدیران، مشکل پیش میآید. ما قانون برای حضور بخش خصوصی داریم اما ضمانت اجرایی ندارد. هر جا دولت خواسته قانون را اصلاح کند، مجلس با روی باز برای حل مسائل استقبال کرده است. مدیران اجرایی و ورزشی هم باید بخواهند تا بخش خصوصی جدی وارد شود.
با توجه به مقاومتها، موضوع تخصیص حق پخش تلویزیونی بالاخره اجرا میشود؟
محرومیت از حق پخش تلویزیونی، جفا در حق ورزش است؛ در حالی که مجلس این موضوع را مصوب کرده و اگر ورزش بخواهد به بلوغ برسد، باید از ظرفیتهای خود استفاده کند. ظرفیت حق پخش که رادیو و تلویزیون از آن بهره میبرد، باید به ورزش برسد. حقی که تلویزیون با دلایل غیر منطقی آن را رد میکند، اصلاً درست نیست.
انتهای پیام/