نیایش؛ دختری که جایزه‌اش را به آینده بخشید

نیایش امیرپرست‌زاده، دانش‌آموز ۱۶ ساله پایه دهم از استان خوزستان و برگزیده شصت‌وسومین دوره جایزه بنیاد فرهنگی البرز (بنیادی با بیش از ۶ دهه قدمت که به همت زنده‌یاد حسین‌علی البرز با هدف تکریم نخبگان و حمایت از استعدادهای درخشان تأسیس شده است)، تمام مبلغ جایزه خود را (۵۵ میلیون تومان) به پویش «فرشته‌های میناب» برای بازسازی مدرسه «شجره طیبه» میناب که در آغاز جنگ تحمیلی سوم توسط دشمن آمریکایی - صهیونیستی بمباران شد، اختصاص داد.
این اقدام امیرپرست‌زاده، تعهد اجتماعی، روحیه‌ ایثار و وطن‌دوستی میان دانش‌آموزان را نشان می‌دهد. او درباره دلایل این تصمیم به «ایران» می‌گوید:«یاد و خاطره دانش‌آموزان مدرسه «شجره طیبه» میناب که در جنگ تحمیلی سوم مورد حمله وحشیانه دشمن قرار گرفت، برای همیشه در قلب‌ همه ما گرامی و ماندگار است. کسب جایزه البرز، برایم اتفاق بسیار مهمی است که حس خوب آن را برای همیشه در قلبم نگه می‌دارم و هرگز این افتخار بزرگ را فراموش نمی‌کنم، اما معتقدم هر دستاوردی، وقتی ارزش بالاتری پیدا می‌کند که در مسیر خدمت به جامعه و کاهش آلام مردم قرار بگیرد. خبر شهادت دانش‌آموزان مینابی برای همه ناراحت‌کننده بود، بویژه ما دانش‌آموزان که با آنها هم‌سن ‌و سال هستیم و احساسات و تجربیات مشترکی داریم. برای همین تصمیم گرفتم همه مبلغ جایزه‌ام را به پویش «فرشته‌های میناب» برای بازسازی این دبستان تقدیم کنم.»

اعتلای دانش و امید با جایزه البرز
نیایش با بیان اینکه جایزه البرز که نماد تقدیر از نخبگان است، با این اقدامش معنایی بالاتر پیدا می‌کند و چرخه نیکی و خدمت آن کامل می‌شود، می‌گوید:«به نظرم مقدر شده بود این جایزه، در راستای اعتلای دانش و امید در آن دیار به کار گرفته شود. امیدوارم نور علم همواره بر سرزمین‌مان ایران بتابد و راهگشای نسل‌های آینده باشد.»
او به تجربه‌ای اشاره می‌کند که بر اهمیت انجام این تصمیم قانعش کرد و می‌گوید:«ویدیویی در فضای مجازی از یک خانم آمریکایی دیدم که می‌گفت: در کشورمان این‌قدر جوسازی و تصاویر غلط و کلیشه‌ای از ایران دیده‌ایم که اصلاً گمان نمی‌کردیم در ایران دختران به مدرسه بروند! چه برسد به اینکه یک دبستان دخترانه در ایران هدف حمله قرار بگیرد. این نکته واقعاً برای من مهم بود، چون این دیدگاه نشان می‌داد که چقدر تصویر نادرستی از وضعیت آموزش و تحصیل دختران در ایران وجود دارد و چقدر لازم است خودمان این واقعیت را به دنیا نشان بدهیم.»
او با اشاره به اهمیت این موضوع، توضیح می‌دهد:«به نظرم حالا باید بیش از هر چیزی به تحصیل و موفقیت دختران‌مان اهمیت و بها بدهیم. دختران دانش‌آموز باید با تلاش و کسب موفقیت‌های علمی‌شان به دنیا ثابت کنند، دختران ایران آنقدر موفق هستند که هم تحصیل ‌کنند و هم در زمینه‌های مختلف بدرخشند.»
نیایش، به اهمیت درک خانواده‌اش و همراهی آنها در این تصمیم اشاره می‌کند و می‌گوید:«از نظر من این جایزه ارزش بسیار بالایی دارد؛ چرا که هم ثمره وقف حسین‌علی البرز، بنیانگذار جایزه البرز است که به «نوبل ایرانی» شهرت دارد و هم حاصل تلاش‌های علمی خودم است. خانواده‌ام می‌دانستند من می‌خواهم کار با‌ارزشی با این پول انجام دهم. زمانی که متوجه برگزاری پویش «فرشته‌های میناب» شدم، به پدر و مادرم گفتم می‌خواهم کل مبلغ جایزه‌ام را به این پویش اهدا کنم. آنها علاوه بر تشویق، در این مسیر پشتیبانی و همراهی‌ام کردند که برایم بسیار ارزشمند است.»
نیایش با تأکید بر اینکه این اولین تجربه او در امر خیر نبوده است، به مسیر پیوسته فعالیت‌های داوطلبانه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید:«من در آینده دوست دارم بازهم به کارهای خیرخواهانه ادامه بدهم، چون اولین‌بار نبود که کار خیر انجام می‌دادم. همیشه سعی می‌کنم بسته به توانایی که دارم، در کارهای خیر سهیم باشم. در حال حاضر داوطلب فعال جمعیت هلال‌احمر هستم. همچنین با چند نفر از همکلاسی‌هایم با جمع‌آوری پول از خانواده، فامیل، دوستان و آشنایان، بسته‌های لوازم‌التحریر تهیه می‌کنیم و آنها را بین دانش‌آموزان مناطق محروم یا خانواده‌هایی که احتمالاً توانایی خرید لوازم تحصیلی را ندارند، تقسیم می‌کنیم. این کار برایم بسیار ارزشمند است، چون وقتی فعالیتی انجام می‌دهم که می‌تواند درد فرد دیگری را کاهش دهد یا به او کمکی می‌کند تا حال بهتری داشته باشد، مطمئنم اثرات مثبتش در زندگی من هم منعکس می‌شود.»
او با اشاره به اینکه کار خیر می‌تواند هم مادی باشد هم معنوی، می‌گوید:«وقتی یک دانش‌آموز سؤال درسی‌ را که دوستش در آن مشکل دارد برای او توضیح می‌دهد، یک نوع کار خیر است، پزشکی هم که در بیمارستان تمام تلاشش را می‌کند تا بیمارانش را درمان کند و اگر بفهمد بیماری وضع مالی خوبی ندارد او را بدون گرفتن پول ویزیت یا عمل جراحی مداوا می‌کند، نوعی دیگر از این کار خیر است. همه اینها کارهای خیری هستند که ارزش زیادی دارند. بزرگ‌ترین افتخار برای هر کدام از ما این است که در کشور خودمان به مردم خدمت می‌کنیم.» نیایش با اشاره به آینده درخشان خود و هم‌نسلانش در ایران، از آرزوهایش می‌گوید:«وطن، اولویت اول همه ایرانی‌هاست. همه ما بخصوص نسل جوان، برای آبادانی، پیشرفت و حفظ ارزش‌های ایران مسئول هستیم و باید تلاش کنیم. آرزوی من از صمیم قلب برای ایران، پیروزی و سربلندی روزافزون است. برای همه بچه‌های ایران که آینده‌سازان این سرزمین هستند، از خداوند تندرستی، سلامتی و موفقیت‌های پی‌درپی را آرزو دارم. امیدوارم همگی ما با دلی سرشار از عشق و دستانی گشاده در ساختن فردایی بهتر برای ایران  سهیم باشیم.»

برش

ما باید صدای دانش‌آموزان میناب در دنیا باشیم

این دانش‌آموز خوزستانی به تأثیر بالای بمباران وحشیانه مدرسه «شجره طیبه» بر خود و هم‌سن‌ و سالانش اشاره می‌کند و می‌گوید:«اینکه بتوانم قدمی کوچک در راه بازسازی این مدرسه بردارم و شاید گوشه‌ای از آلام مردم این منطقه را تسکین دهم، برایم از هر جایزه‌ای شیرین‌تر است. باز هم می‌گویم من باور دارم هر موفقیت و دستاوردی، زمانی معنا و ارزش واقعی پیدا می‌کند که بتواند گره‌ای از کار جامعه باز کند و لبخندی بر لبان مردم بنشاند. به نظرم کار خیر، اقدامی است که سن و سال، حجم و اندازه ندارد؛ هر کسی بر اساس توانایی خود می‌تواند در آن سهیم باشد. در روز حمله به دبستان شجره‌طیبه، من هم مثل آنها در مدرسه بودم؛ با دوستانم درباره برنامه‌های عید نوروز صحبت می‌کردیم، با دبیرها درباره درس‌ها حرف می‌زدیم و... حدس می‌زنم آنها هم دقایقی قبل از آن بمباران وحشیانه، چنین صحبت‌هایی را با هم داشتند. بنابراین همه دانش‌آموزان باید با هر توانایی که دارند، چه با پرداخت مبالغ کم برای بازسازی آن مدرسه، با هنر مثل نقاشی یا طراحی، نوشتن پست یا هر فعالیت دیگری، صدای دانش‌آموزان میناب در دنیا باشند. درست است که هیچ کاری جای خالی آن ۱۷۰ شهید دانش‌آموز و کادر آموزشی مینابی را پر نمی‌کند اما پیگیری حقوقی این جنایت، وظیفه ملی همه ماست.»