الگوهای نسل Z کجا رفته‌اند؟
یکی دو نسل پیش، گروه‌های اجتماعی شخصیت‌های مرجع داشتند. اگر از آنها نظرسنجی می‌کردیم و می‌پرسیدیم «بهترین شخصیت هنری مورد علاقه‌تان کیست؟»، مثلاً می‌گفتند «آقای بیضایی یا آقای شجریان». گاهی هم افرادی را نام می‌بردند که برای من متفاوت بودند؛ مثلاً سهراب سپهری.
بعدها متوجه شدم که برخی از این افراد، تیم‌ها و شبکه‌هایی داشتند که آنها را معرفی و ترویج می‌کردند. البته فضای عمومی جامعه هم در شکل‌گیری این انتخاب‌ها مؤثر بود. مثلاً در دوره‌ای «از خون جوانان وطن لاله دمیده» در ذهن مردم پررنگ بود و در دوره‌ای دیگر، «باید زندگی کرد» مطرح بود.
به نظرم امروز وضعیت متفاوت شده است. نسل جدید دیگر الگوی مشخص و حاضر ندارد. ممکن است اگر از آنها بپرسید، نام کوروش یا امیرکبیر را مطرح کنند، اما در میان شخصیت‌های موجود، کمتر کسی را می‌توان یافت که درصد قابل‌توجهی از این نسل، او را الگوی خود بداند. به بیان دیگر، الگوهای آنها بیشتر خارج از فضاهای شناخته‌شده است، به‌ویژه خارج از دایره شخصیت‌های معاصر ایران قرار دارند.
انتهای پیام/