انتقاد باراک اوباما، رئیس‌جمهوری پیشین ایالات متحده از رویکرد دونالد ترامپ در قبال ایران بار دیگر تمایز میان الگوهای سیاست‌گذاری دموکرات‌ها و جمهوریخواهان در مواجهه با تهران را برجسته کرده است.
منطقه غرب آسیا در یکی از پیچیده‌ترین و مخاطره‌آمیزترین مقاطع امنیتی چند دهه اخیر قرار گرفته است. همزمانی بحران‌های متعدد، از جنگ غزه و تنش‌های دریای سرخ و تنگه باب‌المندب گرفته تا رقابت ایران و اسرائیل، حضور نظامی ایالات متحده و رقابت قدرت‌های منطقه‌ای، موجب شده است که امنیت غرب آسیا بیش از هر زمان دیگری بر یک تعادل شکننده استوار باشد.
وضعیت کنونی در تنگه هرمز را باید در چارچوب مفهومی «صلح فرسایشی» تحلیل کرد. در این وضعیت، هدف از درگیری، وقوع یک جنگ تمام‌عیار نیست، بلکه مدیریت یک «فقدانِ جنگ» است که در آن، تنش‌های کنترل‌شده به ابزاری برای تحمیل هزینه‌های تدریجی و پیوسته بر اراده سیاسی و توان اقتصادی طرف مقابل تبدیل شده است.
بزرگ‌ترین خطای تحلیلی در مواجهه با تفاهمنامه ایران و آمریکا این است که موافقان آن را «آغاز صلح» و مخالفان آن را «آغاز عقب‌نشینی» می‌دانند.
مذاکرات جدید ایران و آمریکا نسبت به دوره‌های گذشته در فضایی متفاوت دنبال می‌شود. برخلاف برخی مقاطع پیشین که تیم‌های مذاکره‌کننده با اختلاف نظرهای داخلی جدی‌تر روبه‌رو بودند، به نظر می‌رسد تهران این بار با انسجام تاکتیکی بیشتری وارد گفت‌وگوها شده است؛ انسجامی که می‌تواند قدرت چانه زنی ایران را افزایش دهد، هرچند به تنهایی تضمین کننده موفقیت مذاکرات نیست.
شهروز شریعتی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس در روزنامه ایران نوشت: کارل مانهایم، در کتاب قابل تأمل خود با نام «ایدئولوژی و یوتوپیا» و در چهارچوب جامعه‌شناسی معرفت، استدلال می‌کند برای فهم دقیق دو مفهوم ایدئولوژی و یوتوپیا باید در احساسات و انگیزه‌های گروه‌هایی که برای تسلط بر واقعیت تاریخی مبارزه می‌کنند، مشارکت داشت.
شهروز شریعتی استاد دانشگاه و تحلیلگر مسائل بینالملل
شهروز شریعتی دانشیار علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس