تحولات اخیر در تنگه هرمز از افزایش برخوردهای محدود تا طرحهای موازی برای ساماندهی تردد دریایی با نقشآفرینی عمان و برخی نهادهای بینالمللی نشان میدهد که این آبراه حیاتی وارد مرحلهای شده است که میتوان آن را «گذار از مدیریت بحران به منازعه بر سر قواعد نظم» نامید.
اگر اخبار منتشرشده درباره نزدیک بودن اعلام یک تفاهم یا توافق میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا صحت داشته باشد، این رخداد را نباید صرفاً در سطح یک توافق سیاسی یا دیپلماتیک مورد ارزیابی قرار داد.
در ساحت سیاست بینالملل، زبان ابزاری برای «واقعیت سازی» و مهندسی ادراکات عمومی است. هنگامی که مقامات آلمانی برای توصیف یک تهاجم نظامی علیه حاکمیت سرزمینی یک کشور از عبارت تقلیلگرایانه «جنگ غیرضروری» استفاده میکنند، فراتر از یک لغزش کلامی شاهد یک «پروژه زبانی» برای بازتعریف مفاهیم حقوقی تثبیت شده هستیم. این صورت بندی خطرناک با هدف استحاله ماهیت «جرمِ تجاوز» به یک «خطای محاسباتی سیاسی» طراحی شده است.
در الگوی رفتاری بسیاری از بازیگران در دورههای بحران، نوعی بزرگنمایی تبلیغاتی دیده میشود؛ بزرگنماییای که هدف آن بیش از آنکه بیان واقعیت میدان باشد، صرفاً ساختن تصویری اقتدارمند در ذهن مخاطبان است.
عابد اکبری-استاد روابط بینالملل در روزنامه ایران نوشت: ازسرگیری مذاکرات تهران و واشنگتن در شرایطی انجام شده است که همزمان سطح تهدیدات نظامی آمریکا افزایش یافته است. هنگامی که سطح تهدید بالا میرود، نیاز به سازوکارهای ارتباطی نیز بیشتر میشود.
عابد اکبری، استاد روابط بینالملل در روزنامه ایران نوشت: در میانه هیاهوی رسانهای و گمانهزنیهای مداوم درباره احتمال وقوع یک درگیری نظامی گسترده علیه ایران، آنچه در اتاقهای وضعیت و محافل تصمیمگیری کلان استراتژیک میگذرد، فاصلهای معنادار با تیترهای هیجانی دارد.
همزمان با وقوع ناآرامیهای اخیر در کشور، مقامات آمریکا و رژیم صهیونیستی به اشکال مختلف از مداخله نیروهای خود در این فضا پرده برداشتند. در واکنش به این اقدام، مقامات کشورمان آن را در ادامه جنگ ۱۲روزه و در یک پازل کلیتر به عنوان جنگ ترکیبی علیه ایران قلمداد کردند.
عابد اکبری-عضو هیأت علمی دانشگاه علامه طباطبایی در روزنامه ایران نوشت: در سال ۲۰۲۶، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با مجموعهای از چالشهای درهمتنیده و ساختاری مواجه است که ریشه آنها را باید نهتنها در محیط بینالمللی، بلکه در نحوه تعریف و بازنمایی ایران از خود در عرصه جهانی جستوجو کرد.
سفر این هفته رئیسجمهوری ایران به نیویورک و حضور در نشست سالانه سازمان ملل، فرصتی استثنایی برای آزمودن یک ابتکار تازه دیپلماتیک است؛ ابتکاری که تهران پیشتر به اروپا ارائه داده است.