در شرایطی که کشور با ناترازی برق دستوپنجه نرم میکند و مدیریت مصرف به یک ضرورت عمومی تبدیل شده است، نمیتوان رقابتهای فوتبال لیگ برتر را از این قاعده مستثنی دانست. ولی برنامهریزی مسابقات همچنان به گونهای است که بخش قابلتوجهی از بازیها زیر نور مصنوعی برگزار میشوند؛ تصمیمی که به معنای استفاده گسترده از نورافکنهای ورزشگاهها و تحمیل مصرف بیشتر برق است.
اگر فوتبال در طول روز و زمانی که خورشید در آسمان است برگزار شود، نیازی به روشن کردن چراغهای ورزشگاه نخواهد بود و مصرف برق نیز به میزان قابلتوجهی کاهش پیدا میکند.
این روزها برگزاری بازیهای لیگ برتر فوتبال زیر نور، با تأکید مسئولان بر صرفهجویی در مصرف برق، کمی متناقض به نظر میرسد. در حالی که شاید خیلیها فکر کنند برگزاری یک بازی فوتبال دو ساعت زمان میبرد، اما فراموش نکنیم که مصرف برق و نیاز به روشنایی فقط به زمان برگزاری بازی محدود نمیشود، بلکه از یک ساعت پیش از سوت داور تا حداقل یک ساعت پس از پایان بازی، به نور نیاز است.
فدراسیون فوتبال که همواره به اتخاذ تصمیمهای غیرمنتظره شهرت داشته و بسیاری از سیاستهای آن با واکنشهای انتقادی همراه بوده است، این روزها نیز با نادیده گرفتن برخی واقعیتهای فوتبال کشور، بار دیگر موجی از تعجب و نارضایتی را میان هواداران ایجاد کرده است. تصمیمگیری درباره آغاز لیگ و توزیع مسابقات در ورزشگاههای مختلف، بهویژه در پایتخت، شرایطی را رقم زده که بسیاری از تماشاگران را سردرگم و ناامید کرده است.
رئیس فدراسیون فوتبال گفت: افتتاح هر مجموعه ورزشی، بهویژه ورزشگاهها، به معنای کاهش آسیبهای اجتماعی و ایجاد امید در جامعه است و به تعبیر من، ایجاد یک ورزشگاه یعنی تخریب یک زندان است.
مدیران ورزشگاه دستگردی قصد دارند حدود یک ماه دیگر زمین چمن ورزشگاه را زیر کشت ببرند و به طور کامل زمین چمن تغییر کند.
وزیر ورزش و جوانان با اشاره به تخریب بخشهایی از مجموعه ورزشی آزادی از جمله سالن ۱۲ هزار نفری، در زمان جنگ تحمیلی علیه ایران گفت: با کار مشترک و طراحی مشاور ایرانی و بهرهمندی از ظرفیت مشاوران خارجی که کارهای برجستهای در دنیا انجام دادهاند، این مجموعه را با طراحی مدرن بازسازی و به جامعه ورزش هدیه میدهیم.
محمدعلی ثابت قدم مدیر عامل شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی گفت: بعد از تغییر چمن و قبل از آغاز لیگ آینده ورزشگاه آزادی اواخر تیر به بهرهبرداری خواهد رسید.
رئیس هیاتمدیره و سرپرست مدیرعاملی باشگاه استقلال، صبح امروز با وزیر ورزش و جوانان دیدار و گفتوگو کرد.
از دو سه ماه قبل که بحث احداث ورزشگاه اختصاصی پرسپولیس مطرح شد هواداران میلیونی این تیم امیدوار شدند که بالاخره قرار است گام بلندی در راستای حرفهایسازی این باشگاه صورت بگیرد.
سخنگوی کمیسیون تلفیق بودجه مجلس یکی از روشهای مؤثر تأمین منابع برای تکمیل پروژههای سرگردان و نیمهتمام ورزشی را اجرای طرح مولدسازی میداند.
مصطفی پور دهقان، عضو فراکسیون ورزش مجلس در روزنامه ایران نوشت: افزایش هزینه قانونگریزی تنها راه درمان مقوله فرهنگسازی در ورزش دو وجه دارد. اول آنکه خود باشگاهها، بهعنوان متولیان اصلی حوزه ورزش، باید بهطور دقیق برنامهریزی کنند تا همه دستاندرکاران، از جمله مدیرعامل، بازیکنان، مربیان، رسانههای باشگاه و سایر عوامل مرتبط، در چهارچوب مشخص عمل کنند و سیاستگذاری کلان باشگاه را رعایت کنند و از خط قرمزهای تعریف شده عبور نکنند.
ایران با پروژههای عظیم مدرن در سالیان اخیر، توان مهندسی و اجرایی خود را ثابت کرده است؛ اما اکنون سوال این است که ناکامی در ساخت ورزشگاهی مدرن در تهران، ریشه در چه موضوعاتی دارد.
در جریان دیدار رئیس فدراسیون جانبازان و توانیابان با مدیرعامل سازمان ورزش شهرداری تهران، دو طرف بر مناسبسازی چهار مجموعه ورزشی برای معلولان تأکید کردند.
شهردار تهران از طراحی و جانمایی یک ورزشگاه مدرن در جنوب شرق پایتخت خبر داد؛ مجموعهای با ظرفیت ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر که قرار است با رویکرد دسترسپذیری کامل برای بانوان، سالمندان و جانبازان ساخته شود.
زیرساختها در توسعه ورزش قهرمانی حرف اول را میزند. شاید قبلاً قهرمانانی بودند که بدون هیچ امکاناتی، با دست خالی، تنها با تعصب و غیرت مدال میگرفتند، اما حالا تعصب تنها جواب نمیدهد. حتی در ورزش همگانی هم سلامت عمومی مردم در مناطق کم برخوردار کمتر از بقیه مناطق است و میزان فعالیت زنان و دختران مناطق کم برخوردار هم در ورزش کمتر میشود. در حالی که همه کارشناسان معتقدند سرمایهگذاری در ورزش، سرانه سلامت را افزایش میدهد و در مقابل هزینه درمان را کمتر میکند.
سرگردانی چهار هزار پروژه ورزشی نیمهتمام در کشور، روایتی یکخطی از وضعیت فعلی ساختوساز در حوزه ورزش است. برای اتمام و بهرهبرداری از این پروژهها نیاز به حدود ۱۰۰ همت اعتبار است؛ مبلغی که تأمین آن برای دولت کاری دشوار و طاقتفرسا خواهد بود.
وضعیت فرهنگی برخی ورزشگاههای ایران به مرز یک بحران جدی رسیده است؛ جایی که فضایی آکنده از توهین، پرتاب اشیا، شعارهای قومیتی، جنسیتی جای شور هیجانی سالم و حمایت سازنده از تیم را گرفته است. این محیط اغلب به محلی برای تخلیه خشمهای انباشته اجتماعی تبدیل شده که هیچ ارتباطی با روح واقعی ورزش ندارد.
هولیگانیسم و رفتارهای خارج از عرف در ورزشگاههای ورزشی، چیزی نیست که به کشور ما محدود باشد؛ حتی در این زمینه اروپاییها سابقه بیشتری از ما دارند و همچنان ورزشگاههای بزرگ فوتبال در اروپا و بویژه کشورهای شرق اروپا مانند صربستان، کرواسی، آلبانی و لهستان، محل تجمع هوادارانی است که با هولیگانیسم و رفتارهای خصمانه، توجهات را معطوف به خود میکنند.
رفتارهای ناهنجار در میادین ورزشی نه تنها بازتابی از ماجراجویی برخی تماشاگران قانونگریز در این عرصه است، بلکه نشاندهنده ضعف جدی در سیاستگذاریهای انضباطی ورزش کشور نیز به شمار میآید. این طیف حداقلی بدون توجه به آثار مخرب رفتار خود، صرفاً به توهین و بیاحترامی به حریف روی میآورند تا هیجانات کاذب خود را به این شکل تخلیه کنند؛ حال آنکه وجود قوانین متعدد انضباطی تاکنون نتوانسته بازدارندگی واقعی ایجاد کند.