این روزها «انسجام اجتماعی» برای جامعه ایران ضرورتی غیرقابلانکار است؛ اما این مفهوم زمانی معنا پیدا میکند که در پیوند با نظمی اجتماعی و پویا باشد. آنچه امروز به آن نیاز داریم «انسجام اجتماعی پویا» است؛ انسجامی که تفاوتها را به رسمیت بشناسد و آنها را در یک کلیت مشترک سامان دهد.
برخلاف روایتهای رایج از جنگ که عمدتاً بر ابعاد نظامی و سیاسی متمرکزند، جامعهشناسی میکوشد پیامدهای پنهان و ماندگار آن را در لایههای زندگی اجتماعی آشکار کند؛ پیامدهایی که گاه بسیار دیرپاتر از خود جنگاند.
دیگر از آن خانههایی که سه نسل زیر یک سقف زندگی میکردند و صدای قاشق و چنگالهایشان در سفرهای عریض به گوش میرسید، خبر چندانی نیست.
جامعه سالم، جامعهای است که با به رسمیت شناختن اختلافها، شکافهای داخلی را ترمیم میکند.
در سه سال گذشته جامعه ایران تحولات پرشتابی را از سر گذراند. اما شتاب و جنس تحولات سال ۱۴۰۴ از سنخ و نوع دیگری بود. در پایان بهار، ۱۲ روز جنگ بر کشور تحمیل شد که زمینه شکلگیری همبستگی ملی را فراهم کرد. همین جامعه در ۸ ماه بعد از این جنگ، اعتراضات و ناآرامیهای گستردهای را شاهد بود.
«طبقه متوسط» موتور نوسازی و توسعه جامعه است و باید از سیاستهایی که به تضعیف این طبقه میانجامد، پرهیز کرد.
همراه کردن جامعه با اصلاحات اقتصادی خیلی تعیینکننده است. به اضافه اینکه کلا در اصلاحات اقتصادی شما باید در قبال یک چشمانداز روشنی در آینده مسوولیت قبول کنید. یعنی اینکه شما باید به جامعه به صورت «معتبر» بتوانید بگویید «مردم این مشکلات ماست، علت اینکه این مسائل به وجود آمده این چند موضوع است، راهحلش را ما جستوجو و بررسی کردیم. پاسخ حل این مشکلات هم تغییر این سیاستهاست.»
مدیرکل دفتر بهبود تغذیه جامعه وزارت بهداشت با اشاره به سیاستهای وزارت بهداشت در خصوص کاهش مصرف نمک در کشور گفت: جایگزینی پتاسیم به جای سدیم در نمک یکی از سیاستهای وزارت بهداشت است.
دانشآموزان برای شرکت در چهل و چهارمین جشنواره فرهنگی و هنری فردا تا ۱۵ بهمن فرصت دارند.
معاون شورای عالی آموزشوپرورش از حذف جهش تحصیلی از دوره اول ابتدایی در بررسی آییننامه اجرایی مدارس خبر داد.
اعتماد و همیاری اجتماعی باعث افزایش عدالت اجتماعی میشود. در جامعهای که اعضا نسبت به سرنوشت یکدیگر بیتفاوت نیستند، فقر، تبعیض و بیعدالتی کاهش مییابد.
در اغلب گفتوگوهای مختلف رسانهها با کارشناسان «نقش حاکمیت در رواج برخی هنجارها یا ناهنجاریها در جامعه» مورد بررسی قرار گرفته است اما این بار در «خط گفتوگو» تلاش شده در مورد نقش جامعه در رواج ناهنجاریها یا هنجارها سخن گفته شود. هدف از این بحث حدوداً ۴۵ دقیقهای، رد نقش حاکمیت و انداختن توپ ترویج ناهنجاری به زمین جامعه نیست و صرفاً برای نگاه متفاوت به این موضوع از این زاویه دید، این خط دنبال شده است.
سید ضیاء هاشمی، استاد جامعهشناسی دانشگاه تهران و معاون فرهنگی اسبق وزارت علوم در یادداشتی نوشت: دانشجویان بخشی از جامعه علمی و جوان کشورند که از فرصت بالندگی در محیط دانشگاه برخوردارند. آنان با پشت سر گذاشتن سدهایی چون کنکور این فرصت را پیدا کردهاند که استعدادهای خود را شناسایی و شکوفا کرده و به ایفای نقش شایسته خود در جامعه امروز و فردا بپردازند.
«روز ملی علوم اجتماعی» که هر ساله در سالروز تولد دکتر غلامحسین صدیقی برگزار میشود و امسال نیز در تاریخ ۱۰ آذرماه از سوی انجمن جامعهشناسی ایران اجرا خواهد شد، بهانهای شد تا دکتر سید محمود نجاتیحسینی، جامعهشناس و مدیر بخش جامعهشناسی دین مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران، در یادداشتی به تشریح مهمترین چالشهای امروز علوم اجتماعی ایران بپردازد.
در فضای آکادمیک ایران، باوری ریشهدار وجود دارد که گویا «کسی که کمتر در رسانه دیده میشود، دانشمندتر است». این رویکرد، پارادایمی قدیمی است که دانشگاه را به برج عاجی از انزوا بدل کرده و شکاف عمیق بین نهاد علم و جامعه به وجود آورده است.
مهدکودک بزرگترها بهعنوان پناهگاهی نوظهور، فرصتی فراهم کرده تا افراد بالغ برای ساعاتی از نقشهای اجتماعی فاصله بگیرند و دوباره کودک درون خود را کشف و به آن توجه کنند.
جامعه ایران پویا و پیچیده است. این تعبیری است که رئیس سازمان امور اجتماعی کشور در آیین افتتاحیه دومین همایش ملی وضعیت اجتماعی ایران در توصیف جامعه امروز ایران به کار برد و گفت: «درک این واقعیتهای چندبعدی نیازمند نگاه چندبعدی و تحلیلی است.»
فرهاد رحیم قراملکی با بیش از ۲۹ سال فعالیت در حوزه مطبوعات و هنرهای تجسمی بالاخص کاریکاتور، تاکنون ۵۱ جایزه ملی و جهانی و ۲۲ تجربه داوری ملی، بین المللی و استانی در کارنامه هنری خود دارد، او معتقد است کاریکاتور تنها یک هنر تصویری نیست، بلکه رسالتی اجتماعی دارد که میتواند آینه زشتیها و کاستیهای جامعه باشد.
زندگی فردی در همه جوامع از دیرباز وجود داشته و خواهد داشت؛ اما این که شیوه زندگی فردی و اجتناب از تشکیل خانواده چنان گسترش یابد که توجه اجتماعی را جلب کند، پدیده ای تأملبرانگیز است؛ خانوادههای تکنفرهای که آمار درست و علمی از آنها منتشر نمیشود اما حضور پرتعدادشان، کاملاً ملموس و قابل درک است.
جامعهشناس و استاد دانشگاه گیلان درباره مرزهای حرفهای جامعهشناسی دو نکته مهم را مطرح کرد.