گلایه صریح وزیر ورزش و جوانان از هزینههای سرسامآور باشگاههای فوتبال و نبود شفافیت مالی، بار دیگر یکی از مهمترین معضلات فوتبال ایران را به صدر اخبار بازگرداند؛ معضلی که سالهاست کارشناسان، مدیران و حتی هواداران نسبت به آن هشدار میدهند، اما همچنان ارادهای جدی برای اصلاح آن مشاهده نمیشود. واقعیت این است که فوتبال باشگاهی ایران بیش از آن که از کمبود استعداد یا ضعف فنی آسیب ببیند، از ساختار مدیریتی و اجرای ناقص خصوصیسازی ضربه خورده است.
فوتبال باشگاهی ایران سالهاست با یک چالش جدی روبهروست؛ افزایش مستمر هزینهها در کنار رشد نهچندان محسوس کیفیت فنی. در آستانه فصل جدید لیگ برتر، بار دیگر همان الگوی آشنا در حال تکرار است؛ قراردادهایی نامتعارف نسبت به سطح فوتبال، نقلوانتقالات پرسر و صدا و در نهایت انتظاراتی که در عرصه آسیایی کمتر برآورده میشود.
بدون شک، در شرایطی که مسئولان کشور بارها بر لزوم صرفهجویی دستگاهها و مردم تأکید کردهاند، مشخص نیست چرا نظارت چندانی بر نحوه هزینهکرد صدها میلیارد تومان در فوتبال وجود ندارد و مدیران فوتبال بدون هیچ محدودیتی، هر طور که بخواهند، از جیب شبکه بانکی یا هلدینگهای اقتصادی یا کارخانههای صنعتی کشور هزینه میکنند.
در آستانه آغاز فصل جدید رقابتهای فوتبال باشگاهی ایران، بار دیگر موضوع قراردادهای نجومی بازیکنان و مربیان به یکی از بحثهای داغ فضای عمومی تبدیل شده است؛ موضوعی که نهتنها تکراری، بلکه نشانهای از برخی مشکلات در مدیریت فوتبال باشگاهی ایران است.
ورزش در دنیای امروز، به یکی از حوزههای راهبردی در اقتصاد کشورها تبدیل شده و دیگر نمیتوان آن را صرفاً در چهارچوب رقابت و سرگرمی تعریف کرد. در ایران نیز تداوم اتکا به منابع دولتی در این بخش، چالشی جدی به شمار میرود که عبور از آن نیازمند تحول در نگرش و سازوکارهای مدیریتی است.
صادق درودگر_ کارشناس مدیریت در یادداشتی نوشت: ورزش ما توجیه اقتصادی نداشته و در واقع در مدار ورزش دنیا قرار ندارد. در سالهای قبل سندی بهعنوان چشمانداز ۲۰ ساله توسعه مسئولیت اجتماعی توسط مجلس به امضا رسید که تا سال ۸۹ کل باشگاهها خصوصی شوند و ورزش ایران بتواند در آسیا جایگاه اول را در اختیار بگیرد ولی این اتفاق عملیاتی نشد.
در آستانه فصل جدید لیگ برتر فوتبال زنان، حضور باشگاههای حرفهای، دستمزدهای بالاتر و استانداردهای تازه، فضای متفاوتی را رقم زده است.
اکثر باشگاههای لیگ برتر فوتبال با کوتاهی در فرهنگسازی و سازماندهی هواداران، در تشدید فضای ناسالم ورزشگاهها و فحاشی علیه خانواده بازیکنان و مربیان در بازیهای هفتههای اخیر، نقش پررنگی دارند.