جام جهانی ۲۰۲۶، امشب با برگزاری صدوچهارمین دیدار خود به پایان میرسد؛ تورنمنتی که از نظر کیفیت فنی و جذابیت مسابقات، بیتردید در شمار دیدنیترین ادوار تاریخ این رقابتها قرار گرفت. اما پشت این جلوههای درخشان ورزشی، نشانههایی آشکار از یک چرخه معیوب در نظام تصمیمگیری فوتبال جهانی نیز به نمایش درآمد.
وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات با رد اخبار منتشرشده درباره قطع اینترنت پس از جام جهانی با دستور قضایی، تأکید کرد این اخبار هیچ سندیتی ندارد و دولت همواره اینترنت را یک حق همگانی دانسته و برای اتصال مستمر آن تلاش کرده است.
جامجهانی تیراندازی در شرایطی از ۳۱ تیرماه آغاز خواهد شد که ۱۶ ملیپوش کشورمان برای حضور در این رویداد عازم چین شدند.
کاپیتان تیم ملی آرژانتین گفت: یامال بازیکنی فوقالعاده است و من او را دنبال میکنم، چون برای باشگاهی بازی میکند که عاشقش هستم. البته امیدوارم در این مسابقه بهترین نسخه خودش نباشد.
پیش از آغاز جام جهانی، بسیاری از کارشناسان بر این باور بودند که افزایش تعداد تیمها به افت کیفی مسابقات منجر خواهد شد.
جام جهانی ۲۰۲۶، نخستین دوره از بزرگترین رویداد فوتبالی جهان با حضور ۴۸ تیم، صرفاً یک تغییر در فرمت رقابتها نبود؛ این تورنمنت همانند نقطه عطفی در بازتعریف اقتصاد فوتبال جهانی ظاهر شد.
رئیس فدراسیون فوتبال بر ادامه حضور سرمربی تیم ملی تا پایان جام ملتهای آسیا با نظر هیات رئیسه این فدراسیون خبر داد.
با اعلام رسمی فیفا اسلاوکو وینچیچ به عنوان داور فینال جام جهانی شد.
فرنوش جعفری، گزارشگر فوتبال که این روزها بازیهای جام جهانی را گزارش میکند، در گفتوگو با «ایران» درباره فعالیت خود در عرصه گزارشگری فوتبال اظهار کرد: «از سال ۱۳۹۶ کارم را شروع کردم و چند سال طول کشید تا به جایی برسم که بتوانم فوتبال مردان را گزارش کنم. سال ۱۳۹۸ تلاشی داشتم تا بتوانم در رادیو گزارش فوتبال مردان را بر عهده بگیرم، اما آن تلاش موفق نبود و در آن زمان اجازه گزارشگری پیدا نکردم.
از روزگاری که فوتبال برای مخاطب ایرانی در صدای گزارشگرانی چون بهرام شفیع و اسماعیل کوتی خلاصه میشد تا امروز که دهها برنامه در قابهای متنوع تلویزیونی و پلتفرمهای آنلاین برای تصاحب «چشم» و «ذهن» مخاطب با یکدیگر رقابت میکنند، رسانههای ورزشی ایران مسیری پرپیچ و خم، پرهزینه و البته تعیینکننده را پشت سر گذاشتهاند. جام جهانی ۲۰۲۶ را میتوان نقطه عطفی در این مسیر دانست؛ مقطعی که نهتنها کمیت تولیدات به شکلی بیسابقه افزایش یافت، بلکه الگوهای تولید، نوع روایت و حتی مناسبات مالی پشت صحنه نیز دستخوش تغییرات اساسی شد.
جام جهانی همواره فرصتی کمنظیر برای سنجش فاصله فوتبال کشورها با استانداردهای روز دنیاست؛ تورنمنتی که علاوه بر هیجان رقابت، کلاس درس بزرگی برای اهالی فوتبال به شمار میرود. در چنین فضایی، تحلیل کارشناسان میتواند مسیر آینده فوتبال ایران را روشنتر کند.
در جام جهانی، سیستمها و تاکتیکهای متنوعی در شیوههای حمله و دفاع از سوی تیمهای اروپایی، آمریکای جنوبی و حتی آفریقایی به نمایش گذاشته میشود؛ مسائلی که میتواند به دانش و بینش مربیان ایرانی کمک کند. واقعیت این است که مربیان ایرانی آنقدر امکانات در اختیار ندارند یا ارتباط گستردهای با دنیای فوتبال برقرار نکردهاند تا به دانش روز این رشته دسترسی پیدا کنند.
علی کفاشیان، رئیس پیشین فدراسیون فوتبال، جام جهانی ۲۰۲۶ را «کارگاه آموزشی مدرن» برای مربیان، مدیران و بازیکنان فوتبال ایران میداند؛ تورنمنتی که به باور او، بار دیگر نشان داد مسیر موفقیت تیمهای ملی از دل لیگهای قدرتمند و پویا میگذرد.
ستاره تیم ملی فوتبال نروژ گفت: جالبترین هفتهها و سفری بود که در تمام عمرم داشتهام و الان تحمل حذف از جام جهانی سخت است اما این ۴۰ روز دیوانهوار بود.
در روزهایی که فوتبال جهان با ضرباهنگ تند رقابتهای بزرگ پیش میرود، نیمکت تیم ملی ایران به یکی از پرحاشیهترین صحنههای خارج از زمین تبدیل شده است؛ جایی که نه سوت داور، بلکه سکوت مدیران، بازی را به وقتهای اضافه کشانده است. ابقای امیر قلعهنویی، تصمیمی که هنوز ابعاد دقیق آن روشن نشده، حالا بیش از هر زمان دیگری زیر ذرهبین قرار گرفته است.
در دیماه سالجاری جام ملتهای آسیا در کشور عربستان آغاز میشود. تورنمنتی که برای تیم ملی ایران چیزی فراتر از یک رقابت قارهای است. پس از سالها ناکامی در فتح این جام، اکنون تنها هدفی که میتواند عملکرد تیم ملی را با امیر قلعهنویی موفقیتآمیز جلوه دهد، رسیدن بهعنوان قهرمانی است.
هوش مصنوعی پیشبینی کرد که تیم های آرژانتین و فرانسه به فینال جام جهانی ۲۰۲۶ صعود کنند.
فوتبال ایران بیش از آنکه با چالش نتیجه مواجه باشد، درگیر یک بنبست عمیق ساختاری است؛ بنبستی که ریشههای آن را باید در ترکیب خطرناک ضعف در تصمیمگیری و نبود نگاه بلندمدت جستوجو کرد. مسأله امروز، صرفاً صعود نکردن از مرحلهای خاص یا ناکامی در یک تورنمنت نیست، بلکه ناتوانی در بازتولید سرمایه انسانی و شکلدادن به یک چرخه پایدار از استعداد تا قهرمانی است.
جام جهانی ۲۰۲۶ برای بسیاری از ستارههای تراز اول فوتبال جهان صرفاً یک تورنمنت عادی نبود، بلکه نقطه پایان مسیری پرافتخار به شمار میرفت. نامهایی چون مانوئل نویر، نیمار، کریستیانو رونالدو، خامس رودریگس، ریاض محرز، گیرمو اوچوآ، محمد صلاح و سادیو مانه با خداحافظی از تیمهای ملی، پیامی روشن به هواداران فوتبال مخابره کردند؛ در فوتبال حرفهای، زمان حتی برای بزرگترینها نیز متوقف نمیشود.
در تاریخ ملتها و در حافظه ورزش، گاه نام یک شهر فراتر از یک نقطه روی نقشه معنا پیدا میکند. برخی شهرها به دلیل رخدادهای بزرگ، بعضی به واسطه قهرمانیها و شماری دیگر به سبب کار خاصی که در لحظهای حساس از خود نشان دادهاند، جاودانه میشوند.