شیرین احمدنیا گفت: دانشگاه فقط مکانی برای تولید دانش نیست بلکه از دانشگاه و دانشگاهیان انتظار میرود تا صدا، حافظه و وجدان جامعه باشند؛ حقیقت را بیان و عدالت را مطالبه کنند و در برابر زخمهای اجتماعی سکوت و بیعملی پیشه نکنند.
رسول رسولیپور گفت: در فرهنگ دیجیتال امروز، عشق از «امر اصیل» به «امر مصرفی» بدل شده است. کالایی شدن فرهنگ، عشق را از عمق به سطح رانده و از تجربهای قدسی به تجربهای نمایشی فروکاسته است، در حالی که عشق تنها امکان واقعی انسان برای زیستن حقیقی است.
ویلهلم دیلتای، فیلسوف آلمانی و بنیانگذار جامعهشناسی تفهیمی، بر این باور بود که انسان و تجربه زیسته او را نمیتوان با معیارهای علوم طبیعی شناخت. بهزعم او، جهان انسانی نه صرفاً مجموعهای از علتها، بلکه عرصهای از «معنا»ست؛ و فهم این معنا نیازمند «منطق هرمنوتیکی» است منطقی که «فهمیدن» را متمایز از «دانستن» میداند.
در اولین جلسه از سلسله نشستهای «مدرسه عشق» که به همت انجمن علمی الهیات با همکاری گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه امام صادق(ع) برگزار شد، دکتر رسول رسولیپور، استاد فلسفه دانشگاه خوارزمی، «رنجوری عشق» در زمانه ما را به بحث گذاشت.
هکتردی گفت: دانشگاه، آینه جامعه است. وقتی جامعه معیار موفقیت را ثروت مادی میداند، سیاست به سطحینگری عادت میکند، و فضای عمومی از گفتوگوی عقلانی خالی میشود، نمیتوان انتظار داشت دانشگاه در برج عاج خود، ارزشهای دیگری را حفظ کند.
مرکز الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، چهارشنبه ۱۲ آذرماه، میزبان نهمین نشست از سلسله برنامههای «مبانی ایرانشناختی پیشرفت» بود؛ نشستی که با عنوان «نقش هویت ملی در پیشرفت ایران» برگزار شد و دکتر حمید احمدی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، سخنران این هماندیشی بود.
سید محمود نجاتیحسینی به «ایران» گفت: اگر علوم اجتماعی به این سطح از انتقاد نرسیده، دلیلش این است که «علوم اجتماعی ایران یا انتقادی نبوده یا اگر بوده، صرفاً دگرانتقادی بوده است؛ یعنی دانشگاه همیشه همه چیز را نقد کرده جز خودش.
نشست «خردورزی؛ رسالت جاودان فلسفه در حیات بشری» سهشنبه، ۴ آذرماه به مناسبت روز جهانی فلسفه در محل مرکز نشر دانشگاهی برگزار شد.
دکتر محمد حسین امید رئیس دانشگاه تهران با اشاره به نوع آگاهیرسانی در حوزه کودک در این همایش به «ایران» گفت: نوع اطلاعرسانی ما و نوع کمکی که در بحث کودکان داریم، کمی متفاوت است. از خودمان گرفته تا جامعه، معلمان، خانواده، والدین، نیروی انتظامی، پلیس راهنمایی و رانندگی و همه کسانی که به نوعی با کودک سر کار دارند، باید بدانند کودک چه حق و حقوقی دارد.
کتاب «خزان خودکامگان در کشورهای پساکمونیستی» اثری تحلیلی درباره فرآیندهای انتخاباتی در کشورهای پساکمونیستی است که میکوشد بیطرفی علمی را حفظ کند و خود را از اهداف سیاسی دور نگه دارد.
شارون ال. ولچیک/ Sharon L. Wolchik جایگاهی ویژه در ادبیات علمی مربوط بهگذار دموکراتیک و سیاست پساکمونیستی دارد.
در میان پژوهشگران سیاست تطبیقی در دهههای اخیر، نام والری جین بانس/Valerie Jane Bunce همواره در کنار مطالعات مهم درباره فروپاشی نظامهای سوسیالیستی، تکوین دولتهای جدید و چرخههای گذار سیاسی در اروپای شرقی و اوراسیا مطرح میشود.
تغییر در عرصه سیاست همواره وابسته به منازعات خشونتآمیز، جنگها و انقلابها نبوده است، بلکه در تجربه کشورهای مختلف جهان لحظاتی وجود دارد که روندهای آرام و رسمی نظیر برگزاری انتخابات سبب ایجاد تغییرات بزرگ شدهاند.
سومین پنجشنبه ماه نوامبر از سوی یونسکو «روز جهانی فلسفه» نامگذاری شده است؛ روزی برای بازاندیشی در ریشهها، ارزشها و افقهای اندیشه انسانی.
سیروس نصراللهزاده گفت: اهمیت کوروش فقط در گذشته ایران نیست، بلکه در تاریخ اندیشه سیاسی جهان نیز بازتاب دارد.
در روزگاری که گفتوگو میان فرهنگها و تمدنها به ضرورتی بنیادین در عرصه اندیشه بدل شده است، آیتالله سید مصطفی محققداماد، استاد فلسفه و حقوق اسلامی دانشگاه شهید بهشتی، در مراسم رونمایی از کتاب «فلسفه تطبیقی» اثر پل ماسون-اورسل، درباره نجات تفکر معاصر از انزوا از طریق فلسفه تطبیقی سخنرانی کرد.
یحیی فوزی گفت: اندیشه نائینی، با ترکیب «فلسفه تاریخی»، «تحلیل فقهی» و «اجتهاد دینی»، الگویی نو از حکومت دینی ارائه میدهد که در آن مردم نقش فعالی دارند، قدرت سیاسی محدود و پاسخگوست و عدالت اجتماعی تحقق مییابد.
هفته گذشته کنگره بینالمللی میرزای نائینی با حضور جمعی از مراجع تقلید، علما و استادان حوزههای علمیه در مدرسه علمیه امام کاظم(ع) قم برگزار شد.
میرزا محمدحسین نائینی در هنگامهای میزیست که استبداد دیرپا و نارضایتی اجتماعی دین را به عرصه سیاست فراخوان میکرد.
«اینکه چرا «قانون» در ایران همچنان به جای راهحل، خود به یک مسئلهٔ مزمن تبدیل شده است، ریشه در یک خلأ بنیادین دارد: عدم تعریف صحیح فلسفهٔ قانون، یعنی تبیین ماهیت و نسبت قانون با جامعه. این مسئله، میراثی از گسستهای فکری است که از دورهٔ مشروطه آغاز شده و باعث شده است جامعهٔ ما نه کاملاً به گذشته پیوند بخورد و نه خود را از آن جدا سازد.