ترامپ در سخنرانی وضعیت کشور خود بار دیگر همان روایت تکراری را درباره ایران عنوان کرد. او از «ترجیح دیپلماسی» و همزمان تأکید بر جلوگیری از دستیابی تهران به سلاح هستهای و یادآوری گزینه نظامی سخن گفت.
فرشید فرحناکیان_ دکترای حقوق نفت و گاز در تحلیلی نوشت: در فضای کنونی گفتوگوهای میان واشنگتن و تهران بر سر برنامه هستهای و دیگر موضوعات راهبردی، یک پارادایم جدید میان دو کشور شکلگرفته است.
سخنگوی کاخ سفید در مورد سیاست دونالد ترامپ در قبال ایران، اعلام کرد که گزینه اول رئیس جمهور همواره دیپلماسی است.
معاون وزیر خارجه کشورمان در اجلاس شورای حقوق بشر گفت که ایران و ایرانیان مقابل هر توطئهای با اقتدار میایستند.
رئیس شورای اطلاعرسانی دولت گفت: با قوه قضائیه تماسها و جلساتی برقرار شده که تا آنجا که میتوانند پرونده تمام بازداشتشدگان را با قبض عین (چشمپوشی) و به شکل آسان پیگیری کنند.
وزیر خارجه با تاکید بر اینکه قوی شدن برای ما یک اجبار است و یکی از رموز قوی شدن نیز قدرت مقاومت است؛ گفت: اینکه بتوان در برابر فشارها ایستادگی کرد. اگر آنها ناوگان خود را اطراف شما مستقر کردند و شما بلافاصله گفتید بسیار خوب، چه میخواهید تا بدهم، یعنی کار تمام است و بعد هم معلوم نیست این عقبنشینی تا کجا ادامه پیدا کند.
آیتالله اراکی، عضو مجلس خبرگان رهبری، به خبرنگار جماران گفت: استقامت منافاتی با دیپلماسی ندارد. یعنی در عین اینکه استقامت میکنیم، بتوانیم دفع خطر و ضرر دشمن را هم تا حد امکان انجام بدهیم؛ و این از طریق دیپلماسی ممکن است.
مهمترین مأموریت سیاست خارجی هر کشوری تأمین بیشتر منافع ملی از راههای کم هزینهتر است و مهمترین ابزار دیپلماسی هم گفتوگو است.
یک منبع آگاه احتمال شروع مذاکره ایران و آمریکا در روزهای آتی را تائید کرد.
سخنگوی وزارت امور خارجه پاکستان با تاکید بر موضع کشورش در حمایت از دیپلماسی با جمهوری اسلامی ایران و مخالفت قوی با هرگونه مداخله خارجی در مسائل کشور همسایه خود، گفت: اسلامآباد ضمن حمایت از حل و فصل مسالمتآمیز همه مسائل معتقد است که جنگ و ناآرامی به ضرر امنیت منطقهای است.
رئیس مجلس شورای اسلامی گفت: ما اصل گفتوگو و دیپلماسی را رد نمیکنیم اما دیپلماسی باید واقعی و با احترام متقابل و همراه با تضمین باشد.
نماینده ویژه رئیسجمهور آمریکا بدون اشاره به «خیانت» واشنگتن به دیپلماسی، گفته ایران باید پای میز مذاکره بیاید.
روزهای اخیر صحنه بینالملل، شاهد تلاقی دو دیدگاه متضاد پیرامون مفهوم حاکمیت ملی بود؛ مواجههای که به وضوح، دو قطب متفاوت در تعریف چهارچوب حقوق بینالملل را به نمایش گذاشت؛ در یک سو ائتلافی از قدرتهای جهانی قرار داشت که هر گونه اقدام مغایر با اصول بنیادین حقوق بینالملل بویژه اصل عدم تعرض و نقض حاکمیت سرزمینی کشورها را محکوم کرده و بر لزوم رعایت مقررات بینالملل تأکید داشتند.
یک روزنامه آمریکایی به عقب نشینی واشنگتن از گزینه نظامی در برابر ایران اشاره کرد.
«استفان دوجاریک» سخنگوی سازمان ملل متحد با انتقاد از لفاظیهای اخیر علیه جمهوری اسلامی ایران، بازگشت به گفتوگو و دیپلماسی را خواستار شد.
جواد ظریف گفت: نگرش مبتنی بر دشمنسازی و تقابل دائمی، نگرشی ناکارآمد است و جمهوری اسلامی ایران نیز باید نگاه خود را بر پایه خیر جمعی و ائتلافسازیهای موضوعی تنظیم کند
میریوسف علوی، کارشناس مسائل بینالملل در روزنامه ایران نوشت: سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در سال ۲۰۲۶ بیش از هر زمان دیگری با یک دوگانه تعیینکننده مواجه خواهد بود: «رفع تحریمها» از یکسو و «افزایش تابآوری ملی» از سوی دیگر. هرچند رفع تحریمها همچنان یکی از اولویتهای بدیهی و حیاتی کشور به شمار میرود، اما واقعیتهای محیط بینالمللی و رفتار طرفهای مقابل نشان میدهد که دستیابی به یک توافق شرافتمندانه، بدون تقویت بنیانهای تابآوری داخلی، نه ممکن است و نه پایدار.
حیدرعلی مسعودی،استاد روابط بینالملل دانشگاه شهید بهشتی در روزنامه ایران نوشت:به نظر میرسد مهمترین و اولویتدارترین مسأله در سیاست خارجی ایران در سال پیشِرو، جلوگیری از امنیتیسازی برنامه موشکی ایران از سوی اسرائیل باشد. امنیتیسازی به چه معناست؟ امنیتیسازی به معنای بازنمایی یک موضوع عادی بهمثابه یک تهدید وجودی است؛ تهدیدی که گویی تنها از طریق اقدام فوری و فوقالعاده میتوان با آن مواجه شد.
عابد اکبری-عضو هیأت علمی دانشگاه علامه طباطبایی در روزنامه ایران نوشت: در سال ۲۰۲۶، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با مجموعهای از چالشهای درهمتنیده و ساختاری مواجه است که ریشه آنها را باید نهتنها در محیط بینالمللی، بلکه در نحوه تعریف و بازنمایی ایران از خود در عرصه جهانی جستوجو کرد.
محمد خواجوئی-کارشناس مسائل غرب آسیا در رزونامه ایران نوشت:سال ۲۰۲۶ برای جمهوری اسلامی ایران در عرصه سیاست خارجی، سالی تعیینکننده و چندلایه خواهد بود. در این مقطع، دو اولویت اصلی حکمرانی، جهتدهی کلی به دیپلماسی کشور را شکل میدهد: اول، «احیای بازدارندگی و امنیت ملی» بویژه در پی جنگ ژوئن ۲۰۲۵ و دوم، «بازگرداندن ایران به مسیر توسعه» و احیای نقشآفرینی آن به عنوان یک دولت توسعهگرا.