زندگی آدمی، اگر با اندکی تأمل به آن بنگریم، سرگذشتی است آمیخته با رنج و شادی. هیچ انسانی را نمیتوان یافت که سراسر عمرش در یک حال ثابت گذشته باشد؛ نه کسی همواره شاد است و نه کسی تا پایان عمر در اندوهی پیوسته بهسر میبرد. زندگی طبیعتی سیال دارد؛ گاه لبخند بر لب مینشاند و گاه اشک به چشم میآورد. در مسیر این راه دراز، کامیابی و ناکامی، بیم و امید، آرامش و اضطراب، همگی به نوبت سراغ انسان میآیند و بخشی از تجربه زیستمان را شکل میدهند.
جهان ادبی سعدی، جهانی است درهمتنیده از زیبایی، اخلاق، سیاست، عشق، سفر و تجربههای انسانی که پس از هشت سده همچنان زنده، تپنده و مخاطبمحور باقی مانده است. این جهان، نه یک دستگاه صرفاً ادبی، بلکه نوعی «سیستم معنایی گسترده» است که در آن زبان، تجربه و خرد با چنان چفتوبستی به هم گره خوردهاند که هر مخاطبی ـ حتی امروز، در عصر آلوده به سرعت و هیاهو ـ احساس میکند سعدی برای او سخن میگوید.
کنسرت «عشق سعدی» به سرپرستی خوانندگی امیر اثنی عشری در قالب دهمین تجربه از «طرز تازه» در تالار رودکی به روی صحنه میرود و فراخوان بخش ایرانی دهمین فستیوال رقابتی «پیانو کلارا» منتشر شد.
علیرضا سپهوند به «ایران» گفت: آوازهای سنتی ایرانی، با اشعار مولانا، حافظ و سعدی، جنبهای عمیقاً معنوی دارند، برای شنونده غربی که شاید با این شعرها آشنا نباشد، باز هم لحن و حالت اجرا، حامل نوعی احساس عرفانی است.
ابراهیم قیصری، نویسنده، استاد دانشگاه و پژوهشگر برجسته خوزستانی، بیش از شش دهه از عمر خود را وقف آموزش، پژوهش و ترویج فرهنگ و ادب فارسی کرده است.
در کوچه پسکوچههای تاریخ ادب ایران، دو سرو بلندقامت بیش از دیگر بزرگان ادبیات، سر بر آسمان برافراشتهاند؛ «سعدی» با نغمههای شیرین حکمت و عشق و «حافظ» با غزلهایی که از آسمان الهام گرفته است.
محمدکاظم کاظمی گفت: به شکل کلی، تفاوت جهان حافظ با سعدی در انتقادهای اجتماعی و طنز تلخی است که نسبت به قشرهای مختلف اجتماعی دارد.
رئیس سازمان آتشنشانی شیراز گفت: آتشسوزی رخ داده در شامگاه ۱۹ اردیبهشت در کوه های اطراف آرامگاه سعدی در زمان اندکی بعد از حریق مهار شد.
هفت نکته که هر ایرانی باید در مورد یکی از غولهای ادبیات فارسی بداند.