ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: رضاخان در عین اینکه پادشاهی مستبد و سنتی در بستر قرن بیستم جلوه می‌کرد، اما رویکردی اقتدارگرایانه به غربی‌سازی و تمرکز قدرت داشت. او با اتکا به ارتش، اقتدار دولت را بر سران ایلات و عشایر تحمیل کرد.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: اگرچه رضاشاه هرگز اهداف اصلاحی خود را با صراحت و روشنی مصطفی کمال آتاتورک بیان نکرد، اما اقدامات او در عمل با هدفی مشابه دنبال می‌شد: ساختن دولتی نیرومند و جامعه‌ای بر پایه تمرکز قدرت. بسیاری از برنامه‌های اصلاحی او مستقیماً از تجربه کمالیستی ترکیه اقتباس شده بود.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: تحولات ناشی از جنگ جهانی اول بیش از پیش اقتدار حکومت مرکزی ایران را تضعیف کرد، حاکمیت ملی را به چالش کشید و اقتصاد کشور را ویران نمود.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن نوشت: در چارچوب برنامه ۵ ساله آتاتورک، کارخانه‌های بزرگ نساجی و فولاد احداث گردید و صنایع سبک، همچون کاغذ، شیشه و سیمان، پا گرفت. هرچند این سیاست برای ترکیه زیرساخت صنعتی محدودی فراهم آورد که در شرایط دیگر شاید هرگز به وجود نمی‌آمد، اما مشکلاتی نیز در پی داشت: برخی کارخانه‌ها در مکان‌هایی نامناسب بنا شدند و بهره‌وری در شماری از واحدها پایین بود. با این همه، مشکل اساسی‌تر در سال‌های حکومت آتاتورک غفلت از توسعه کشاورزی بود.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن نوشت: پوپولیسم در دوران آتاتورک در قالب تأسیس «خانه‌های مردم» در سراسر کشور تجلی یافت. این مراکز ترکیبی از آموزشگاه‌های بزرگسالان، باشگاه‌های ورزشی و واحدهای تبلیغ سیاسی بودند و نمادی از تلاش دولت برای رساندن انقلاب به توده‌های مردم محسوب می‌شدند.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن خود مینویسد: سکولاریسم نه تنها نهادهای رسمی را دگرگون ساخت، بلکه شیوه‌های مذهبی ترکیه را نیز زیر تأثیر خود قرار داد. فرقه‌های صوفیه منحل شدند و عبادت در مقابر و اماکن مقدس طبق قانون ممنوع اعلام گردید.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: پس از استقرار سازوکارهای اساسی دولت، آتاتورک ترکیه را در مسیر دوره‌ای فشرده از اصلاحات هدایت کرد، اصلاحاتی که هدفشان زدودن آثار گذشته عثمانی و جایگزینی آن با گرایش‌هایی غربی در تمامی عرصه‌های زندگی ملی بود.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه خود می نویسد: با تثبیت استقلال ترکیه و پشت سر گذاشتن سال‌های پرآشوب جنگ و مذاکره، نوبت آن رسید که چارچوب نهادی دولت نوین ترکیه بنیان نهاده شود.
ویلیلام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: این مجلس که خود را «مجلس کبیر ملی» نامید، در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۲۰ به تشکیل دولتی موقت به ریاست مصطفی کمال رأی داد.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: حتی پیش از آنکه پیمان سور رسماً به امضا رسد، رویدادهایی در دل آناتولی آغاز شده بود که به‌زودی آن پیمان را بی‌اعتبار ساخت. در واکنش به اشغال و تقسیم سرزمین، گروه‌هایی از مردم محلی ترک، تحت نام «انجمن‌های دفاع از حقوق»، سر به مقاومت برداشتند.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: در سال‌های پس از جنگ جهانی اول، هم ایران و هم ترکیه دستخوش دگرگونی‌های بنیادین شدند. در هر دو سرزمین، نظام‌های سلطنتی پیشین کنار نهاده شد و دولت‌های تازه‌تأسیس، برنامه‌هایی گسترده از اصلاحات را با اتکا بر قدرت مرکزی به اجرا گذاشتند.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: در بیشتر دوران بین دو جنگ جهانی، فعالیت‌های سیاسی اعراب عمدتاً معطوف به دستیابی به استقلال از کنترل خارجی بود. مسائل دیگری همچون اصلاحات اراضی یا قوانین رفاه اجتماعی توجه کمی را جلب کردند.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: خاورمیانه پس از پایان جنگ جهانی اول به منطقه‌ای پیچیده‌تر برای مطالعه تبدیل شد. در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، سه مرکز قدرت – مصر، امپراطوری عثمانی و ایران – منطقه را کنترل می‌کردند.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: برای مردم عربی که در قلمروهای سلطنتی عثمانی زندگی می‌کردند، تجزیه امپراطوری بیش از پایان یک دولت خاص بود؛ این رخداد به معنای فروپاشی یک نظم سیاسی، اجتماعی بود که طی چهارصد سال، رفتار عمومی و مناسبات زندگی را شکل داده بود. حکومت عثمانی در مناطق مختلف استان‌های عربی با شدت‌های متفاوتی اعمال می‌شد. این انعطاف‌پذیری، جوهره نظام عثمانی بود:
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن نوشت: تصمیمات کنفرانس سن‌رمو، استان‌های عربی را ازعثمانی جدا ساخت و میان بریتانیا و فرانسه تقسیم کرد. این استان‌ها به واحدهایی موسوم به «قیمومت» تقسیم شدند.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: فصل‌های آینده به بررسی تأثیر تسویه‌حساب‌های صلح بر کشورهای مختلف خاورمیانه اختصاص خواهد یافت. در اینجا، روندهایی مرور می‌شوند که به تقسیم و اشغال گسترده‌تر سرزمین‌های سابق عثمانی منجر شد.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن نوشت: در طول جنگ، قدرت‌های متفق مجموعه‌ای از توافقنامه‌ها را میان خود در خصوص آینده سرزمین‌های عثمانی به امضا رساندند. این توافقنامه‌ها نیازهای متحدان عرب متفقین را نادیده گرفت و صرفاً برای خدمت به منافع اعضای اروپایی اتحاد طراحی شده بودند. هدف این معاهدات حفظ اتحاد متفقین بود، با حل اختلافات احتمالی پس از جنگ، قبل از آنکه ظهور یابند.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه جدید می نویسد: اگرچه در برخی مناطق سوریه حمایت‌های پنهانی از شورش وجود داشت، فراخوان شریف حسین نتوانست واکنشی سازمان‌یافته در میان استان‌های عرب‌زبان امپراطوری عثمانی برانگیزد.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: ادبیات مک‌ماهون چنان مبهم و دوپهلو بود که زمینه‌ساز تفاسیر متعارض و گسترده‌ای درباره شمول یا عدم شمول فلسطین به‌عنوان بخشی از دولت مستقل عربی آینده شد؛ اگرچه نام فلسطین به‌صراحت در مکاتبات نیامده بود، مقامات بریتانیایی در سال‌های بعد مدعی شدند این منطقه جزئی از سرزمین‌های ساحلی سوریه به‌شمار می‌رفته که بر اساس توافقات پیشین برای نفوذ فرانسه در نظر گرفته شده و از این رو از قلمرو دولت عربی مستثنا گردیده است، ضمن آنکه فلسطین در جنوب خط فرضی دمشق–حلب قرار داشت که مک‌ماهون در نامه‌هایش به آن اشاره کرده بود.
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: در جریان تبادل یادداشت‌ها، شریف حسین این استثنا را رد کرد و مک‌موهان بر آن اصرار ورزید. سرانجام، بررسی این موضوع تا پس از جنگ به تأخیر افتاد. با این حال، شریف حسین به صراحت اعلام کرد که از ادعای عرب‌ها نسبت به سواحل سوریه کوتاه نخواهد آمد.