میرزا محمدحسین نائینی در هنگامه‌ای می‌زیست که استبداد دیرپا و نارضایتی اجتماعی دین را به عرصه سیاست فراخوان می‌کرد.
در تاریخ اندیشه سیاسی شیعه کمتر متنی به اندازه «تنبیه‌الأمه و تنزیه‌الملّه» اثر آیت‌الله میرزا محمدحسین نائینی نقشی بنیادین داشته است. هرچند علمایی چون آخوند خراسانی و ملا عبدالله مازندرانی از حامیان اصلی مشروطه بودند اما بنیان‌گذاری فقه سیاسی نوین یا همان «فقه‌المشروطه» در واقع با اندیشه و قلم نائینی شکل گرفت.
اشعار براتیگان به اندازه نفسی میان دو لبخند کوتاه و تقریباً ضدشاعرانه‌اند؛ او از همان جایی شعر می‌ساخت که دیگران نثر می‌نویسند. برای او شعر نه زبان برگزیده فرهیختگان، که گفت‌وگوی روزمره میان دل و ذهن بود.
جهان ادبی ریچارد براتیگان (۱۹۳۵-۱۹۸۴) در میانه دو گفتمان متناقض شکل گرفته است: از یک سو، گفتمان ضد‌ساختار و رویایی نسل بیت که در پی رهایی از سلطه عقلانیت ابزاری، سرمایه‌داری، و نهادهای خانوادگی و اجتماعی بود؛ و از سوی دیگر، میراث مدرنیته آمریکایی که هنوز در ناخودآگاه متن‌های او، با اصراری پنهان، به بازتولید نظم، معنا و روایت گرایش دارد.
مهم‌ترین نوشته‌های ادبی اغلب با داستان انسانی شروع می‌شوند که در ناخودآگاه عصرش زیسته، با قلمی دیوارهای عادت را شکسته و پنجره‌ای جدید رو به جهان ذهن انساها می‌گشاید.
در کتاب «حقیقت‌های رهایی‌بخش» مصطفی ملکیان به هفده حقیقت می‌پردازد که جای اندیشیدن دارند.
ویلیام اروین در کتاب «چالش رواقی» که محمد یوسفی آن را به فارسی برگردانده، می‌نویسد از نظر سنکا، پس از درگذشت یکی از عزیزان‌مان، مقداری غم و سوگواری رواست اما اگر بیش از اندازه باشد، نتیجه خودبینی ماست.
ما با اینکه برای ایجاد شادی کارهای فراوانی انجام می‌دهیم، بیشتر در حال رنج‌کشیدن هستیم و تنها راهی که برای گریز از رنج می‌شناسیم، فرار از خودمان و سرزنش‌کردن دیگران است. هر دو واکنش نیز فقط بر رنج ما می‌افزاید، اما آیا راهی برای رسیدن به آرامش و شادی وجود دارد؟
بسیاری از ما انسان‌ها، در زندگی دچار ناخرسندی، ناآرامی، نارضایتی، و ملال می‌شویم. برخی از ما، در زندگی برای رسیدن به ثروت، شهرت، قدرت و... کوشش بسیاری انجام می‌دهیم، و برخی نیز به مقصود دست می‌یابیم، اما همچنان، شادی و آرامش نداریم و احساس رضایت نمی‌کنیم.
بک سهی در آخرین گفت‌وگوهایش از چرایی موفقیت اثرش سخن گفته است: «بیش از ۸۰ درصد خوانندگانش زنان جوان ۲۰ تا ۳۰ سال هستند؛ نسلی که در میانه فشارهای اجتماعی و بی‌رحمی زندگی مدرن، دنبال پناه و تکیه‌گاه هستند.»
«خوراک صدف» تنها داستان یک خانواده نیست، بلکه روایتی است از جوامع اروپایی گرفتار دوگانگی، که در نهایت به شورش و فروپاشی می‌انجامد.
نام «بک سهی با انتشار کتاب «می‌خواهم بمیرم، ولی دوست دارم دوکبوکی بخورم» بر سر زبان‌ها افتاد؛ اثری که به بیش از ۲۵ زبان ترجمه شد و به گفت‌وگویی جهانی درباره سلامت روان دامن زد.
«خوراک صدف» رمانی کوتاه اما عمیق است؛ داستانی که با یک شام ساده آغاز می‌شود و به پرسشی بزرگ درباره استبداد کمونیستی، سرکوب و رهایی می‌رسد.
یوسف کارگر به «ایران» گفت: ترجمه «سلاخخانه شیکاگو» تلاشی بود برای اینکه صدای کارگران در میان هیاهوی دنیای دیجیتال امروز گم نشود.
سلاخخانه شیکاگو یک یادآوری دائمی دارد که به جغرافیا و دوره خاصی محدود نمی‌شود، یادآوری اینکه پیشرفت بدون عدالت، تنها یک پوشش زیبا روی یک زوال اخلاقی عمیق است.
آنچه باعث شد روی ترجمه «سلاخخانه شیکاگو» (جنگل) کار کنم، نه فقط شهرت این رمان در رسوایی سردمداران صنعت گوشت، بلکه ترکیب عجیبی بود از آرمان‌گرایی، درد انسانی و صداقت نویسنده در مواجهه با فساد.
در آغاز قرن بیستم، زمانی که آمریکا تصویری نوظهور و اتوپیایی از صنعتی‌شدن ارائه کرد، رمانی منتشر شد که پرده زرین رویای آمریکایی را کنار زد و چهره تیره کاپیتالیسم را آشکار کرد.
ملکیان با تاکید بر سه ویژگی ممتاز کتاب گفت: کتاب «گزارش و تحلیل خیلی دقیقی» از آرای ریچارد رورتی است که در آن، گزارش «مستند و بدون کم و بیش» و تحلیل «کاملاً پذیرفتنی، مقبول و معقول» ارائه شده است.
ریچارد رورتی در کتابِ جریان‌ساز «پیشامد، بازی و همبستگی/ Contingency, Irony, and Solidarity»، پروژه‌ای جسورانه را برای بازتوصیف فرهنگ لیبرال آغاز می‌کند.
در میانه آشوب‌های جهان مدرن، جایی که فردگرایی لگام‌گسیخته و اتمیزه شدن اجتماعی، تاروپود جوامع را تهدید می‌کند، بازخوانی مفهوم «همبستگی» به ضرورتی فکری و اگزیستانسیال بدل شده است.