در کوچه پسکوچههای تاریخ ادب ایران، دو سرو بلندقامت بیش از دیگر بزرگان ادبیات، سر بر آسمان برافراشتهاند؛ «سعدی» با نغمههای شیرین حکمت و عشق و «حافظ» با غزلهایی که از آسمان الهام گرفته است.
مطالعه آثار گراهام گرین، نویسنده پرآوازه انگلیسی، تنها تجربهای ادبی نیست؛ بلکه ورود به دنیایی پر از پرسشهای اخلاقی، ایمان و شک، سیاست و عشق است. او با بهرهگیری از تجربههای خبرنگاری و سفرهایش به مناطق بحرانی جهان، رمانهایی آفرید که هم جذابیت داستانی دارند و هم مخاطب را به اندیشیدن درباره وجدان انسان و سرنوشت جوامع وامیدارند.
با نزدیک شدن به موعد اعلام برنده نوبل ادبیات ۲۰۲۵ گمانهزنیهایی درباره برنده امسال این جایزه صورت گرفته و همچنان نام نویسندگان پرآوازهای همچون «هاروکی موراکامی» و «مارگارت اتوود» در بین شانسهای احتمالی به چشم میخورد.
«شب بلقیس سلیمانی» برای بزرگداشت این نویسنده برگزار میشود.
مطالعه آثار احمد دهقان، روایتی زندگی نسل جوان و کشف تجربه زیسته انسانی زیر آتش و خمپاره جنگ است که روایتهای عمیقی را از درد و امیدِ روزگارِ جنگ ایران و عراق را بازتاب میدهند.
منوچهر آتشی شعری از یدالله رویایی چاپ میکند که انتشار آن باعث توقیف مجله هفتگی «تماشا» میشود.
ایران با معرفی سه نویسنده رضا امیرخانی، مجید قیصری و منصور علیمرادی، حضور پررنگ خود را در نخستین دوره جایزه ادبی بریکس، این رویداد تازهتأسیس جهانی، به نمایش گذاشت.
ثمینه باغچهبان، نویسنده و فرزند جبار باغچهبان در ۹۷ سالگی از دنیا رفت.
آثار هوشنگ مرادی کرمانی، گامی به سوی دنیایی ساده، صمیمی و سرشار از طنز و راهی برای درک بهتر زندگی روزمره انسانهای عادی است.
امروز ۱۸ شهریور مصادف با پنجاه و ششمین سالروز درگذشت یکی از چهرههای برجسته و تأثیرگذار در عرصه ادبیات معاصر ایران است. در این مطلب به ۱۸ نکته از زندگی او اشاراتی داشتیم که میخوانید
کتاب «گذرهای جستاری موجود پیادهرونده» در سه بخش و هفده جستار، از چهرهنگاریهای شکسپیر و چخوف تا گونهشناسی طنزآلود «هوموتهرانیکوس»، و طرح بحثهای جدی درباره اقتباس و ژانر تا بازخوانی گزارش فوتبالی سعید نفیسی و حتی مقایسهای مختصر از زندگی سیاسی و ادبی ارنست تولر با واتسلاو هاول، دو رئیسجمهوری نمایشنامهنویس، یک مسیر پیادهروی فکری را پیش روی مخاطبان میگذارد.
بیژن نجدی از جمله نویسندگانی است که خواندن آثارش، مطالعه داستان نیست، تماشای جهان از دریچه شعر است، لمس زندگی از زاویهای تازه، برای گام نهادن در جهان او، کولهای از شاعرانهها بردارید.
دوران دیکتاتوری نیکولای چائوشسکو کـه ریشارد کاپوشچینسکی (نویسنده، شاعر و عکاس لهستانی) از او با عنوان «دراکولای کمونیست» یاد میکند، تار و پود سرخ آثار هرتا مولر را درهم تنیده است. از اینرو است که مولر گفته: «ادبیات همیشه سر از جایی درمیآورد کـه انسانها در آنجا مورد ظلم و ستم قرار گرفته باشند... دوران دیکتاتوری را من انتخاب نکردم، بلکه مثل بختک به روی ما افتاد و به جان و روانم خلید.»
در دل غربت، جایی که خانه معنای همیشگیاش را از دست میدهد و واژهها بارِ هویت و سرگردانی را به دوش میکشند، «مهاجرت» یکی از دغدغههای همیشگی نسیم مرعشی در رمانهایش بوده و به شکلی عیان با مضمون آثارش درآمیخته است. در ادامه گفتوگو با او را میخوانید
مطالعه آثار محمود دولتآبادی، سفری به ژرفای رنج و مبارزه با سختیها است، روایتهایی که در خاک ایران ریشه دارند.
الچین ایلیاساوغلو افندیاف، نویسنده، نمایشنامهنویس، منتقد ادبی، پژوهشگر و شخصیت سیاسی سرشناس جمهوری آذربایجان در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
در سالهای اخیر مرگ بیش از همیشه به بخشی از زندگی روزمرهمان تبدیل شده و بهقول شاهرخ مسکوب در «خواب و خاموشی»، مرگ «مثل آفتاب بالای سرمان ایستاده و با چشمهایی گرسنه و همیشه بیدار نگاهمان میکند، یکی را هدف میگیرد و بر او میتابد و ذوب میکند و کنارمان خالی میشود، مرگی که مثل زمین زیر پایمان درازکشیده و یک وقت دهن باز میکند.»
۱۰ مرداد، مریم حسینیان آخرین کلمات زندگیاش را نوشت. نفسهایش به شماره افتاد و تمام... اما او نویسنده است و نویسنده به این سادگیها نمیمیرد، او در دل قصههایش همچنان ادامه مییابد. او رفت و شاخهای گوزنش را با خود به خاک برد، شاید بهاری دیگر، از دل کلمات دوباره سر برآورد و با همان کاموای جادوییاش جهان داستانی را ببافد.
مریم حسینیان، داستاننویس پس از سالها مبارزه با سرطان در پنجاهسالگی درگذشت.