
محسن سلیمانیفاخر روزنامهنگار درباره آسیبشناسی یک مراسم فرهنگی، یادداشتی به روزنامه ایران ارائه کرد.

فرناز خطیبی جعفری نویسنده سوگا و هیرو، یادداشتی به روزنامه ایران ارائه کرد.

معصومه اسماعیلی پژوهشگر و روزنامهنگار درباره کتاب «هیرو» نوشته فرناز خطیبی جعفری، یادداشتی به روزنامه ایران ارائه کرد.

کتاب «هیرو» داستانی است که در آن یکی یا هر دو طرف یکی از هنجارهای اجتماعی را نقض میکنند. «داستان عاشقانه» با «عشق ممنوع» تفاوت دارد. هر دو داستان قدمتی چندین هزار ساله دارند و نمونههای درخشانی از آنها در ادبیات موجود است.

کتاب «انسان از آغاز؛ ۴۰۰۰ سال پیش از میلاد»، «بررسی تاریخ»، «تولد پزشکی بالینی»، «زن و مار» و «باستانشناسی، نظریه، روش و عمل» را می توان از جمله کتابهای پرمخاطب باستانشناسی در جهان و بازار نشر ایران برشمرد.

همزمان با سیوسومین دوره هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران طرح «پاییزه کتاب ۱۴۰۴؛ فروش ویژه بازار کتاب» از ۲۵ تا ۳۰ آبان در سراسر کشور اجرا میشود.

کارلوس فوئنتس نویسندهای است که توانسته از سرچشمههای ادوار گوناگون فرهنگ سیراب شود، در فرهنگ و ادبیات ملتهای بسیار کندوکاو کند و از هر یک خوشهها برگیرد.

در سراسر آثار کارلوس فوئنتس، روایت نه بازگویی واقعیت، بلکه آفرینش دوباره هستی است. او نویسندهای است که میداند جهان از کلمه ساخته شده و هر واژه حامل نوعی قدرت احضار است.

کارلوس فوئنتس نویسندهای است که توانسته از سرچشمههای ادوار گوناگون فرهنگ سیراب شود، در فرهنگ و ادبیات ملتهای بسیار کندوکاو کند و از هر یک خوشهها برگیرد. با این همه و بهرغم فرارفتن از مرزهای ملی و منطقهای، نویسندهای عمیقاً مکزیکی-آمریکای لاتینی باقی مانده است.

در جهان کارلوس فوئنتس (۲۰۱۲-۱۹۲۸)، تاریخ همیشه زنده است؛ نه به مثابه گذشتهای دفنشده، بلکه همچون تنی که پیوسته پوست میاندازد تا چهرههای تازهای از همان زخمهای کهن را آشکار کند.


نمایشگاه هفته کتاب اصفهان روز شنبه با حضور مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی، ناشران استانی و با عرضه بیش از چهار هزار عنوان کتاب در کتابخانه مرکزی اصفهان شروع به کار کرد.

رئیس مجلس شورای اسلامی امروز شنبه ۲۴ آبان ماه ۱۴۰۴ در مراسم روز کتاب خوانی و کتابداری گفت: فرهنگ کتاب و کتابخوانی به مانند خونی در رگ جامعه است که از آن غفلت شده، در حالی که باید در فضای جنگ شناختی و ترکیبی بیش از گذشته مورد توجه قرار داده شود.

رئیس مجلس شورای اسلامی گفت: در جنگ ۱۲ روزه دشمن را سرجایش نشاندیم و ادب کردیم.

گرامیداشت روز «کتاب، کتابخوانی و کتابدار» صبح شنبه (۲۴ آبان ۱۴۰۴) با حضور «محمدباقر قالیباف» رییس مجلس شورای اسلامی در کتابخانه مجلس برگزار شد.

محسن اسماعیلی، معاون راهبردی و امور مجلس رئیسجمهور در یادداشتی در روزنامه ایران نوشت: برخی کتابها سرنوشتساز هستند و بیشک «تنبیه ُالاُمَّة و تَنْزیه ُالمِلَّة» نوشته علامه نایینی در تاریخ ایران و تشیع در زمره این گونه کتابهاست. شخصیت بسیار برجسته نویسنده، مکانت رفیع علمی و معنوی، زمان تدوین و انتشار، موضوع و اعتبار و غنای استدلال از جمله دلایل ماندگاری و تأثیرگذاری این کتاب است. او خود در مقدمه کوتاهی انگیزه تألیف این کتاب را بیان کرده است.

معاون فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در آیین افتتاحیه سیوسومین هفته کتاب در شهر اوز، این شهر را نماد فرهنگدوستی و کتابخوانی ایران خواند و تاکید کرد: شکوه و اعتبار ایران در طول تاریخ همواره با دانایی و کتابت بوده است، نه با جنگیدن.

آیا سرنوشت را میسازیم یا در آن غوطهور میشویم؟ آیا آنچه هستیم، حاصل انتخابهای ماست یا زاییدهی نیروهایی بیرون از ما؟ «لوگوپاتی» پاسخی نو به این پرسشهاست؛ نه با تکرار گزارههای روانشناسانهی مرسوم، بلکه با احیای گفتوگوی درونیای که سرنوشت را بازمینویسد. این کتاب به ما میآموزد که آزادی ما نه امتیازی از پیشداده، بلکه مسئولیتی عمیق است: مسئول معنابخشی به زندگی، مسئول ساختن آنچه میخواهیم باشیم، نه آنچه جهان از ما میسازد. با رویکردی فلسفی و تربیتی، نویسنده ما را به سفری درونی فرامیخواند؛ جایی که واژگان، تبدیل به ابزار دگرگونی میشوند و صدای درونی، معماری نوینی از آینده میسازد. اگر جرأت گفتوگو با خود را داری، اگر از تکرار خویشتن خستهای، اگر در پی معنایی عمیقتر برای زندگی هستی، این کتاب را به مثابه آینهای بخوان... آینهای که در آن، خودِ آیندهات را خواهی شناخت.

در خزان کرونازده سال ۹۹ در میان انزوایی که جهان را درنوردیده بود، فضای مجازی، آخرین پل ارتباطی من با استاد فیرحی بود. ترجمه کتاب «خدا، لاک و برابری» اثر جرمی والدرون را به تازگی به پایان برده و نسخه نهایی را برای ایشان فرستاده بودم. با اشتیاق در انتظار بودم تا نظر نهایی استاد را بشنوم ؛ همان استادی که سالها پیش تأکید و اصرارش، بار مسئولیت این ترجمه را بر دوشم نهاد.

پائولو نُری با نثری شاعرانه، پراكنده و جملههای طولانی و نفسگیر اما صمیمی، زندگی داستایفسكی را روایت میكند؛ نه در مقام یك بیوگرافینویس سرد، بلكه چون شاگردی كه هنوز زخم اولین خوانش را بر تن دارد.