در رمان «داستانهای شبانه» لوران مووینیه که سال ۲۰۲۰ منتشر شد، ما به دنیای ماریون و دخترش آیدا وارد میشویم، جایی که هر شب ماریون داستانهایی را برای آیدا میخواند.
لحظه اعلام نام لوران مووینیه/ Laurent Mauvignier بهعنوان برنده جایزه گنكور ۲۰۲۵، نهتنها برای این نویسنده كمصدا و متواضع، بلكه برای دنیای ادبیات فرانسه لحظهای سرشار از شور و هیجان بود. این انتخاب فراتر از یك رویداد سالانه، نمایانگر ارزیابی عمیق و بهجا از یك صدای آرام و صبور در عرصه ادبیات است.
برنارد ریگن در حال حاضر پژوهشگر میهمان در مرکز تاریخ عمومی دانشگاه سنت مری لندن و عضو وابسته مرکز مطالعات فلسطین دانشگاه SOAS است. تحقیقات او بر موضوع فلسطین و قیمومت بریتانیا متمرکز است و کتاب «اعلامیه بالفور: امپراتوری، قیمومت و مقاومت در فلسطین» او سال ۲۰۱۷ منتشر شد.
کتاب «صد سال جنگ بر سر فلسطین» با عنوان فرعی «تاریخ استعمار شهرکنشینان و مقاومت ۲۰۱۷- ۱۹۱۷»، نوشته رشید خالدی، علاوه بر پژوهشی مستند، شامل حکایتهایی زنده و خواندنی است.
لرد آرتور جیمز بالفور، وزیر خارجه بریتانیا، دوم نوامبر ۱۹۱۷، از طرف دولت این کشور، نامهای از طریق لرد والتر روتشیلد (بانکدار و سیاستمدار یهودیتبار و عضو مجلس عوام بریتانیا و از حامیان اصلی آرمان صهیونیسم) به فدراسیون صهیونیست فرستاد و در آن حمایت دولت بریتانیا را از تشکیل یک کشور یهودی در فلسطین، اعلام داشت. خطمشی شرح دادهشده در آن نامه بعدها به «بیانیه بالفور» مشهور شد. اتخاذ این خطمشی درنهایت عواقب گستردهای برای آینده مردم فلسطین و کل خاور نزدیک۱ داشت.
«خانواده ووردالاک» بیش از یک یادگار تاریخی است؛ آینهای است برای اضطرابهای امروزی. تالستوی، بدون اینکه بداند، داستانی نوشت که در سال ۲۰۲۵، با فیلمهای جدید و بحثهای برخط، زنده مانده است.
طهحسین فراهانی گفت: «الماسی به بزرگی هتل ریتز» با لحن افسانهای و پایان تأملبرانگیز، خوانندگان را به چالش کشید تا درباره ارزشهای خود بیندیشند. این داستان هشداری است درباره خطرات ثروت بیحد و وسوسههای مادیگرایی.
در جهانی که خونآشامها از صفحههای کتاب به پردههای سینما و حتی طنزهای شبکههای اجتماعی کوچ کردهاند، یک داستان کلاسیک از قرن نوزدهم میتواند یادآوری تازهای از ریشههای این گونه ادبی باشد.
فرانسیس اسکات فیتزجرالد، یکی از برجستهترین نویسندگان قرن بیستم آمریکا و صدای نسل عصر جَز است. دورانی که در دهه ۱۹۲۰ موسیقی جَز در آن رونق پیدا کرد و چنان با فرهنگ آمریکا عجین شد.
حسن محرابی به «ایران» گفت: مهمترین ویژگی کتاب «سرگذشت و سوانح دانشگاه در ایران»، آن است که مخاطب امکان فهم دانشگاه واقعی برایش فراهم میآید؛ بهویژه آنکه کتاب مستند بوده و از منابع فراوان بهره گرفته است.
بسیاری معتقدند در دنیای امروز آموزش عالی دائماً در بحران است. با افزایش هزینهها و فقدان بازگشت سرمایه، فرهنگ دانشگاهی به دلیل سکوت در مورد موضوعات بحثبرانگیز مورد انتقاد قرار میگیرد و با این حس فزاینده که هنرهای آزاد منسوخ و بیربط هستند، دست و پنجه نرم میکند.
دانشگاه در ایران معاصر کارکرد ویژه و بنیادینی در نوسازی و توسعه جامعه داشته است. این نقش در میان دیگر نهادها جایگاه بیرقیبی به دانشگاه بخشیده است. شاید به دلیل همین جایگاه ویژه، نیازمند استقلال تام در همه ابعاد است.
محسن اسماعیلی، معاون راهبردی و امور مجلس رئیسجمهور در یادداشتی نوشت: به باور طالقانی، پیام سلبی توحید برای همگان قابل فهم بوده و هست. عالم و عامی همواره از استبداد گریزان و در پی آزادی بودهاند. اما پیام ایجابی و اثباتی توحید، حتی برای عالمان نیز در پرده ابهام و اجمال قرار داشته است. برای همین است که همواره و از جمله در نهضت مشروطیت، همگان میدانستند چه میخواهند و آن را فریاد میزدند، اما طرح روشنی به عنوان جایگزین نداشتند.
داریوش مؤدبیان گفت: جامعه آمریکایی و درد و رنج مردم آن مهمترین محور موضوعی آثار اونیل را تشکیل میدهد.
از نظر بسیاری از نظریهپردازان تئاتر، آثار یوجین اونیل نشانگر بلوغ تئاتر آمریکاست. بین سالهای ۱۹۱۶ تا ۱۹۴۶، سیوپنج نمایشنامه از او اجرا شد.
در سالروز درگذشت یوجین اونیل(۱۸۸۸ –۱۹۵۳)، نویسندهای که نمایشنامهنویسی آمریکا را از مضامین سرگرمکننده به قلمرویی جدی، اجتماعی و روانکاوانه کشاند، بازخوانی آثارش ضرورتی تازه مییابد؛ نویسندهای که ستون بنیادین ادبیات نمایشی مدرن آمریکا بهشمار میرود.
کمرون کراس گفت: شیفتگی من به ادبیات فارسی بر میگردد به سالهای نوجوانی، زمانی که به طور کلی علاقهمند به مطالعات زبان و تاریخ جهان شده بودم.
به تازگی کتاب «بوطیقای عشق رمانتیک در ویس و رامین و منظومههای عاشقانه» نوشته کمرون کراس، استاد برجسته دانشگاه میشیگان، با ترجمه نیما ظاهری و به همت انتشارات خوارزمی در ۶۴۰ صفحه منتشر شده است.
یکی از آثار سلوریو خاطرات و خودزندگینامهاش با عنوان «آینههای شکسته/ Ese montón de espejos rotos» در سال ۲۰۲۵ است؛ بازتابی از یک عمر مطالعه، تدریس و نوشتن که خودش آن را «تجمل بیفایده اما شگفتانگیز» ادبیات توصیف کرده است.
سالهاست که مجموعهای از مسائل آموزش عالی شناسایی شده و درباره بسیاری از آنها پژوهشهای معتبری وجود دارد. بنابراین برای کارگزاران و مدیران علمی کشور، مشکلات آموزش عالی نه ناشناخته است و نه مبهم. بااینحال، بهگفته سیاستگذاران این حوزه، طی چند دهه گذشته نهتنها این مسائل حلوفصل نشده، بلکه همواره بازتولید شدهاند.