هر ساله با فرارسیدن ماه محرم، کنداکتور صدا و سیما نیز رنگ و بوی دیگری به خود میگیرد. سالهاست که مدیران تلویزیون تلاش میکنند در کنار پخش آیینهای عزاداری و برنامههای مذهبی، با تولید سریالهای مناسبتی نیز به استقبال این ماه بروند. نتیجه این رویکرد، شکلگیری گونهای از مجموعههای تلویزیونی است، هرچند موضوعات متفاوتی را روایت میکنند، اما در نهایت میکوشند مفاهیم برخاسته از فرهنگ عاشورا را در قالب داستانهای نمایشی بازآفرینی کنند.
در تاریخ ادبیات جهان، بهندرت میتوان نویسندهای را یافت که همچون آلکسی ماکسیموویچ پشکوف، معروف به ماکسیم گورکی (۱۹۳۶-۱۸۶۸)، تجربه زیسته خود را تا این اندازه در تار و پود آثارش تنیده باشد.
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی در نشست کارگروه راهاندازی موزه شهدای مدرسه میناب:
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی در خصوص اهداف راهاندازی «موزه یادواره شهدای مدرسه شجره طیبه میناب» در مجموعه فرهنگیتاریخی سعدآباد گفت: این موزه با رویکردی روایتمحور و مبتنی بر اسناد و اشیای واقعی، به منظور ثبت و بازنمایی ابعاد انسانی حمله به یک مرکز آموزشی و شهادت دانشآموزان بیگناه شکل میگیرد تا در برابر فراموشی تاریخ ایستاده و صدای مظلومیت کودکان قربانی جنگ را به افکار عمومی جهان منتقل کند.
چهرههای تأثیرگذار در فرهنگ و اجتماع و سبک زندگیشان از سرمایههای فرهنگی هر جامعهای هستند که اگر به نیکی قدر دانسته شوند و زحمات و تلاشهای آنان بموقع دیده و ستوده شود، باعث انگیزه مضاعف در این افراد خواهد شد.
در تاریخ فرهنگ و هنر هر سرزمینی، برخی صداها فراتر از یک ابزار ارتباطی، به «خاطرهسازان جمعی» و «شناسنامه فرهنگی» یک ملت تبدیل میشوند. بهروز رضوی، بیشک یکی از همان چهرههای یگانه و تکرارناشدنی است که فقدانش، نهتنها سکوت یک حنجره، بلکه خاموشی بخشی از تاریخ شفاهی و معرفتی ماست. اما آنچه رضوی را از دیگران متمایز میکرد و او را در قله گویندگی ایران مینشاند، تنها طنین خوش صدایش نبود؛ بلکه «شخصیت چندوجهی» و دانش عمیقی بود که در پس هر کلام او موج میزد.
در تاریخ هنرمعاصر ایران، برخی هنرمندان تنها با آثارشان شناخته نمیشوند، بلکه نوع نگاه آنان به فرهنگ، تاریخ و جامعه نیز بخشی از هویت حرفهایشان را شکل میدهد. مرتضی نعمتالهی را باید در شمار این گروه دانست؛ هنرمندی که مجسمهسازی را صرفاً عرصه آفرینش فرم و حجم نمیدید، بلکه آن را ابزاری برای بازخوانی حافظه تاریخی و فرهنگی جامعه میدانست. از این منظر، بررسی کارنامه او تنها مرور زندگی یک مجسمهساز نیست، بلکه مطالعه بخشی از روند شکلگیری هنر شهری معاصر و نسبت آن با هویت ایرانی است.
مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در گفتوگو با «ایران» مطرح کرد
موضوع بازگشت برخی هنرمندان ایرانی خارج از کشور به وطن، طی هفتههای اخیر به یکی از بحثهای حوزه فرهنگ و هنر تبدیل شده است؛ موضوعی که پس از اظهارات سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، درباره فراهم شدن زمینه حضور دوباره ایرانیانی که مرتکب جرم نشدهاند، بار دیگر مورد توجه قرار گرفت.
با وجود همه پیشرفتهای علمی، توسعه نهادهای بینالمللی و گسترش گفتمان حقوق بشری، اما همچنان «مسأله جنگ» یکی از پایدارترین و پیچیدهترین مسائل جهان معاصر باقی مانده است.
پیراهن تیم ملی فوتبال در جام جهانی ۲۰۲۶، بیش از آنکه یک محصول ورزشی باشد، حامل یک پیام فرهنگی است، پیامی که البته در نگاه اول، بیش از هر چیز با تکرار شناخته میشود تا نوآوری، اما میتواند نقطه عزیمت یک خوانش فرهنگی از این پیراهن باشد؛ خوانشی که از سطح پارچه و رنگ فراتر میرود و به نسبت میان هویت ملی، حافظه جمعی و بازنمایی فرهنگی در فوتبال میپردازد.
در تاریخ رسانه ایران، چهرههایی وجود دارند که شهرتشان نه از تصویر، بلکه از صدا آغاز میشود؛ صداهایی که فراتر از یک ابزار ارتباطی، به بخشی از حافظه جمعی یک ملت تبدیل میشوند. بهروز رضوی بیتردید یکی از همین چهرهها بود؛ گوینده، صداپیشه، مجری و هنرمندی که بیش از پنج دهه حضور مستمر در عرصه رسانه، نام خود را در کنار ماندگارترین صداهای تاریخ معاصر ایران ثبت کرد.
سیدعباس صالحی؛ وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در نخستین ساعات حضور خود در شهرستان لامرد،با خانواده معظم شهدای جنگ تحمیلی سوم، جانبازان و جمعی از اهالی فرهنگ،هنر و رسانه دیدار و گفتوگو کرد.
بهنام رضازاده، عکاس و امدادگر هلال احمر که اخیراً جایزه بهترین عکس دومین پویش «وطن به روایت من» را دریافت کرده است. عکسی که با عنوان «چشمهایش» معروف شده است. همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما هم این عکس را عکسی جهانی توصیف کرده است. این عکس در تاریخ ۱۸ اسفند، پس از انفجار در خیابان ملکالشعرای بهار ثبت شده است.
قطعه «بدو» که برای ویژهبرنامه فوتبال ۳۶۰ با اجرای عادل فردوسیپور تولید شده، تلاشی برای پیونددادن موسیقی پاپ ایرانی با فضای پرهیجان فوتبال است. این اثر از همان ثانیههای ابتدایی با یک الگوی ریتمیک الهامگرفته از موسیقی نواحی جنوب ایران و خلیجفارس آغاز میشود؛ الگویی که با ضربهای کوبنده و حرکت مداوم بیس، تلاش دارد حس دویدن، رقابت و تحرک را در ذهن شنونده تداعی و فضای پرانرژی مسابقه را بازسازی کند.
درباره همکاری یک کارگردان و بازیگر به بهانه پخش سریال «کلاغ»
وقتی از زوج هنری در سینمای ایران حرف میزنیم، معمولاً اولین تصویر، دو بازیگری است که کنار هم میدرخشند، از ایرج طهماسب و حمید جبلی گرفته تا پژمان جمشیدی و سام درخشانی یا هومن برقنورد و بهنام تشکر. ترکیبهایی که بر پایه شیمی مشترک شکل گرفتهاند و حضور هر کدام بازی دیگری را کامل میکند. زوجهایی که موفقیتشان آنقدر تکرار شده که به یک الگو تبدیل شدهاند.
در لایههای پنهانی وجود انسان، گاهی بخشهایی هستند که پس از گذشت سالها هنوز روی زندگی حال و آینده تأثیر میگذارند؛ بخشهایی که با نبودنها و رفتنها خالی ماندهاند و هرگز جای خالیشان پر نشده است. گاهی سکوت پس از رفتن، بلندتر از هر فریادی در گوش روح انسان میپیچد.
