بدن، بنیان هستی و بازتاب‌دهنده موقعیت انسان در جهان محسوب می‌شود. بدن کارگر، کارفرما، گرسنه و سیر؛ هر یک داستانی ناگفته دارند و روایتگر سال‌ها زیستن در طبقه‌ای خاص هستند. در ادبیات اجتماعی، زمانی که حرف از فقر و نابرابری به میان می‌آید، اغلب از «شکم» به‌مثابه نماد اصلی این محرومیت یاد می‌شود. اما شکم، تنها یک عضو صرفاً بیولوژیکی نیست؛ بلکه میدان نبردی است که تاریخ تحقیر، حسرت، خشونت و بقا در آن انباشته می‌شود.
اقتصاد ایران هنوز تا حد زیادی بر همان منطقی حرکت می‌کند که قرن‌ها بر اقتصاد جهان حاکم بوده است: استخراج، تولید، مصرف و دورریز. این الگو در زمانی که منابع طبیعی فراوان و هزینه‌های زیست‌محیطی پنهان بود، چندان مساله‌ساز نبود اما امروز آب، انرژی و مواد اولیه، دیگر منابعی بی‌انتها نیستند.
چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران را نمی‌توان صرفاً رویدادی سالانه برای نمایش و داوری مجموعه‌ای از فیلم‌ها دانست.
در جریان زندگی گاه به پوسته‌ای سخت از روایت‌های ساختگی، نقش‌های اجتماعی و نقاب‌ها پناه می‌بریم؛ نقاب‌هایی که هم برای حفظ ظاهر و هم برای پنهان کردن زخم‌های عمیق ساخته شده‌اند. اما حقیقت واقعی‌مان، زمانی آشکار می‌شود که این پوسته‌ها می‌شکنند.
عباس دقاقی، مدیر تولید باسابقه سینما و تلویزیون، طی یک دوره بیماری امروز پنج‌شنبه (۲۳مهرماه) درگذشت.
موفقیت فیلم تازه مجید مجیدی در جشنواره بین‌المللی بوسان، موجب وقوع یک اتفاق تاریخی در سینمای ایران شد.
جهان امروز بیش از هر زمان دیگری با یک پرسش بنیادین روبه‌رو است: چگونه می‌توان توسعه اقتصادی را بدون تخریب زیست‌بوم‌های زمین ادامه داد؟ تغییرات اقلیمی، بحران آب، آلودگی روزافزون خاک و هوا، انباشت بی‌سابقه پسماند و کاهش تنوع زیستی، نشان داده‌اند که الگوی رایج تولید و مصرف دیگر توان پاسخگویی به نیازهای قرن بیست‌ویکم را ندارد.
لاله‌زار در تاریخ تئاتر ایران، بیش از آنکه صرفاً نام یک خیابان باشد، محل تلاقی هنر، سرگرمی و سلیقه عمومی است؛ جغرافیایی که هنرمندان بسیاری در آن خنداندند، روایت کردند و بخشی از حافظه فرهنگی این سرزمین را ساختند، اما سهمشان از روایت رسمی تاریخ تئاتر، همیشه به اندازه تأثیرشان نبوده است.
با گذشت نزدیک به سه هفته از نیمه دوم سال، بازار کنسرت‌های موسیقی در پایتخت آرام‌آرام در حال بازگشت به روال عادی است و چراغ برخی از سالن‌های شهر دوباره روشن شده است. البته پیش از این نیز اجراهایی به‌صورت پراکنده در سالن‌هایی همچون تالار وحدت و برخی فرهنگسراها برگزار می‌شد، اما این اجراها نتوانست انتظارات مخاطبان تهرانی را برآورده کند
یدالله کابلی‌خوانساری از اساتید برجسته و پیشکسوت خوشنویسی ایران است که جایگاه ویژه‌ای در ترویج و اشاعه خط شکسته نستعلیق داشته است.
در میان مترجمان و ویراستاران نسل طلایی ایران، که حالا شاید از میان‌شان تک‌وتوکی بیشتر نمانده باشند، رضا سیدحسینی -که اگر هنوز در بین‌مان بود، دیروز ١٠٠ سالگی‌اش را جشن می‌گرفتیم- از نوادر و نوابغ بود.
بعضی فیلمسازان قصه می‌گویند و بعضی دیگر از خلال قصه، جهان را تفسیر می‌کنند. داریوش مهرجویی از دسته دوم بود. فیلمسازی که سینما را نه صرفاً ابزاری برای سرگرمی، بلکه امکانی برای اندیشیدن، پرسیدن و کشف پیچیدگی‌های انسان می‌دانست. اهمیت او در تاریخ سینمای ایران فقط به ساخت فیلم‌های ماندگار محدود نمی‌شود؛ مهرجویی از جمله سینماگرانی بود که به تصویر، عمق فکری می‌بخشید و از دل زندگی روزمره، پرسش‌هایی فلسفی و اجتماعی بیرون می‌کشید.
هویت، پاسخ به پرسش «من کیستم؟» است؛ اما در جهان امروز، پاسخ به این پرسش تنها با ارجاع به تعلقات خانوادگی، قومی، دینی یا ملی به دست نمی‌آید. گسترش ارتباطات و تنوع روایت‌هایی که انسان معاصر با آنها مواجه است، فرآیند هویت‌یابی را پیچیده‌تر کرده و افراد را به بازاندیشی درباره خود و جایگاهشان در جامعه واداشته است.
«مطالعات هخامنشی در ایران پس از انقلاب با فرازوفرودهایی همراه بوده است.
در بیش از پنج دهه زندگی در جهان هنرهای نمایشی، از تئاتر و تلویزیون تا رادیو و ادبیات، همواره ترجیح داده‌ام به جای نوشتن درباره آثار، در کنار آنها زندگی کنم؛ در کنار هنرمندان بیاموزم، تجربه کنم و از نزدیک شاهد رنج و شور آفرینش باشم.
«فرج بعد از شدت» به قلم قاضی ابوعلی محسن بن علی تنوخی، ادیب و قاضی‌القضات قرن چهارم هجری، نگاشته شده است. قاضی تنوخی، در خانواده‌ای ادیب در بغداد و جنوب ایران زندگی می‌کرد. او از نوجوانی با ظرایف ادبی، علوم حدیث و تفسیر قرآن مأنوس بود و با نگاهی جامع به مسائل سیاسی و اجتماعی عصر خود می‌نگریست. این پشتوانه علمی در کنار جایگاه قضاوت، به او این امکان را می‌داد که لایه‌های پنهان جامعه را در حکایت‌هایش بازتاب دهد.
دوسال پیش محمود دولت‌آبادی از پایان نوشتن و اینکه دیگر کتاب تازه‌ای نخواهد نوشت، سخن گفته بود. با این حال، آنچنان او به نوشتن و نوشتن به او گره خورده است که هنوز راهی برای ماندن در جهان ادبیات پیدا می‌کند. در همین دو سال اخیر با انتخاب حکایت‌هایی از «هزار و یک شب» و «تاریخ بیهقی» کوشیده نسل جوان را با ادبیات کلاسیک آشتی دهد و راه ورود به کتاب‌هایی را هموار کند که گاه حجم و زبانشان خواندن را به تعویق می‌اندازد.
هفتمین جشنواره سراسری تئاتر خیابانی تبریزیم با گردهمایی یک‌هزار و ۵۰۰ دانش‌آموز در مرکز همایش‌های بین‌المللی شهریار خاوران آغاز شد؛ رویدادی فرهنگی که هم‌زمان با هفته ملی کودک، قصه‌های کهن تبریز، هنر نمایش و روایت‌های ایستادگی را در کنار شور و نشاط کودکان قرار داد.
«اسکورت» از آن فیلم‌هایی است که از همان دقایق ابتدایی تکلیفش را با تماشاگر روشن می‌کند: قرار است فیلمی جاده‌ای، پرتحرک و حادثه‌محور ببینیم؛ فیلمی که قصه‌اش را روی آسفالت جاده‌های جنوب و در میان خودروهای تندرو و پرخطر «شوتی‌ها» پیش می‌برد.
وقتی نام لیلی گلستان به میان می‌آید، ذهن خیلی از افراد به سمت گالری گلستان می‌رود؛ فضایی که برای دهه‌ها، خانه امن هنرمندان بوده و سکوی پرتاب بسیاری از استعدادهای جوان. اما لیلی گلستان فقط یک مدیر گالری نیست؛ می‌توان او را بخشی از حافظه زنده فرهنگ و هنر معاصر ایران دانست. کسی که در طول این سال‌ها، هم به‌عنوان مترجم و نویسنده و هم به‌عنوان یک زن فعال و پیشرو، در قلب اتفاقات مهم فرهنگی و هنری حضور داشته است.