هفته سواد رسانهای و اطلاعاتی ایران از دیروز، دوم آبانماه با مشارکت جهاد دانشگاهی، مرکز ملی فضای مجازی، پژوهشگاه فضای مجازی، سازمان صداوسیما، انجمن سواد رسانهای ایران، دانشگاه فرهنگیان و جمعی دیگر از نهادهای فرهنگی و آموزشی آغاز شده است.
رمان «گناهکار» یا به نام اصلیاش، «قانون خطوط» نوشته هی-یونگ پیون، و با ترجمه خانم شیوا مقانلو، که نشر نیماژ آن را منتشر کرده، سه خط روایی اصلی را با هم ترکیب میکند که هر سه نفر در شبکهای از بدهی، فقر، سوگ و خشونت ساختاری گرفتار شدهاند و نشان میدهد چگونه یک تصمیم، یک بدهی، یک دروغ یا یک اتفاق کوچک میتواند زنجیرهای از فاجعهها بسازد.
انسان، چنانکه حکما گفتهاند، با فراموشی عجین است. ابنسینا در «رسالةالطیر» تصویری تمثیلی از این حقیقت به دست میدهد: مرغان اسیر که پس از دیر زیستن در دام، وطن مألوف و آشیان ازلی خویش را از یاد میبرند و اسارت را قاعده زندگی میپندارند. این روایت، سرگذشت ازلی انسان است؛ هبوطی که با غفلت پیوند خورده است.
گزارش «ایران» از سخنرانی حکمتالله ملاصالحی استاد فلسفه دانشگاه تهران در نشست «هستیشناسی یاد و فراموشی»
در نشست «هستیشناسی یاد و فراموشی» که به همت مجمع فلاسفه ایران و با مشارکت شهر فلسفه ایران برگزار شد، دکتر حکمتالله ملاصالحی، استاد دانشگاه تهران، بحران انسان معاصر را فراموش کردن نسبت خویش با حقیقت دانست. در روایت او، «یاد» نوعی دعوت به بازگشت به آن حقیقت و بازیافتن حضور است و «فراموشی» نام وضعیتی است که انسان را در سطح عادتها، تعلقات و مشغلههای روزمره متوقف میکند.
روز نخست ماه آبان بهعنوان روز بزرگداشت ابوالفضل بیهقی و «روز ملی نثر پارسی» نامگذاری شده است. نام گذاریهایی از این قبیل به ما یادآور میشود که از کجاییم و هویت ملی و فرهنگی ما از کجاست و تا به کجاست و به کجا میرویم. چنان که روزها و مناسبات مذهبی، مثل مبعث و عیدغدیر و سیزده رجب و نیمه شعبان و ایام و لیالی فاطمیه و عاشورا هویت مذهبی و دینی ما را تعیین و تبیین میکنند.
ابوالفضل محمد بن حسین بیهقی در حدود هزار سال پیش به هنگام نگارش کتاب تاریخ خود، نوشت: «غرض من آن است که تاریخ پایهای بنویسم و بنایی بزرگ افراشته گردانم، چنانکه ذکر آن تا آخر روزگار باقیماند.» به نظر میرسد این تلاش به ثمر نشست و ما با فاصلهای هزارساله هنوز خود را درآمیخته با همان دغدغهها، بیمها و امیدهایی میبینیم که در کتاب او روایت میشود.
نگاهی به بازنمایی زنان در جشنواره فیلم کوتاه تهران
اگر جشنواره فیلم فجر را جشنواره فیلمسازان دهه شصتی به قبل بدانیم، جشنواره فیلم کوتاه تهران، جشنواره فیلمسازان دهه ۸۰ و ۷۰ است. از این جهت این جشنواره میتواند بازتاب جهان ذهنی این نسل از هنرمندان ایرانی و تا حدی بازتاب کلی دغدغههای نسل جوانتر باشد.
معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ویدئویی را به یاد کودکان میناب به بهانهی برگزاری بیست و یکمین جشنواره بینالمللی نمایش عروسکی تهران-مبارک منتشر کرد.
در پیامی به اختتامیه چهل و سومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه:
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در پی حضور خود در نمایشگاه روستایی روستای ارکان، با انتشار پیامی در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس، نوشت: کتاب میتواند نقطه کانونی برای توسعه روستایی باشد.
چطور عطش فروش و رقابت در شبکههای اجتماعی، مسیر سینمای کمدی ایران را تغییر داده است؟
«طرح را ول کن»؛ این را تهیهکنندهای گفته که نه اسمش را میدانیم و نه اسم فیلمی را که قرار بوده ساخته شود. امیرحسین قیاسی در یک برنامه گفتوگومحور شبکه نمایش خانگی تعریفش کرد: قرار بود فیلمنامهای با بازی رضا عطاران بنویسد و وقتی پرسید طرح و ایده چیست، شنید: «طرح را ول کن. ما باید صحنهای بگذاریم که عطاران محلی برقصد. عطاران تا الان محلی نرقصیده. این در تیزر ۲۰۰ میلیارد تومان فروش دارد برای ما.»
میراث فرهنگی ایران سالهاست که با مسألهای فراتر از حفاظت و مرمت آثار تاریخی روبهروست. در این سالها، بناها مرمت شدهاند، محوطهها به ثبت رسیدهاند و زیرساختهای جدیدی برای معرفی میراث شکل گرفته است. بااینحال، هنوز نمیتوان میان حجم این اقدامات و جایگاه میراث فرهنگی در زندگی جامعه، رابطهای روشن برقرار کرد.
مجید درخشانی، آهنگساز و نوازنده در گفتوگو با «ایران»:
هفته اول مهرماه بود؛ در عصر یک روز پاییزی، به خانه استاد مجید درخشانی، آهنگساز و نوازنده پیشکسوت موسیقی ایران، رفتم. از آخرین دیدار و گفتوگوی ما حدود ۹ سال میگذشت؛ گفتوگویی که در سال ۱۳۹۶ و به مناسبت انتشار آلبوم «حالا چرا...»، در روزنامه «ایران» انجام شد.
کتاب «روبندهپوش مسندنشین» از جمله آثار معدود تاریخی است که به کنش سیاسی بانوی حکمران در ابتدای دوره قاجار میپردازد. البته نه از باب ضروریات دیدگاههای فمینیستی، بلکه از منظر وجوب پرداختن به بخشهای مغفول تاریخ سیاسی ایران که زنان در برهههایی از آن، عاملیت داشتهاند.
نقش زنان در قدرت و سیاست در کنار همسر و پسرانشان که وارث تاج و تخت بودهاند، در سرنوشت آن حکمرانی بیاثر نبوده است. یکی از چهرههای برجسته تاریخ در میان زنان، «ترکان خاتون خوارزمی» است. کتاب «خاتون سلطاننشان» با بازخوانی زندگی ترکان خاتون، پرده از همین نقشآفرینی و فرجام پرفرازونشیب در دربار خوارزمشاهیان برمیدارد. این اثر به قلم مهدی سیدی فرخد و محمد هادی قائمی، از مجموعه کتابهای هما (تکنگاری زنان بانفوذ تاریخ ایران) توسط انتشارات «اگر» منتشر شده است.
مرگ را معمولاً لحظهای ناگهانی میدانیم؛ پایانی که همهچیز را از ما میگیرد و امکان بازگشت را از میان میبرد. اما اگر مرگ نه یک لحظه، بلکه فرآیندی برای جدا شدن از خویشتن باشد چه؟ اگر آنچه پایان میپنداریم، سفری تدریجی برای عبور از تعریفی باشد که سالها از خود ساختهایم؟
روایتی از نمایشگاه مرور آثار سعید شهلاپور در فرهنگسرای نیاوران
نمایشگاه «در امتداد جستوجو» با مروری بر پنج دهه فعالیت هنری سعید شهلاپور، مجسمهساز و هنرمند پیشکسوت، در فرهنگسرای نیاوران با حضور حدود ۱۰۰ چهره برجسته هنرهای تجسمی، از جمله ابراهیم حقیقی، بهرام دبیری و احمد وکیلی، مجموعهای از تجربههای متنوع هنرمندی را پیش روی مخاطبان قرار میدهد.
در تاریخ فرهنگ و هنر ایرانزمین، نام زنان فراوانی میدرخشد، بانوانی که با قلم خود نقشی سرنوشتساز در فرهنگ و ادبیات داشتهاند یا هنرمندانی که در عرصه هنر و نقاشی، آثاری بیبدیل و ماندگار خلق کردند. با این حال، زنانی که بنایی نیک و مکانی خیریه از خود به یادگار گذاشته باشند، اندکشمارند و در این میان، نام گوهرشاد شاخصتر است.
نمایش «نیرنگبازها» به نویسندگی ناصر حبیبیان، کارگردانی مشترک ناصر حبیبیان و احسان ملکی و تهیهکنندگی علی اکباتانی، از ۱۳ آبانماه در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه میرود.
از ثبت ۲۴۵۶ اثر تا حضور پرشور فیلمسازان در چهلوسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران
چهلوسومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران به چهارمین روز برگزاری خود رسیده؛ رویدادی که آمار آثار رسیده به بخش ملی آن از افزایش مشارکت فیلمسازان نسبت به سه دوره گذشته حکایت دارد.