فراخوان یکی از چهرههای پرمخاطب شبکههای اجتماعی برای دیدار با دنبالکنندگانش در یکی از مراکز تجاری تهران، به گردهمایی هزاران نوجوان انجامید؛ تجمعی که به دلیل ازدحام جمعیت از کنترل خارج شد و فعالیت این مجموعه را برای ساعاتی مختل کرد. آنچه این رخداد را به موضوعی فراتر از یک خبر شهری تبدیل کرد، صرفاً شمار حاضران نبود، بلکه شگفتی بسیاری از بزرگسالان و حتی ناظران فرهنگی از این واقعیت بود که فرد دعوتکننده، با وجود برخورداری از میلیونها دنبالکننده در فضای مجازی، برای بخش بزرگی از جامعه و رسانههای رسمی چهرهای ناشناخته است.
نگاهی به زیستجهان ونسان ونگوگ در سالروز درگذشتش و به مناسبت تجدید چاپ ترجمه شور زندگی
پیش از آنکه به جهان پرآشوب و درخشان نقاشیهای ونسان ونگوگ (۱۸۹۰-۱۸۵۳) قدم بگذاریم، شاید بد نباشد درنگ کنیم و به کتابی بیندیشیم که برای چند نسل از خوانندهها، اولین دروازه ورود به زندگی او بوده است؛ کتاب «شور زندگی» (۱۹۳۴) اثر ایروینگ استون (۱۹۸۹-۱۹۰۳).
نگاهی به سریالهای «هزار و یک شب» و «بدنام» از منظر عاملیت و کنشگری زنان در گفتوگو با زهرا اردکانی
تصویر زنان در شبکه نمایش خانگی، پر سر و صدا اما دور از واقعیت است؛ قابهایی شلوغ از زنانی که مدام در تصویر حضور دارند، اما خود واقعیشان در روایتها غایباند. در این آثار، زنها معمولاً در دوگانه تکراری «قربانی» یا «انتقامجو» تعریف میشوند و جایی برای نمایش آن زن پرتلاش و سازندهای که امروز در لایههای مختلف جامعه میبینیم، وجود ندارد؛ زنی که پابهپای مردان حرکت میکند و با مقاومتهای روزمره و نرم، زندگیاش را پیش میبرد.
در مدیریت رویدادهای هنری، گاهی یک انتخاب، فراتر از یک انتصاب اداری، حامل یک پیام است؛ پیامی درباره اینکه مدیران فرهنگی چگونه به هنر نگاه میکنند و چه نسبتی میان تجربه، اعتبار و مسئولیت قائل هستند. انتخاب مرضیه برومند به عنوان دبیر سیویکمین جشنواره بینالمللی تئاتر کودک و نوجوان از همین جنس است، تصمیمی که بیش از آنکه یک جابهجایی مدیریتی باشد، میتواند نشانه بازگشت به اصل مهم شایستهسالاری در عرصه فرهنگ تلقی شود.
کوروش سلیمانی در گفتوگو با «ایران» از چالشهای تئاتر در یک سال گذشته میگوید
بیش از هر هنر دیگری، با حضوری دوطرفه میان هنرمند و مخاطب معنا پیدا میکند. در یکسال اخیر شرایط خاص کشور سبب شد تا کار و فعالیت بسیاری از هنرمندان به ویژه تئاتر با تغییراتی همراه شود.
دختر زندهیاد اکبر عبدی با انتشار متنی در صفحه اینستاگرام پدرش از دوستداران او خواست به جای خرید تاج گل و بنر برای مراسم ختم این هنرمند، هزینه آن را برای حمایت از بیماران پروانهای اختصاص دهند.
شعبه دهم دادگاه تجدیدنظر استان تهران، دعوای مطالبه خسارت مادی و معنوی علیه کارگردان فیلم «قهرمان» را که با ادعای اقتباس فیلمنامه از زندگینامه خواهان مطرح شده بود، رد کرد.
درباره سلفی گرفتن با هنرمندان در مراسم خاکسپاری اکبر عبدی
مرگ، آخرین حریم انسان است، آخرین پرده نمایشی که دیگر مخاطب نمیخواهد، بلکه تنها احترام میطلبد. مراسم تشییع و خاکسپاری، آیین بدرقه است؛ جایی که سکوت از هر کلامی رساتر است و حضور، معنایی جز همدلی ندارد. اما انگار در روزگار سلطه شبکههای اجتماعی، حتی آیین مرگ و خاکسپاری هم از اشغال دوربینهای موبایل در امان نمانده است.
اکبر عبدی از معدود بازیگران سینمای ایران بود که هر نقش را به شخصیتی تازه تبدیل میکرد و در اغلب مواقع به تکرار یک تیپ ثابت تن نمیداد. او تنها با تغییر گریم شناخته نمیشد، بلکه با دگرگون کردن لحن، زبان بدن، ریتم حرکت و شیوه بیان، شخصیتهایی خلق میکرد که از بازیگر استقلال مییافتند. به همین دلیل، لقب «مرد هزارچهره» بیش از آنکه به تغییر ظاهر او اشاره داشته باشد، بیانگر توانایی کمنظیرش در شخصیتپردازی بود. کمتر بازیگری توانسته است با چنین انعطافی در نقشهای گوناگون ظاهر شود و هر بار تصویری کاملاً متفاوت از خود ارائه دهد.
به همت انجمن سینمای جوانان ایران، اکران بسته فیلم کوتاه «قرار دوم» در سینماهای منتخب کشور آغاز شد که آن را میتوان یکی از مهمترین اتفاقات این روزهای سینمای ایران دانست. این دومین مرحله از طرح «قرار» است که اگر با استمرار و برنامهریزی همراه شود، میتواند بخشی از یکی از قدیمیترین مشکلات فیلم کوتاه در ایران را برطرف کند، مشکلی که نه به کیفیت آثار مربوط میشود و نه به کمبود فیلمساز، بلکه به نبود امکان نمایش عمومی برای مخاطبان بازمیگردد.
گفتوگو با علی اصغر سیدآبادی درباره کتاب وقتی گنجشکها مضطرب میشوند
همزمان با جنگ تحمیلی ۴۰ روزه، یادداشتهایی روزانه با محور زندگی در جنگ در فضای مجازی منتشر شد؛ یادداشتهایی که علیاصغر سیدآبادی، نویسنده و پژوهشگر، آنها را در شبکههای اجتماعی برای گروهی از نویسندگان، تصویرگران و هنرمندان غیرایرانی مینوشت؛ روزنوشتهایی که با اعلام آتشبس، در کتابی با نام «وقتی گنجشکها مضطرب میشوند» گرد آمد و همراه با عکسهایی از عکاسان ایرانی، از سوی نشر NOP در انگلستان منتشر شد. هفته گذشته، نسخه فارسی این اثر نیز با تغییراتی از سوی نشر «اگر» در تهران منتشر شد؛ سیدآبادی در گفتوگوی پیشرو، چگونگی شکلگیری و ویژگیهای این کتاب را شرح میدهد.
دختر اکبر عبدی با انتشار پیامی از دوستداران این هنرمند فقید خواست به جای تهیه تاج گل و بنر برای مراسم خاکسپاری، هزینه آن را صرف حمایت از بیماران نیازمند کنند.
ظرفیتهای گردشگری و الزامات حفاظتی سیامین اثر ثبت جهانی ایران بررسی شد
در چهلوهشتمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو که در شهر بوسان کرهجنوبی برگزار شد، نام «دژ الموت و استحکامات دفاعی وابسته به آن» بهعنوان سیامین میراث جهانی ایران در فهرست یونسکو ثبت شد؛ رویدادی که نقطه عطفی بر بیش از دو دهه پژوهش، کاوشهای باستانشناسی، مستندسازی و تلاش برای اثبات ارزشهای جهانی یکی از اسرارآمیزترین و در عین حال شاخصترین دژهای تاریخی ایران بود.
صبح یکشنبه چهارم مردادماه، محوطه پهنه رودکی و تالار وحدت میزبان آیین تشییع پیکر زندهیاد اکبر عبدی بود؛ بازیگری که بیش از چهار دهه حضور مستمر در سینما، تلویزیون و تئاتر، او را به یکی از محبوبترین چهرههای هنر ایران تبدیل کرده بود. خانواده، هنرمندان، مدیران فرهنگی و صدها نفر از دوستداران این هنرمند در مراسمی که با نوای «لاالهالاالله» و تشویقهای ممتد مردم همراه بود، آخرین بدرقه را برای او رقم زدند.
اکبر عبدی در بیش از چهار دهه فعالیت هنری، با بازیگرانی از نسلهای مختلف همبازی شد. یکی از بازیگران سپند امیرسلیمانی است که او را هم در قاب دوربین و هم در زندگی شخصی از نزدیک میشناخت.
خبر درگذشت اکبر عبدی برای بسیاری تنها خبر خاموشی یک بازیگر نبود؛ خبر فقدان هنرمندی بود که کمدی را نه به ابتذال، بلکه به خلاقیت، دقت و شناخت بدل کرده بود. مجید مظفری که سالها پیش در مجموعه «جُنگی برای فردا» با او همکاری داشته، در گفتوگو با «ایران» از بازیگری یاد میکند که به باور او «لوده» نبود، بلکه نابغهای بود که از سادهترین موقعیتها، شخصیت و معنا میآفرید.
گاهی برخی از آثار داستانی زندگی زنانی را روایت میکنند که در میان سکوت، تنهایی و دشواریهای روزمره، با مسائل عمیق روحی و اجتماعی دستوپنجه نرم میکنند. این دست از روایتها تلاش میکنند رنجها، دغدغهها و چالشهایی را که زنان در مسیر زندگی خود تجربه میکنند، به تصویر بکشند؛ از احساس انزوا و نادیده گرفته شدن گرفته تا مبارزه برای درک شدن و یافتن جایگاه واقعی خود.
زیستن در عصر نااطمینانی از نگاه اولریش بک، جامعهشناس آلمانی
در جهان امروز «بحران» از وضعیت استثنایی به وضعیت عادی تبدیل شده است. جنگ، بحران اقلیمی، ناامنی اقتصادی، پاندمی و اضطراب دائمی نسبت به آینده، دیگر رخدادهایی مقطعی نیستند؛ بلکه به بخشی از تجربه روزمره زندگی اجتماعی بدل شدهاند.
مجموعه تلویزیونی «آقای قاضی» که این روزها به فصل سوم رسیده، در دو فصل گذشته به ویترینی از مهمترین چالشهای حقوقی و اجتماعی جامعه تبدیل شده است. مرور داستانها و پروندههای مطرحشده در قسمتهای مختلف این مجموعه نشان میدهد سازندگان، بیش از آنکه صرفاً در پی جذب مخاطب با پروندههای دادگاهی باشند، تلاش کردهاند مسائل روزمره مردم را از دریچه دادگاه روایت کنند؛ از اختلافات خانوادگی و ارث گرفته تا هوش مصنوعی، رمزارز، مهاجرت غیرقانونی و جرایم فضای مجازی.
