«فرج بعد از شدت» به قلم قاضی ابوعلی محسن بن علی تنوخی، ادیب و قاضی‌القضات قرن چهارم هجری، نگاشته شده است. قاضی تنوخی، در خانواده‌ای ادیب در بغداد و جنوب ایران زندگی می‌کرد. او از نوجوانی با ظرایف ادبی، علوم حدیث و تفسیر قرآن مأنوس بود و با نگاهی جامع به مسائل سیاسی و اجتماعی عصر خود می‌نگریست. این پشتوانه علمی در کنار جایگاه قضاوت، به او این امکان را می‌داد که لایه‌های پنهان جامعه را در حکایت‌هایش بازتاب دهد.
دوسال پیش محمود دولت‌آبادی از پایان نوشتن و اینکه دیگر کتاب تازه‌ای نخواهد نوشت، سخن گفته بود. با این حال، آنچنان او به نوشتن و نوشتن به او گره خورده است که هنوز راهی برای ماندن در جهان ادبیات پیدا می‌کند. در همین دو سال اخیر با انتخاب حکایت‌هایی از «هزار و یک شب» و «تاریخ بیهقی» کوشیده نسل جوان را با ادبیات کلاسیک آشتی دهد و راه ورود به کتاب‌هایی را هموار کند که گاه حجم و زبانشان خواندن را به تعویق می‌اندازد.
هفتمین جشنواره سراسری تئاتر خیابانی تبریزیم با گردهمایی یک‌هزار و ۵۰۰ دانش‌آموز در مرکز همایش‌های بین‌المللی شهریار خاوران آغاز شد؛ رویدادی فرهنگی که هم‌زمان با هفته ملی کودک، قصه‌های کهن تبریز، هنر نمایش و روایت‌های ایستادگی را در کنار شور و نشاط کودکان قرار داد.
«اسکورت» از آن فیلم‌هایی است که از همان دقایق ابتدایی تکلیفش را با تماشاگر روشن می‌کند: قرار است فیلمی جاده‌ای، پرتحرک و حادثه‌محور ببینیم؛ فیلمی که قصه‌اش را روی آسفالت جاده‌های جنوب و در میان خودروهای تندرو و پرخطر «شوتی‌ها» پیش می‌برد.
وقتی نام لیلی گلستان به میان می‌آید، ذهن خیلی از افراد به سمت گالری گلستان می‌رود؛ فضایی که برای دهه‌ها، خانه امن هنرمندان بوده و سکوی پرتاب بسیاری از استعدادهای جوان. اما لیلی گلستان فقط یک مدیر گالری نیست؛ می‌توان او را بخشی از حافظه زنده فرهنگ و هنر معاصر ایران دانست. کسی که در طول این سال‌ها، هم به‌عنوان مترجم و نویسنده و هم به‌عنوان یک زن فعال و پیشرو، در قلب اتفاقات مهم فرهنگی و هنری حضور داشته است.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: حافظ نه تنها شاعری بزرگ در گستره ادب فارسی است، بلکه با آفرینش معانی تازه، نوآوری در واژگان، گسترش ظرفیت‌های ترکیبی زبان و پیوند شعر با موسیقی، فصل تازه‌ای در زبان فارسی گشود؛ چنان‌که زبان فارسی پیش و پس از حافظ، تفاوتی بنیادین یافته است.
نقشه جهان را اگر فقط از خشکی نگاه کنیم، بخش بزرگی از سیاست را نمی‌بینیم. دریاها نه حاشیه قاره‌ها، که شریان‌های اصلی اقتصاد جهانی، میدان رقابت قدرت‌ها، گذرگاه انرژی و کالا و، هم‌زمان، عرصه منازعه، قاچاق، تروریسم، خرابکاری و بحران‌های زیست‌محیطی‌اند. کتاب «شناخت امنیت دریایی» از همین واقعیت آغاز می‌کند: از اینکه امنیت دریا دیگر موضوعی صرفاً نظامی یا تخصصی برای نیروی دریایی نیست، بلکه به یکی از گره‌گاه‌های اصلی سیاست بین‌الملل معاصر بدل شده است.
سیدعباس صالحی،در پیامی در گذشت آیت‌الله حاج سیدعلیرضا حیدری را تسلیت گفت.
پیروز ارجمند دبیر هجدهمین جشنواره موسیقی نواحی از اجرای کنسرت اتوبوسی-کمپری برای نخستین بار در روستاهای ایران خبر داد.
ششمین نمایشگاه بین المللی توانمندی های روستایی و عشایری ایران در محل دائمی نمایشگاه های بین المللی تهران برگزارشد.
در تقویم فرهنگی ایران، شعر و ادبیات روزهای بسیاری را به خود اختصاص داده است؛ روز فردوسی، سعدی، خیام، مولانا، عطار، نظامی، شهریار و در کنار همه اینها «روز شعر و ادب فارسی».
دیوان حافظ در همه خانه‌ها هست، در همه مدرسه‌ها و کتابخانه‌ها هست. ایرانیان هر جای دنیا که باشند وقتی دور هم جمع شوند شعری از حافظ می‌خوانند و درباره آن حرف می‌زنند و من می‌خواهم در این نوشته تجربه‌های خودم را از خواندن دیوان حافظ بیان کنم، برای کسانی که دوست دارند با شعر حافظ آشنا شوند.
قرن‌هاست که از عصر حافظ گذشته اما هنوز هم در میان هیاهوی دودگرفته و اضطراب جاری در چهارراه‌های این سرزمین، کودکانی با دستانی کوچک و چشمانی زلال پلی شده‌اند میان شاعری از قرن هشتم هجری قمری با مردم امروز؛ همان‌ها که ابیات دیوان لسان‌الغیب را در تکه‌کاغذهای ارزان به عابران خسته عرضه می‌کنند؛ تصویری که شاید در نگاه نخست، تکراری و بخشی از سیمای روزمره خیابان به نظر برسد اما حقیقتی عریان و تکان‌دهنده از پیوند ناگسستنی این شاعر است با ناخودآگاه جمعی ما.
بسیاری از ما، حافظ را چونان مُسکن و مأوایی کهن می‌شناسیم که در آن بالیده‌ایم؛ با سقف بلند غزل‌هایش مأنوسیم و بر فرش نقش‌دار ایهام‌هایش، بی‌آنکه بدانیم، دمی را آسوده‌ایم اما حقیقت تلخ و در عین حال شکوهمند آن است که ما در حافظ، تنها ساکن و سائر بوده‌ایم و نه عارف و مشاهده‌گر.
در این روزها که جامعه با جنگ تحمیلی مواجه است، اغلب از نخبگان علمی و دانشگاهی پرسیده می‌شود که وظیفه آکادمیسین‌ها در مواجهه با بحران جنگ چیست. در همین راستا، جامعه‌شناسان نیز با این پرسش روبه‌رو هستند که در زمانه جنگ از جامعه‌شناسی چه انتظاری باید داشت و جامعه‌شناسان برای کاهش و التیام پیامدهای این بحران چه گام‌هایی می‌توانند برای جامعه بردارند؟
حافظ تنها شاعری بزرگ در حافظه تاریخی ایرانیان نیست، او صدای ماندگار اندیشه، عشق و آزادی در فرهنگ ماست. قرن‌ها از روزگار او گذشته، اما غزل‌هایش همچنان با زندگی امروز ما پیوند دارند.
آیین رونمایی از آلبوم موسیقی «فریاد»، دومین آلبوم رسمی مصطفی راغب، یکشنبه ۱۹ مهرماه در تالار وحدت تهران برگزار شد؛ آلبومی که شکل‌گیری آن به پیش از جنگ ۱۲روزه بازمی‌گردد و در تلاش است با پیوند میان تجربه نسل طلایی موسیقی پاپ و ظرفیت‌های نسل جدید، روایتی تازه از موسیقی امروز ارائه دهد.
امروز بیستم مهر به نام حافظ نامگذاری شده. شمس‌الدین محمدِ شیرازی، شاعر بود یا خنیاگر؟ برای رمزگشایی از معمای بزرگ تخلص «حافظ» ویدیوی روزنامه ایران را تماشا کنید.
شاید جشنواره فیلم فجر برای مخاطب عام جذاب‌تر باشد، اما بسیاری از مخاطبان جدی و منتقدان، جشنواره‌های فیلم کوتاه و مستند را جریان‌سازتر می‌دانند و معتقدند در میان جشنواره‌های ایران، این دو بیش از بقیه به رسالت خود عمل کرده‌اند.
۲۰ مهرماه روز جهانی شمس الدین محمد حافظ شیرازی این شاعر بلند آوازه ایران و جهان و فخر انسانیت است.