جوانی را در نظر بگیرید که از یک دفتر انجمن در شهرستان راهی تهران میشود تا فیلمش را روی پرده ببیند؛ چند دقیقهای که تکهای از جان خودش است. شاید ماهها دویده تا بغض، تنهایی یا پرسش بیپاسخش از هویت در یک نمای بسته جا بگیرد.
گاهی یک عدد، بیش از آنکه نشانه رونق باشد، پرسشی جدی پیش روی ما میگذارد. فروش ۲۸۰ میلیاردی تندیس «هیچ» در حراج تهران، فارغ از ارزشگذاری اقتصادی اثر، این پرسش را مطرح میکند که آیا با رونق اقتصاد هنر مواجهیم یا با بازاری که هنر را به نشانهای از تمایز طبقاتی و نمایش ثروت تبدیل کرده است؟
بازخوانی بحران لیبرالدموکراسی در خود زندگینامه فوکویاما با عنوان در قلمرو انسان واپسین
فرانسیس فوکویاما دوباره به سراغ «پایان تاریخ» رفته؛ همان نظریهای که نامش را مشهور کرد و از آن زمان تقریباً با هر جنگ، بحران و پیروزی یک رهبر اقتدارگرا، دوباره به او یادآوری شده است.
مراسم افتتاحیه بیست و یکمین جشنواره بینالمللی نمایش عروسکی تهران - مبارک با حضور هنرمندان حاضر در جشنواره و بچه ها باعروسک هایشان در محوطه تئاتر شهر برگزارشد.
من به اتفاقهایی که در زندگیام میافتد خیلی فکر میکنم و سعی میکنم در داستانهایم همیشه به سطحی از اتفاقها، تجربهها و خاطرات شخصی وفادار بمانم. کتاب «شکستن هسته زردآلو» را هم بر اساس چند اتفاق مشخص نوشتم. یکی مهاجرت پیاپی دوستان نزدیکم و اثری که این مهاجرت بر روان و بهخصوص بر انرژی عاطفی آدمها میگذارد.
«رابطه سیاست و فناوری» از دیدگاه مارک کوکلبرگ استاد فلسفه فناوری دانشگاه وین
در قرن بیستم، فناوری عمدتاً بهعنوان ابزاری برای افزایش رفاه، توسعه اقتصادی و پیشرفت علمی فهم میشد و پرسش اصلی این بود که این ابزارهای نو چه امکاناتی در اختیار انسان قرار میدهند. اما امروز پرسش مهمتری پیش روی ما قرار گرفته است:
بدن، بنیان هستی و بازتابدهنده موقعیت انسان در جهان محسوب میشود. بدن کارگر، کارفرما، گرسنه و سیر؛ هر یک داستانی ناگفته دارند و روایتگر سالها زیستن در طبقهای خاص هستند. در ادبیات اجتماعی، زمانی که حرف از فقر و نابرابری به میان میآید، اغلب از «شکم» بهمثابه نماد اصلی این محرومیت یاد میشود. اما شکم، تنها یک عضو صرفاً بیولوژیکی نیست؛ بلکه میدان نبردی است که تاریخ تحقیر، حسرت، خشونت و بقا در آن انباشته میشود.
اقتصاد ایران هنوز تا حد زیادی بر همان منطقی حرکت میکند که قرنها بر اقتصاد جهان حاکم بوده است: استخراج، تولید، مصرف و دورریز. این الگو در زمانی که منابع طبیعی فراوان و هزینههای زیستمحیطی پنهان بود، چندان مسالهساز نبود اما امروز آب، انرژی و مواد اولیه، دیگر منابعی بیانتها نیستند.
به بهانه آغاز چهل و سومین جشنواره فیلم کوتاه تهران
در جریان زندگی گاه به پوستهای سخت از روایتهای ساختگی، نقشهای اجتماعی و نقابها پناه میبریم؛ نقابهایی که هم برای حفظ ظاهر و هم برای پنهان کردن زخمهای عمیق ساخته شدهاند. اما حقیقت واقعیمان، زمانی آشکار میشود که این پوستهها میشکنند.
جهان امروز بیش از هر زمان دیگری با یک پرسش بنیادین روبهرو است: چگونه میتوان توسعه اقتصادی را بدون تخریب زیستبومهای زمین ادامه داد؟ تغییرات اقلیمی، بحران آب، آلودگی روزافزون خاک و هوا، انباشت بیسابقه پسماند و کاهش تنوع زیستی، نشان دادهاند که الگوی رایج تولید و مصرف دیگر توان پاسخگویی به نیازهای قرن بیستویکم را ندارد.
علی اصغری در گفتوگو با «ایران» درباره تئاتر عامهپسند و حافظه تاریخی نمایش ایرانی میگوید
لالهزار در تاریخ تئاتر ایران، بیش از آنکه صرفاً نام یک خیابان باشد، محل تلاقی هنر، سرگرمی و سلیقه عمومی است؛ جغرافیایی که هنرمندان بسیاری در آن خنداندند، روایت کردند و بخشی از حافظه فرهنگی این سرزمین را ساختند، اما سهمشان از روایت رسمی تاریخ تئاتر، همیشه به اندازه تأثیرشان نبوده است.
«ایران» ضرورت رفع موانع برگزاری کنسرتها در پایتخت را بررسی میکند
با گذشت نزدیک به سه هفته از نیمه دوم سال، بازار کنسرتهای موسیقی در پایتخت آرامآرام در حال بازگشت به روال عادی است و چراغ برخی از سالنهای شهر دوباره روشن شده است. البته پیش از این نیز اجراهایی بهصورت پراکنده در سالنهایی همچون تالار وحدت و برخی فرهنگسراها برگزار میشد، اما این اجراها نتوانست انتظارات مخاطبان تهرانی را برآورده کند
گفتوگو با استاد یدالله کابلیخوانساری، به بهانه روز ملی خوشنویسی
در میان مترجمان و ویراستاران نسل طلایی ایران، که حالا شاید از میانشان تکوتوکی بیشتر نمانده باشند، رضا سیدحسینی -که اگر هنوز در بینمان بود، دیروز ١٠٠ سالگیاش را جشن میگرفتیم- از نوادر و نوابغ بود.
بعضی فیلمسازان قصه میگویند و بعضی دیگر از خلال قصه، جهان را تفسیر میکنند. داریوش مهرجویی از دسته دوم بود. فیلمسازی که سینما را نه صرفاً ابزاری برای سرگرمی، بلکه امکانی برای اندیشیدن، پرسیدن و کشف پیچیدگیهای انسان میدانست. اهمیت او در تاریخ سینمای ایران فقط به ساخت فیلمهای ماندگار محدود نمیشود؛ مهرجویی از جمله سینماگرانی بود که به تصویر، عمق فکری میبخشید و از دل زندگی روزمره، پرسشهایی فلسفی و اجتماعی بیرون میکشید.
سیدضیاء هاشمی، در همایش «فرهنگ، رسانه و تحولات نسلی در ایران» بررسی کرد
هویت، پاسخ به پرسش «من کیستم؟» است؛ اما در جهان امروز، پاسخ به این پرسش تنها با ارجاع به تعلقات خانوادگی، قومی، دینی یا ملی به دست نمیآید. گسترش ارتباطات و تنوع روایتهایی که انسان معاصر با آنها مواجه است، فرآیند هویتیابی را پیچیدهتر کرده و افراد را به بازاندیشی درباره خود و جایگاهشان در جامعه واداشته است.