لاله‌زار در تاریخ تئاتر ایران، بیش از آنکه صرفاً نام یک خیابان باشد، محل تلاقی هنر، سرگرمی و سلیقه عمومی است؛ جغرافیایی که هنرمندان بسیاری در آن خنداندند، روایت کردند و بخشی از حافظه فرهنگی این سرزمین را ساختند، اما سهمشان از روایت رسمی تاریخ تئاتر، همیشه به اندازه تأثیرشان نبوده است.
با گذشت نزدیک به سه هفته از نیمه دوم سال، بازار کنسرت‌های موسیقی در پایتخت آرام‌آرام در حال بازگشت به روال عادی است و چراغ برخی از سالن‌های شهر دوباره روشن شده است. البته پیش از این نیز اجراهایی به‌صورت پراکنده در سالن‌هایی همچون تالار وحدت و برخی فرهنگسراها برگزار می‌شد، اما این اجراها نتوانست انتظارات مخاطبان تهرانی را برآورده کند
یدالله کابلی‌خوانساری از اساتید برجسته و پیشکسوت خوشنویسی ایران است که جایگاه ویژه‌ای در ترویج و اشاعه خط شکسته نستعلیق داشته است.
در میان مترجمان و ویراستاران نسل طلایی ایران، که حالا شاید از میان‌شان تک‌وتوکی بیشتر نمانده باشند، رضا سیدحسینی -که اگر هنوز در بین‌مان بود، دیروز ١٠٠ سالگی‌اش را جشن می‌گرفتیم- از نوادر و نوابغ بود.
بعضی فیلمسازان قصه می‌گویند و بعضی دیگر از خلال قصه، جهان را تفسیر می‌کنند. داریوش مهرجویی از دسته دوم بود. فیلمسازی که سینما را نه صرفاً ابزاری برای سرگرمی، بلکه امکانی برای اندیشیدن، پرسیدن و کشف پیچیدگی‌های انسان می‌دانست. اهمیت او در تاریخ سینمای ایران فقط به ساخت فیلم‌های ماندگار محدود نمی‌شود؛ مهرجویی از جمله سینماگرانی بود که به تصویر، عمق فکری می‌بخشید و از دل زندگی روزمره، پرسش‌هایی فلسفی و اجتماعی بیرون می‌کشید.
هویت، پاسخ به پرسش «من کیستم؟» است؛ اما در جهان امروز، پاسخ به این پرسش تنها با ارجاع به تعلقات خانوادگی، قومی، دینی یا ملی به دست نمی‌آید. گسترش ارتباطات و تنوع روایت‌هایی که انسان معاصر با آنها مواجه است، فرآیند هویت‌یابی را پیچیده‌تر کرده و افراد را به بازاندیشی درباره خود و جایگاهشان در جامعه واداشته است.
«مطالعات هخامنشی در ایران پس از انقلاب با فرازوفرودهایی همراه بوده است.
در بیش از پنج دهه زندگی در جهان هنرهای نمایشی، از تئاتر و تلویزیون تا رادیو و ادبیات، همواره ترجیح داده‌ام به جای نوشتن درباره آثار، در کنار آنها زندگی کنم؛ در کنار هنرمندان بیاموزم، تجربه کنم و از نزدیک شاهد رنج و شور آفرینش باشم.
«فرج بعد از شدت» به قلم قاضی ابوعلی محسن بن علی تنوخی، ادیب و قاضی‌القضات قرن چهارم هجری، نگاشته شده است. قاضی تنوخی، در خانواده‌ای ادیب در بغداد و جنوب ایران زندگی می‌کرد. او از نوجوانی با ظرایف ادبی، علوم حدیث و تفسیر قرآن مأنوس بود و با نگاهی جامع به مسائل سیاسی و اجتماعی عصر خود می‌نگریست. این پشتوانه علمی در کنار جایگاه قضاوت، به او این امکان را می‌داد که لایه‌های پنهان جامعه را در حکایت‌هایش بازتاب دهد.
دوسال پیش محمود دولت‌آبادی از پایان نوشتن و اینکه دیگر کتاب تازه‌ای نخواهد نوشت، سخن گفته بود. با این حال، آنچنان او به نوشتن و نوشتن به او گره خورده است که هنوز راهی برای ماندن در جهان ادبیات پیدا می‌کند. در همین دو سال اخیر با انتخاب حکایت‌هایی از «هزار و یک شب» و «تاریخ بیهقی» کوشیده نسل جوان را با ادبیات کلاسیک آشتی دهد و راه ورود به کتاب‌هایی را هموار کند که گاه حجم و زبانشان خواندن را به تعویق می‌اندازد.
هفتمین جشنواره سراسری تئاتر خیابانی تبریزیم با گردهمایی یک‌هزار و ۵۰۰ دانش‌آموز در مرکز همایش‌های بین‌المللی شهریار خاوران آغاز شد؛ رویدادی فرهنگی که هم‌زمان با هفته ملی کودک، قصه‌های کهن تبریز، هنر نمایش و روایت‌های ایستادگی را در کنار شور و نشاط کودکان قرار داد.
«اسکورت» از آن فیلم‌هایی است که از همان دقایق ابتدایی تکلیفش را با تماشاگر روشن می‌کند: قرار است فیلمی جاده‌ای، پرتحرک و حادثه‌محور ببینیم؛ فیلمی که قصه‌اش را روی آسفالت جاده‌های جنوب و در میان خودروهای تندرو و پرخطر «شوتی‌ها» پیش می‌برد.
وقتی نام لیلی گلستان به میان می‌آید، ذهن خیلی از افراد به سمت گالری گلستان می‌رود؛ فضایی که برای دهه‌ها، خانه امن هنرمندان بوده و سکوی پرتاب بسیاری از استعدادهای جوان. اما لیلی گلستان فقط یک مدیر گالری نیست؛ می‌توان او را بخشی از حافظه زنده فرهنگ و هنر معاصر ایران دانست. کسی که در طول این سال‌ها، هم به‌عنوان مترجم و نویسنده و هم به‌عنوان یک زن فعال و پیشرو، در قلب اتفاقات مهم فرهنگی و هنری حضور داشته است.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: حافظ نه تنها شاعری بزرگ در گستره ادب فارسی است، بلکه با آفرینش معانی تازه، نوآوری در واژگان، گسترش ظرفیت‌های ترکیبی زبان و پیوند شعر با موسیقی، فصل تازه‌ای در زبان فارسی گشود؛ چنان‌که زبان فارسی پیش و پس از حافظ، تفاوتی بنیادین یافته است.
نقشه جهان را اگر فقط از خشکی نگاه کنیم، بخش بزرگی از سیاست را نمی‌بینیم. دریاها نه حاشیه قاره‌ها، که شریان‌های اصلی اقتصاد جهانی، میدان رقابت قدرت‌ها، گذرگاه انرژی و کالا و، هم‌زمان، عرصه منازعه، قاچاق، تروریسم، خرابکاری و بحران‌های زیست‌محیطی‌اند. کتاب «شناخت امنیت دریایی» از همین واقعیت آغاز می‌کند: از اینکه امنیت دریا دیگر موضوعی صرفاً نظامی یا تخصصی برای نیروی دریایی نیست، بلکه به یکی از گره‌گاه‌های اصلی سیاست بین‌الملل معاصر بدل شده است.
سیدعباس صالحی،در پیامی در گذشت آیت‌الله حاج سیدعلیرضا حیدری را تسلیت گفت.
پیروز ارجمند دبیر هجدهمین جشنواره موسیقی نواحی از اجرای کنسرت اتوبوسی-کمپری برای نخستین بار در روستاهای ایران خبر داد.
ششمین نمایشگاه بین المللی توانمندی های روستایی و عشایری ایران در محل دائمی نمایشگاه های بین المللی تهران برگزارشد.
در تقویم فرهنگی ایران، شعر و ادبیات روزهای بسیاری را به خود اختصاص داده است؛ روز فردوسی، سعدی، خیام، مولانا، عطار، نظامی، شهریار و در کنار همه اینها «روز شعر و ادب فارسی».
دیوان حافظ در همه خانه‌ها هست، در همه مدرسه‌ها و کتابخانه‌ها هست. ایرانیان هر جای دنیا که باشند وقتی دور هم جمع شوند شعری از حافظ می‌خوانند و درباره آن حرف می‌زنند و من می‌خواهم در این نوشته تجربه‌های خودم را از خواندن دیوان حافظ بیان کنم، برای کسانی که دوست دارند با شعر حافظ آشنا شوند.