با وجود همه پیشرفتهای علمی، توسعه نهادهای بینالمللی و گسترش گفتمان حقوق بشری، اما همچنان «مسأله جنگ» یکی از پایدارترین و پیچیدهترین مسائل جهان معاصر باقی مانده است.
پیراهن تیم ملی فوتبال در جام جهانی ۲۰۲۶، بیش از آنکه یک محصول ورزشی باشد، حامل یک پیام فرهنگی است، پیامی که البته در نگاه اول، بیش از هر چیز با تکرار شناخته میشود تا نوآوری، اما میتواند نقطه عزیمت یک خوانش فرهنگی از این پیراهن باشد؛ خوانشی که از سطح پارچه و رنگ فراتر میرود و به نسبت میان هویت ملی، حافظه جمعی و بازنمایی فرهنگی در فوتبال میپردازد.
در تاریخ رسانه ایران، چهرههایی وجود دارند که شهرتشان نه از تصویر، بلکه از صدا آغاز میشود؛ صداهایی که فراتر از یک ابزار ارتباطی، به بخشی از حافظه جمعی یک ملت تبدیل میشوند. بهروز رضوی بیتردید یکی از همین چهرهها بود؛ گوینده، صداپیشه، مجری و هنرمندی که بیش از پنج دهه حضور مستمر در عرصه رسانه، نام خود را در کنار ماندگارترین صداهای تاریخ معاصر ایران ثبت کرد.
سیدعباس صالحی؛ وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در نخستین ساعات حضور خود در شهرستان لامرد،با خانواده معظم شهدای جنگ تحمیلی سوم، جانبازان و جمعی از اهالی فرهنگ،هنر و رسانه دیدار و گفتوگو کرد.
بهنام رضازاده، عکاس و امدادگر هلال احمر که اخیراً جایزه بهترین عکس دومین پویش «وطن به روایت من» را دریافت کرده است. عکسی که با عنوان «چشمهایش» معروف شده است. همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما هم این عکس را عکسی جهانی توصیف کرده است. این عکس در تاریخ ۱۸ اسفند، پس از انفجار در خیابان ملکالشعرای بهار ثبت شده است.
قطعه «بدو» که برای ویژهبرنامه فوتبال ۳۶۰ با اجرای عادل فردوسیپور تولید شده، تلاشی برای پیونددادن موسیقی پاپ ایرانی با فضای پرهیجان فوتبال است. این اثر از همان ثانیههای ابتدایی با یک الگوی ریتمیک الهامگرفته از موسیقی نواحی جنوب ایران و خلیجفارس آغاز میشود؛ الگویی که با ضربهای کوبنده و حرکت مداوم بیس، تلاش دارد حس دویدن، رقابت و تحرک را در ذهن شنونده تداعی و فضای پرانرژی مسابقه را بازسازی کند.
درباره همکاری یک کارگردان و بازیگر به بهانه پخش سریال «کلاغ»
وقتی از زوج هنری در سینمای ایران حرف میزنیم، معمولاً اولین تصویر، دو بازیگری است که کنار هم میدرخشند، از ایرج طهماسب و حمید جبلی گرفته تا پژمان جمشیدی و سام درخشانی یا هومن برقنورد و بهنام تشکر. ترکیبهایی که بر پایه شیمی مشترک شکل گرفتهاند و حضور هر کدام بازی دیگری را کامل میکند. زوجهایی که موفقیتشان آنقدر تکرار شده که به یک الگو تبدیل شدهاند.
در لایههای پنهانی وجود انسان، گاهی بخشهایی هستند که پس از گذشت سالها هنوز روی زندگی حال و آینده تأثیر میگذارند؛ بخشهایی که با نبودنها و رفتنها خالی ماندهاند و هرگز جای خالیشان پر نشده است. گاهی سکوت پس از رفتن، بلندتر از هر فریادی در گوش روح انسان میپیچد.
از امروز میتوانید این ستون را در صفحه فرهنگی روزنامه ایران بخوانید که در آن نگاهی تحلیلی به رخدادهای فرهنگی از سینما و تئاتر گرفته تا موسیقی و هنرهای تجسمی و هر آنچه در قلمرو امر فرهنگی قرار میگیرد، خواهیم انداخت از فرهنگ در زندگی روزمره تا مدیریت و سیاستگذاریهای فرهنگی؛ اما چرا تحلیل فرهنگی روز؟ در عصر انفجار اطلاعات، دسترسی به خبر بیش از هر زمان دیگری آسان شده است. هر روز هزاران خبر، گزارش، تصویر و روایت از طریق رسانهها و شبکههای اجتماعی در برابر مخاطبان قرار میگیرد.
مجموعه رویدادهای «هنر و جنگ» در موزه هنرهای معاصر تهران را نباید تنها یک تقویم نمایشگاهی ساده انگاشت؛ این پروژه در واقع یکی از استراتژیکترین مداخلات فرهنگی سالهای اخیر در ایران است.
شامگاه جمعه ۲۲ خردادماه، فرهنگسرای ارسباران میزبان آیین بزرگداشت و جشن تولد هادی منتظری، آهنگساز و نوازنده پیشکسوت کمانچه بود؛ هنرمندی که ۲۴ خرداد ۱۳۳۴ در کرمانشاه متولد شد و بیش از نیمقرن از عمر خود را وقف موسیقی و آموزش این هنر کرده است.
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی، در حاشیه حضور در یکصدوبیستوششمین اجلاس شورای اجرایی سازمان جهانی گردشگری در اسپانیا، با حضور در هشتاد و پنجمین نمایشگاه بینالمللی کتاب مادرید، از نزدیک در جریان یکی از موفقترین الگوهای تلفیق فرهنگ، فضای شهری و گردشگری فرهنگی در اروپا قرار گرفت؛ رویدادی که سالانه هفتصد هزار تا یکمیلیون نفر بازدیدکننده را به قلب فرهنگی مادرید میکشاند و به نمادی از پیوند میان کتاب، هویت فرهنگی و زندگی اجتماعی تبدیل شده است.