«سرزمین خاموش»، عنوان نمایشگاه فرشاد آلخمیس در گالری ثالث است. از نگاه مخاطب تابلوهای نقاشی این هنرمند این را القا میکند که آثار روایتی از همزیستی مسالمتآمیز معماری کهن ایرانی و طبیعت کویری است.
هاجون چانگ (Ha-Joon Chang)، استاد اقتصاد در دانشگاه SOAS لندن و اقتصاددان توسعه کرهای است که به سنت اقتصاد نهادی، اقتصاد سیاسی و اقتصاد تکاملی نزدیک است و از نمایندگان مهم جریانهای آلترناتیو محسوب میشود، با نقد نسخههای نئولیبرال و اجماع واشنگتنی، بر نقش دولت، سیاست صنعتی و تجربه تاریخی کشورهای توسعهیافته در فرایند توسعه تأکید میکند.
ناهید مسلمی و کاظم هژیرآزاد در گفتوگو با «ایران» از تغییرات تئاتر میگویند
«شعلههای سرکش تاریکی» پس از سالها دوباره روی صحنه آمده است؛ نمایشی که برای ناهید مسلمی و کاظم هژیرآزاد تنها یک تجربه تازه نیست، بلکه یادآور اجرایی است که نزدیک به چهار دهه پیش، در آستانه اجرا متوقف شد.
«تأملی فلسفی بر میانسالی» به روایت مصطفی ملکیان، استاد فلسفه اخلاق
میانسالی برای بسیاری از ما تنها یک مقطع سنی در امتداد جوانی و پیش از سالمندی است، اما از منظری فلسفی، این دوره مرحلهای از «بازاندیشی در شیوه زیستن» است؛ دورهای که در آن پرسشهایی درباره کیفیت زندگی، نسبت انسان با لذت، معنا، دیگران و ارزشهای زندگی با صراحت بیشتری مطرح میشود.
گفتوگو با سهیل محمودی به مناسبت زادروز سهراب سپهری
«بزرگ بود و از اهالی امروز و با تمام افقهای باز نسبت داشت.» سهراب سپهری در روزگاری از «حوضچه اکنون» و «صدای پای آب» شعر گفت که جامعه در تلاطم سیاسی و اجتماعی قرار داشت. او شاعری عارف و شیفته طبیعت بود و پیوند طبیعت با معنویت را به خوبی میدانست؛ شاعری که جهان را نه از دریچه جریانهای سیاسی، بلکه از پنجره عرفان و مشاهده میدید. در این میان شاعرانی که سهراب را الگوی خود میدانستند این سهیل محمودی بود نگاه عمیقتری به اندیشههای سهراب داشت،
امروز ، بارگاه شمس تبریزی در خوی پس از سالها انتظار و اجرای مراحل مختلف بازسازی و تکمیل، گشایش مییابد؛ رویدادی که میتواند فراتر از یک اتفاق عمرانی و شهری، نقطه عطفی در معرفی جایگاه خوی در فرهنگ شمس و مولانا باشد.
به مناسبت «روز تهران»، با احمد مسجدجامعی، قائم مقام مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، درباره تاریخ، هویت و حافظه جمعی پایتخت گفتوگو کردیم؛ شهری که فراتر از کارکرد اداری و سیاسی خود، تاریخی چندلایه و فرهنگی متنوع دارد.
گفتوگو با سروش دباغ درباره اندیشه و زیستجهان سهراب سپهری
۱۵ مهر امسال نود وهشتمین زادروز سهراب سپهری شاعر و نقاشی است که نگاهش به طبیعت و بازتاب آن در شعر و نقاشی، دریچهای تازه به سوی جهان هنر گشود. دلبستگی سپهری به مشرقزمین و تأثیر سفرهای او به کشورهایی چون چین، ژاپن و هند، در اشعارش به وضوح مشهود است.
به مناسبت «روز تهران»، با احمد مسجدجامعی، قائم مقام مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، درباره تاریخ، هویت و حافظه جمعی پایتخت گفتوگو کردیم؛ شهری که فراتر از کارکرد اداری و سیاسی خود، تاریخی چندلایه و فرهنگی متنوع دارد.
سه روز با سیوهشتمین جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان در اصفهان
سیوهشتمین جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان از یازدهم مهرماه در اصفهان آغاز شده و در سه روز اول، علاوه بر نمایش آثار ایرانی و بینالمللی، شاهد حضور پررنگ کودکان و نوجوانان در مقام داور، برگزاری نشستهای تخصصی و رسانهای و اجرای برنامههای متعدد شهری بوده است.
احمد مسجد جامعی گفت:نسل جدید دیگر الگوی مشخص و حاضر ندارد. ممکن است اگر از آنها بپرسید، نام کوروش یا امیرکبیر را مطرح کنند، اما در میان شخصیتهای موجود، کمتر کسی را میتوان یافت که درصد قابلتوجهی از این نسل، او را الگوی خود بداند.
گفتوگو با امید طبیبزاده درباره ترجمه اشعار ویلیام شکسپیر به بهانه انتشار کتاب شکایت عاشق و دو شعر دیگر
ترجمه و تفسیر اشعار ویلیام شکسپیر، شاعر و نمایشنامهنویس شهیر قرن هفدهمی انگلیسی، برای امید طبیبزاده صرفاً یک کار دانشگاهی نیست؛ پروژهای ادبی و پژوهشی است که از سال ۱۳۹۶ آغاز شده و در کتابهایی چون «ققنوس و قمری/ شکایت عاشق»، «ونوس و آدونیس و تجاوز به لوکرس» و «غزلوارهها» ادامه یافته.
خوانش نشانهشناختی جایزه ویژه میناب در سیوهشتمین جشنواره فیلم کودک
رونمایی از تندیس «جایزه ویژه میناب» در سیوهشتمین جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان، صرفاً معرفی یک نشان تازه برای تقدیر از آثار سینمایی نیست؛ بلکه تلاشی است برای تبدیل یک رویداد تلخ به یک نشانه فرهنگی و هنری. این جایزه که به یاد کودکان شهید مدرسه «شجره طیبه» میناب و با محوریت موضوع «کودکان و آسیبهای ناشی از جنگ» طراحی شده، قرار است از آثاری در قالب فیلم بلند، پویانمایی، کوتاه، مستند و تولیدات مبتنی بر هوش مصنوعی تقدیر کند.
«ایران» در گفتوگو با مدیران بخش دولتی و خصوصی راههای حفظ دسترسی گردشگران خارجی به ایران را بررسی میکند
سایه محدودیتهای جدید بر صنعت هوانوردی ایران، تنها شبکه پروازی کشور را تحتالشعاع قرار نداده، بلکه «گردشگری» را بهعنوان یکی از پیشرانهای اقتصادی، با چالشی ساختاری مواجه کرده است. در شرایطی که محدودیتهای خارجی، دسترسی به بازارهای جهانی را دشوارتر از همیشه کرده، فعالان و مسئولان این حوزه در تکاپوی یافتن راهکارهای جایگزین -از ایجاد شبکههای ترددی مرزی و حملونقل ترکیبی گرفته تا اصلاح فوری سیاستهای مالیاتی داخلی- هستند تا از توقف کامل جریان ورود گردشگر و خروج متخصصان این صنعت پیش از بازگشت به شرایط عادی، جلوگیری کنند.
گفتوگوی «ایران» با زهرا اردکانی درباره بازنمایی زنان فرودست و مشاغل غیررسمی در فیلم اسکورت
میان سیاستگذاریهای کلان و آنچه در کف جادههای جنوب میگذرد، درهای عمیق از نادیدهگرفتن وجود دارد. ایده «اسکورت» درست بر لبه همین دره و از دل یک گزارش میدانی روزنامهنگارانه در زمستان ۹۶ متولد شد؛ روایتی مستند از زنانی در بوشهر که فقر و بنبست معیشت، آنها را به شبکه پرخطر «شوتیگری» کشانده بود.
کار شاعران گاه آنچنان درآمیخته با احساس فهم میشود و مخاطب را در میانه زیباییشناسی ادبی غرق میکند که کمتر به وجوه دیگر این آثار توجه میشود. حال آنکه برای زندگی انسان ایرانی در طول تاریخی که همواره آمیخته با شعر بوده است، چنین غفلتی به نوعی غفلت از تاریخ نیز خواهد بود.
در چارچوب روزهای فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در روسیه
ارکستر سازهای ایرانی به سرپرستی پوریا شیوافرد و با آواز مجتبی عسگری، در ادامه برنامههای هنری هفته فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در روسیه، در شهر آستراخان این کشور روی صحنه رفت و با اجرای قطعاتی در دستگاه سهگاه، بخشی از ظرفیت موسیقی دستگاهی و سازهای اصیل ایرانی را برای مخاطبان این شهر به اجرا گذاشت؛ اجرایی که با استقبال و تشویق گرم تماشاگران همراه شد.
در مسائل اجتماعی، یک راهحل منفرد و تکبعدی نمیتواند پاسخگوی مسائل پیچیده و چندلایه باشد. بنابراین، صرف در اختیار داشتن دانش و اطلاعات بیشتر، به معنای توانایی حل مسائل جامعه نیست؛ مهمتر از آن، توانایی ما در فهم دقیق مشکل، طرح پرسشهای تازه و بهکارگیری دانش است.
جلیل رسولی را نمیتوان صرفاً در محدوده خوشنویسی یا نقاشیخط تعریف کرد. فعالیت حرفهای او از اوایل دهه ۱۳۵۰ آغاز شد و در بیش از پنج دهه، مسیری پرفرازونشیب را پشت سر گذاشت.
پیش از قرن شانزدهم میلادی بهجز ساکنین سواحل جنوبی دریای سرخ، یعنی یمن و حبشه (اتیوپی) کمتر کسی در جهان طعم قهوه را چشیده بود. نخستینبار در یمن در قرن پانزدهم میلادی بود که دانههای قهوه را که از درختچههایی در کوهستانهای جنوب حبشه میچیدند، بریان کردند و با آب جوش آمیختند.