بر اساس اعلام روابطعمومی معاونت امور فرهنگی درباره برگزار نشدن مراسم رونمایی از مجموعه آثار احمد شاملو، لغو این مراسم هیچ دلیل محتوایی نداشته و تنها به دلیل طی نشدن ضوابط قانونی برگزاری مراسم بوده است.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در پیامی درگذشت فرهنگ شکوهی پژوهشگر، شاعر و نویسنده کشورمان را تسلیت گفت.
طرح «تسهیم از مبدأ فروش بلیت سینماهای کشور» یا همان پرداخت سهم صاحبان آثار از فروش بلیت سینما را نه یک چالش چهلساله بلکه میبایست مهمترین مسأله از اولین اکران عمومی فیلم در سینمای ایران دانست.
فیلم سینمایی «صدسال به این سالها» ساخته سامان مقدم در فیلم نت اکران آنلاین شد.
در حافظه جنوب، «ناخداعباس» فقط یک دریانورد نیست؛ نامی است پیوندخورده با نوحه، شعر و آیینهای عاشورایی که از مرز یک زندگی فردی فراتر رفته و در حافظه فرهنگی یک منطقه ماندگار شده است.
ثبت چشمانداز فرهنگی الموت در فهرست میراث جهانی یونسکو، فراتر از یک رویداد رسمی، دعوتی است به بازخوانی لایههای پنهان تاریخ، جغرافیا و معماری دفاعی ایران.
قلعه الموت و استحکامات وابسته به آن، ۴ مرداد در جریان چهلوهشتمین نشست کمیته میراث جهانی یونسکو در شهر بوسان کرهجنوبی، در فهرست میراث جهانی این سازمان به ثبت رسید.
مناقشه اخیر درباره دکتر علی شریعتی از جایی آغاز شد که موسی غنینژاد در مناظرهای با میلاد دخانچی، در نقد شریعتی صریحاً گفت: «علی شریعتی یک شیاد است.»
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی ثبتجهانی مجموعه «قلعه الموت و استحکامات وابسته به آن» در فهرست میراث جهانی یونسکو را نماد پیروزی دیپلماسی فرهنگی کشور دانست و تصریح کرد: ایران با بیش از یک میلیون اثر تاریخی شناختهشده، ۴۳ هزار اثر ثبت ملی، ۳۰ اثر ثبتجهانی و دهها پرونده آماده ثبت، یکی از بزرگترین قدرتهای تمدنی جهان به شمار میرود و این ظرفیت، پشتوانهای راهبردی برای ارتقای جایگاه بینالمللی کشور است.
فراخوان یکی از چهرههای پرمخاطب شبکههای اجتماعی برای دیدار با دنبالکنندگانش در یکی از مراکز تجاری تهران، به گردهمایی هزاران نوجوان انجامید؛ تجمعی که به دلیل ازدحام جمعیت از کنترل خارج شد و فعالیت این مجموعه را برای ساعاتی مختل کرد. آنچه این رخداد را به موضوعی فراتر از یک خبر شهری تبدیل کرد، صرفاً شمار حاضران نبود، بلکه شگفتی بسیاری از بزرگسالان و حتی ناظران فرهنگی از این واقعیت بود که فرد دعوتکننده، با وجود برخورداری از میلیونها دنبالکننده در فضای مجازی، برای بخش بزرگی از جامعه و رسانههای رسمی چهرهای ناشناخته است.
پیش از آنکه به جهان پرآشوب و درخشان نقاشیهای ونسان ونگوگ (۱۸۹۰-۱۸۵۳) قدم بگذاریم، شاید بد نباشد درنگ کنیم و به کتابی بیندیشیم که برای چند نسل از خوانندهها، اولین دروازه ورود به زندگی او بوده است؛ کتاب «شور زندگی» (۱۹۳۴) اثر ایروینگ استون (۱۹۸۹-۱۹۰۳).
تصویر زنان در شبکه نمایش خانگی، پر سر و صدا اما دور از واقعیت است؛ قابهایی شلوغ از زنانی که مدام در تصویر حضور دارند، اما خود واقعیشان در روایتها غایباند. در این آثار، زنها معمولاً در دوگانه تکراری «قربانی» یا «انتقامجو» تعریف میشوند و جایی برای نمایش آن زن پرتلاش و سازندهای که امروز در لایههای مختلف جامعه میبینیم، وجود ندارد؛ زنی که پابهپای مردان حرکت میکند و با مقاومتهای روزمره و نرم، زندگیاش را پیش میبرد.
در مدیریت رویدادهای هنری، گاهی یک انتخاب، فراتر از یک انتصاب اداری، حامل یک پیام است؛ پیامی درباره اینکه مدیران فرهنگی چگونه به هنر نگاه میکنند و چه نسبتی میان تجربه، اعتبار و مسئولیت قائل هستند. انتخاب مرضیه برومند به عنوان دبیر سیویکمین جشنواره بینالمللی تئاتر کودک و نوجوان از همین جنس است، تصمیمی که بیش از آنکه یک جابهجایی مدیریتی باشد، میتواند نشانه بازگشت به اصل مهم شایستهسالاری در عرصه فرهنگ تلقی شود.
بیش از هر هنر دیگری، با حضوری دوطرفه میان هنرمند و مخاطب معنا پیدا میکند. در یکسال اخیر شرایط خاص کشور سبب شد تا کار و فعالیت بسیاری از هنرمندان به ویژه تئاتر با تغییراتی همراه شود.
دختر زندهیاد اکبر عبدی با انتشار متنی در صفحه اینستاگرام پدرش از دوستداران او خواست به جای خرید تاج گل و بنر برای مراسم ختم این هنرمند، هزینه آن را برای حمایت از بیماران پروانهای اختصاص دهند.
شعبه دهم دادگاه تجدیدنظر استان تهران، دعوای مطالبه خسارت مادی و معنوی علیه کارگردان فیلم «قهرمان» را که با ادعای اقتباس فیلمنامه از زندگینامه خواهان مطرح شده بود، رد کرد.
مرگ، آخرین حریم انسان است، آخرین پرده نمایشی که دیگر مخاطب نمیخواهد، بلکه تنها احترام میطلبد. مراسم تشییع و خاکسپاری، آیین بدرقه است؛ جایی که سکوت از هر کلامی رساتر است و حضور، معنایی جز همدلی ندارد. اما انگار در روزگار سلطه شبکههای اجتماعی، حتی آیین مرگ و خاکسپاری هم از اشغال دوربینهای موبایل در امان نمانده است.
اکبر عبدی از معدود بازیگران سینمای ایران بود که هر نقش را به شخصیتی تازه تبدیل میکرد و در اغلب مواقع به تکرار یک تیپ ثابت تن نمیداد. او تنها با تغییر گریم شناخته نمیشد، بلکه با دگرگون کردن لحن، زبان بدن، ریتم حرکت و شیوه بیان، شخصیتهایی خلق میکرد که از بازیگر استقلال مییافتند. به همین دلیل، لقب «مرد هزارچهره» بیش از آنکه به تغییر ظاهر او اشاره داشته باشد، بیانگر توانایی کمنظیرش در شخصیتپردازی بود. کمتر بازیگری توانسته است با چنین انعطافی در نقشهای گوناگون ظاهر شود و هر بار تصویری کاملاً متفاوت از خود ارائه دهد.
به همت انجمن سینمای جوانان ایران، اکران بسته فیلم کوتاه «قرار دوم» در سینماهای منتخب کشور آغاز شد که آن را میتوان یکی از مهمترین اتفاقات این روزهای سینمای ایران دانست. این دومین مرحله از طرح «قرار» است که اگر با استمرار و برنامهریزی همراه شود، میتواند بخشی از یکی از قدیمیترین مشکلات فیلم کوتاه در ایران را برطرف کند، مشکلی که نه به کیفیت آثار مربوط میشود و نه به کمبود فیلمساز، بلکه به نبود امکان نمایش عمومی برای مخاطبان بازمیگردد.
همزمان با جنگ تحمیلی ۴۰ روزه، یادداشتهایی روزانه با محور زندگی در جنگ در فضای مجازی منتشر شد؛ یادداشتهایی که علیاصغر سیدآبادی، نویسنده و پژوهشگر، آنها را در شبکههای اجتماعی برای گروهی از نویسندگان، تصویرگران و هنرمندان غیرایرانی مینوشت؛ روزنوشتهایی که با اعلام آتشبس، در کتابی با نام «وقتی گنجشکها مضطرب میشوند» گرد آمد و همراه با عکسهایی از عکاسان ایرانی، از سوی نشر NOP در انگلستان منتشر شد. هفته گذشته، نسخه فارسی این اثر نیز با تغییراتی از سوی نشر «اگر» در تهران منتشر شد؛ سیدآبادی در گفتوگوی پیشرو، چگونگی شکلگیری و ویژگیهای این کتاب را شرح میدهد.