وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی با اشاره به تدوین برنامههای جامع حمایتی و ایجاد بانک اطلاعاتی برای توانمندسازی هنرمندان صنایعدستی گفت: تسهیلات کمبهره و گسترش بازار فروش، محور و اولویت برنامههای توسعه این حوزه است.
آیا سرنوشت را میسازیم یا در آن غوطهور میشویم؟ آیا آنچه هستیم، حاصل انتخابهای ماست یا زاییدهی نیروهایی بیرون از ما؟ «لوگوپاتی» پاسخی نو به این پرسشهاست؛ نه با تکرار گزارههای روانشناسانهی مرسوم، بلکه با احیای گفتوگوی درونیای که سرنوشت را بازمینویسد. این کتاب به ما میآموزد که آزادی ما نه امتیازی از پیشداده، بلکه مسئولیتی عمیق است: مسئول معنابخشی به زندگی، مسئول ساختن آنچه میخواهیم باشیم، نه آنچه جهان از ما میسازد.
با رویکردی فلسفی و تربیتی، نویسنده ما را به سفری درونی فرامیخواند؛ جایی که واژگان، تبدیل به ابزار دگرگونی میشوند و صدای درونی، معماری نوینی از آینده میسازد.
اگر جرأت گفتوگو با خود را داری، اگر از تکرار خویشتن خستهای، اگر در پی معنایی عمیقتر برای زندگی هستی، این کتاب را به مثابه آینهای بخوان...
آینهای که در آن، خودِ آیندهات را خواهی شناخت.
در خزان کرونازده سال ۹۹ در میان انزوایی که جهان را درنوردیده بود، فضای مجازی، آخرین پل ارتباطی من با استاد فیرحی بود. ترجمه کتاب «خدا، لاک و برابری» اثر جرمی والدرون را به تازگی به پایان برده و نسخه نهایی را برای ایشان فرستاده بودم. با اشتیاق در انتظار بودم تا نظر نهایی استاد را بشنوم ؛ همان استادی که سالها پیش تأکید و اصرارش، بار مسئولیت این ترجمه را بر دوشم نهاد.
میرزای نائینی به رغم آنکه در جریان عملی مشروطه شخصیت درجه اولی محسوب نمیشد، اما به لحاظ صورتبندی نظری مشروطه شخصیتی دارای اهمیت است. علمایی تراز اول مشروطه را باید همان علمای ثلاث یعنی محمدکاظم خراسانی، میرزا حسین خلیلی تهرانی و عبدالله مازندرانی دانست. اما میرزای نائینی، خاصه برای معاصرین، اهمیتی بیش از اهمیت جایگاه تاریخیاش یافت. در این میان، مرحوم دکتر فیرحی توجهی ویژه به اهمیت نظری میرزای نائینی داشت و همین نگره، یکی از بسترهای اختلاف فکری او با استادش مرحوم جواد طباطبایی شد.
هر سال دو بار و به فاصله یکماه حسرت فقدان دکتر داود فیرحی، استاد فقید دانشگاه تهران و تلاش فکری او که ناتمام ماند برای شاگردانش و اهالی علوم سیاسی ایران تازه میشود. یکبار در آغاز بازگشایی دانشگاهها و راهروها و کلاسهایی که وجود او را کم دارد و بار دیگر در آبان که خاطره تلخ درگذشت نابهنگامش بار دیگر زنده میشود. او استادی با اخلاق و متواضع بود و یکی از معدود متفکرانی به شمار میآمد که میان نهاد دین و عرصه سیاست پلی علمی و عقلانی ساخت و با نگاهی ژرف و روشمند میکوشید نشان دهد میتوان از درون سنت به گفتوگویی بازاندیشانه با دنیای جدید رسید، بیآنکه به دام تعصب گرفتار شد.
گفتوگو با سیدصادق حقیقت به مناسبت پنجمین سالروز درگذشت استاد فقید دانشگاه تهران
پنج سال از درگذشت دکتر داود فیرحی، استاد برجسته علومسیاسی دانشگاه تهران، میگذرد؛ اندیشمندی که کوشید با نگاهی تازه به میراث فقهی، از دل سنت اسلامی راهی به سوی مفاهیم مدرن بگشاید.
دکتر داود فیرحی پژوهشگر مهم اندیشه سیاسی اسلام تلاشِ فکری خود را مصروفِ بررسی تحولاتِ سیاست یا امر سیاسی و توابعِ آن از جمله پدیده دولت از صدر اسلام (با نگارش دو کتاب «نظام سیاسی و دولت در اسلام» و «تاریخ تحول دولت در اسلام») تا دوره جمهوری اسلامی (با نگارش آثاری چون «فقه و سیاست در ایران معاصر؛ تحول حکومتداری و فقه حکومت اسلامی» و «دولت مدرن و بحران قانون: چالش قانون و شریعت در ایران معاصر») کرد.
همایون ارشادی در حافظه سینمای ایران با دو چهره ماندگار زنده است: مردی تنها در دل سکوت و اندیشه؛ در فیلم درخت گلابی و در طعم گیلاس. دو نقش، دو جهان متفاوت اما بهغایت همخون؛ انسانی خسته از جهان، از خویش، از تاریخ و از تکرار شکستهایی که نام دیگرشان تجربه است.
پائولو نُری با نثری شاعرانه، پراكنده و جملههای طولانی و نفسگیر اما صمیمی، زندگی داستایفسكی را روایت میكند؛ نه در مقام یك بیوگرافینویس سرد، بلكه چون شاگردی كه هنوز زخم اولین خوانش را بر تن دارد.
علیرضا پیروزان به «ایران» گفت: «ابله» رمانی درباره ناتوانی نیکی در برابر شرّ است. داستایفسکی نشان میدهد که در جهانی که عقلانیت و منفعتطلبی جای ایمان را گرفتهاند، انسان نیک، ابله به نظر میرسد.
در بحبوحه درگیری روسیه با اوكراین، بسیاری از كشورهای اروپایی تحریمهایی علیه روسیه وضع كردند. دامنه تحریمها حتی به فیودور داستایفسكی هم رسید و فوریه ۲۰۲۲ هیأتمدیره دانشگاه بیكوكا میلان در راستای تحریم هر گونه كالا و شخصیت روسی، دستور لغو دوره درسی ادبیات روس را داده بود و تنها با ارسال یك ایمیل كوتاه، پائولو نُری/ Paolo Nori، استاد دوره مزبور را از تصمیم خود مطلع كرده بود. دلیل این تصمیم مختصر بود: «جلوگیری از هر گونه بحث و جدل احتمالی.»