بیش از دو دهه از اولین باری که مدیران دو باشگاه استقلال و پرسپولیس از «ساخت استادیوم اختصاصی» سخن گفتند، میگذرد؛ وعدهای که در تمام این سالها بارها تکرار شده، تغییر شکل داده، به سیاستهای کلان همچون خصوصیسازی گره خورده و هر بار با ادبیاتی تازه بازتولید شده، اما در نهایت هیچگاه از سطح اظهارنظر و برنامهریزی فراتر نرفته است.
اتحادیه لیگهای اروپایی با رد پیشنهاد افزایش تعداد تیمهای جام جهانی مردان ۲۰۳۰ به ۶۴ تیم و طرح فروش حقوق تجاری جام جهانی، خواستار اصلاحات مدیریتی در فیفا شد.
عرشیا بهنژاد با عملکردی قابل توجه در لیگ ملتهای والیبال ۲۰۲۶، در جمع پنج پاسور برتر این رقابتها قرار گرفت و نام خود را در بین بهترینهای جهان ثبت کرد.
باشگاه استقلال از فسخ قرارداد رامین رضاییان خبر داد تا همکاری این مدافع باتجربه و ملیپوش با آبیپوشان پایتخت به پایان برسد و او بهعنوان بازیکن آزاد، آینده حرفهای خود را در تیمی دیگر دنبال کند.
فوتبال ایران در سالهای اخیر با چالشی جدی در حوزه دانش فنی و بهروز بودن مواجه بوده است. بخش قابلتوجهی از مربیان داخلی، بهدلیل محدودیتهای موجود در ارتباطات بینالمللی، نبود حمایت کافی از سوی فدراسیون و باشگاهها و نیز کمبود انگیزه برای تعامل با جریانهای نوین فوتبال جهان، از روند پیشرفت روز دنیا فاصله گرفتهاند.
«ایران» تغییر سیاستگذاری باشگاهها و تقویت اعتماد به مربیان بومی را بررسی میکند
لیگ بیستوششم فوتبال ایران در شرایطی از ۹ روز دیگر آغاز میشود که شاید مهمترین ویژگی آن نه در ترکیب تیمها یا نقلوانتقالات، بلکه در تغییر شکل استراتژیک نیمکتها خلاصه میشود؛ جایی که برای اولینبار در سالهای اخیر، هیچ سرمربی خارجی در میان ۱۸ تیم حاضر دیده نمیشود.
داوری در فوتبال ایران سالهاست از متن مسابقات پیشی گرفته است؛ اما نه بهواسطه دقت و اقتدار، بلکه بهدلیل انباشت حاشیهها، اعتراضها و بیاعتمادی تیمها به برخی از داوران. سوت داوران در بسیاری از بازیها، بهجای آنکه نقطه پایان اختلاف باشد، خود به آغاز موجی از جنجال تبدیل میشود؛ چرخهای تکراری که هر هفته با شدتی بیشتر بازتولید میشود و نشانی از فروکشکردن ندارد.
