میریوسف علوی، پژوهشگر روابط بینالملل در یادداشتی نوشت: سند امنیت ملی دولت ترامپ در سال ۲۰۲۵ (۲۰۲۵ SNN) در قیاس با اسناد امنیت ملی پیشین آمریکا، بویژه نسخه سال ۲۰۱۷ دولت اول ترامپ، تفاوتهای چشمگیری دارد و نوعی گرایش به انزواگرایی کلاسیک را بازتاب میدهد؛ گرایشی که برخی آن را «نسخه جدید دکترین مونرو ترامپ» توصیف کردهاند.
رحمن قهرمانپور، استاد دانشگاه و پژوهشگر امنیت بینالملل در یادداشتی نوشت: در موضوع خاورمیانه، سیاست اعلامشده آمریکا در این سند حول چند محور است: اولین و مهمترین محور این است که آمریکا صراحتاً اعلام کرده است سیاست دولت- ملتسازی دیگر جایگاهی در سیاست خاورمیانه ندارد.
«ایران» سند امنیت ملی ۲۰۲۵ آمریکا را در گفت و گو با صاحب نظران داخلی، منطقه ای و تحلیل کارشناسان بین المللی بررسی کرد
دوره ریاست ۵ ساله دیوید بارنیا حدود ۲۵ روز دیگر تمام خواهد شد. بنا به گزارش منابع عبری در پی اختلاف های رئیس موساد و نخست وزیر خبری از تمدید دوباره ریاست بارنیا نخواهد بود.
با وجود تداوم تجاوزات وحشیانه رژیم صهیونیستی علیه لبنان که علی رغم برقرار بودن توافق آتش بس انجام میشود، نخست وزیر لبنان گفت: مذاکرات با اسرائیل به سطحی بالاتر از سطح نظامی ارتقا یافته است.
یک وزیر عضو حزب لیکود با لحنی نسبتا تهدیدآمیز گفت که رئیسجمهور ترامپ به نظر من به روشنی بسیار این را بیان کرد و نظر خود را اعلام و نامهای فرستاد، و به گمانم اکنون رئیسجمهور هرتزوگ باید فراتر از موقعیت برود و به نفع امنیت اسرائیل تصمیم بگیرد.
منابع دیپلماتیک اعلام کردند که مصر تلاش میکند توافق همکاری میان ایران و آژانس بینالمللی انرژی اتمی را احیا کند؛ توافقی که تهران پس از بازگشت تحریمهای سازمان ملل «باطل و بیاعتبار» اعلام کرده است.
رئیس دولت موقت سوریه در اظهاراتی با تأکید بر حرکت کشورش در مسیر درست، از پایبندی دمشق به توافق ۱۹۷۴ با رژیم صهیونیستی، حمایت جهانی از مطالبه خروج اسرائیل از اراضی اشغالی این کشور و تداوم سیاست بحرانسازی تلآویو سخن گفت.
بر اساس بیانیه رسمی پاریس پس از پایان سفر سه روزه ماکرون به چین، فرانسه و پکن خواستار ایجاد «شرایط مناسب برای تحقق موثر یک راه حل دو دولتی در غزه شدند.»
ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن میگوید: بلندپروازانهترین پروژه نظامی سلطان سلیم، ایجاد واحد پیادهنظام جدیدی بود که آموزشدیده و مجهز بهروزترین استانداردهای نظامی اروپا باشد. این واحد، به نام «نظام جدید» (یا «نظامی جدید»)، در سال ۱۷۹۷ تشکیل شد و شیوهای نو در سربازگیری بهکار گرفت که در نیروهای سنتی امپراطوری رایج نبود.